مرجع خبری رئال مادرید: در اواسط سپتامبر، رئال مادرید با تناقض بزرگی در عملکرد هجومی خود روبه‌رو بود: بیشتر از تقریباً تمام تیم‌ها شوت می‌زد، حتی از بارسلونا موقعیت‌های خطرناک بیشتری ایجاد می‌کرد، اما در عین حال صدرنشین جدولی بود که هیچ تیمی دوست ندارد در آن رتبه اول را داشته باشد: بیشترین موقعیت‌های بزرگ گلزنی ازدست‌رفته در اروپا با ۲۵ موقعیت. ارزیابی آن روزها نشان می‌داد که مشکل شاگردان مورینیو نه در رسیدن به دروازه حریف، بلکه در ضربه نهایی است. حالا یک ماه و نیم بعد، آمار و ارقام پیشرفتی را تأیید می‌کنند که هم در کیفیت بازی و هم در نتایج رئال مادرید کاملاً محسوس است.
رئال مادرید در ماه نخست فصل ۲۵ موقعیت مسلم گلزنی را هدر داد، اما در تمام دوره پس از آن، که اکنون حتی از آن مقطع طولانی‌تر شده، تنها دو موقعیت بزرگ دیگر را از دست داده است. قدرت هجومی تیم که پیش‌تر به نتیجه نمی‌رسید، حالا خود را نشان می‌دهد. بر اساس داده‌های اپتا، تعداد گل‌های رئال مادرید در لالیگا از ۱۹ به ۲۸ گل افزایش یافته که رشدی ۴۷ درصدی است. همچنین نرخ تبدیل شوت‌های در چارچوب به گل از ۳۲.۷۶ درصد به ۳۶.۳۶ درصد رسیده است.
نکته کلیدی اینجاست که تعداد گل‌ها با سرعت بیشتری نسبت به شوت‌ها افزایش پیدا کرده است: ۴۷ درصد افزایش گل‌ها در مقابل ۳۳ درصد افزایش شوت‌های در چارچوب. این آمار نشان می‌دهد که رئال مادرید نه‌تنها بیشتر شوت می‌زند، بلکه از ضربات خود نیز بهتر استفاده می‌کند.
با این حال، نباید این پیشرفت را با رسیدن به سطح ایده‌آلی که شاگردان مورینیو به دنبال آن هستند، اشتباه گرفت. رئال مادرید اکنون دقیق‌تر از گذشته شوت می‌زند، اما هنوز با بهترین تیم‌های اروپا از نظر تمام‌کنندگی فاصله دارد. بارسلونا تقریباً از هر دو شوت در چارچوب یکی را به گل تبدیل می‌کند (۵۱.۶۹ درصد) و این آمار برای رم حدود ۴۴ درصد است. رئال مادرید با نرخ تبدیل ۳۶ درصدی، تقریباً از هر ۲.۷۵ شوت در چارچوب یک گل به ثمر می‌رساند؛ آماری که حتی منچسترسیتی نیز از آن بهتر است. ضعف تمام‌کنندگی دیگر زخمی نیست که رئال مادرید برای درمانش تلاش کند، اما دقت ضربات این تیم هنوز به یک سلاح تمام‌عیار تبدیل نشده است.
دو روی متفاوت خط حمله
با این حال، بررسی عملکرد فردی بازیکنان، دو داستان کاملاً متفاوت را در خط حمله رئال مادرید نشان می‌دهد. امباپه فصل بی‌نقصی را از نظر گلزنی در لالیگا پشت سر می‌گذارد: ۱۲ گل و نرخ تبدیل ۴۰ درصدی شوت‌های در چارچوب به گل؛ یعنی یک گل از هر ۲.۵ شوت در چارچوب. البته او ۱۴ موقعیت بزرگ گلزنی را نیز از دست داده که بیشترین تعداد در میان بازیکنان تیم است، اما وقتی به تعداد گل‌هایش نگاه می‌کنیم، این انتقاد اهمیت خود را از دست می‌دهد. بازیکنی که بیشتر از همه شوت می‌زند و موقعیت ایجاد می‌کند، بیشترین فرصت‌ها را هم هدر می‌دهد، اما با وجود این هیچ‌کس به اندازه او گل نمی‌زند. بلینگام نیز با نرخ تبدیل ۴۰ درصدی و تنها دو موقعیت مسلم گلزنی ازدست‌رفته، عملکرد مشابهی دارد. هافبک انگلیسی که مورینیو او را به بازیکنی مؤثر در محوطه جریمه تبدیل کرده، دوباره توانایی گلزنی خود را بازیافته است.
اما داستان وینیسیوس کاملاً برخلاف روند کلی تیم پیش می‌رود. در حالی که رئال مادرید دقت ضربات خود را افزایش داده، مهاجم برزیلی در این زمینه ضعیف‌تر شده است: تنها یک گل از هفت شوت در چارچوب، معادل ۱۴.۲۹ درصد؛ آماری که حتی از نرخ ۱۶.۶۷ درصدی او در سپتامبر نیز پایین‌تر است. او در دو ماه حضور در لالیگا تنها یک شوت دیگر در چارچوب ثبت کرده و هیچ گل جدیدی به ثمر نرسانده است. پنج موقعیت بزرگ ازدست‌رفته نیز فشار بیشتری بر او وارد می‌کنند، زیرا در تمام این مدت فقط یک بار موفق به گلزنی شده است. رئال مادرید مشکل تمام‌کنندگی جمعی خود را برطرف کرده، اما این تحول هنوز به جناح چپ و وینیسیوس نرسیده است.
تغییرات در ساختار هجومی تیم در همین جناح، برنده مشخص دیگری هم داشته است. در ماه سپتامبر، یان دیومانده حتی بازیکن ثابت ترکیب اصلی نبود. اما محرومیت بعدی وینیسیوس، که اکنون سه جلسه از چهار جلسه آن سپری شده، درهای جناح چپ را به روی او باز کرد و بازیکن ساحل عاجی نیز به بهترین شکل از این فرصت استفاده کرد: سه گل در لالیگا از تنها چهار شوت در چارچوب، با نرخ تبدیل فوق‌العاده ۷۵ درصدی؛ آماری که به‌خوبی نشان‌دهنده دوران درخشان این بازیکن جوان است. فارغ از زیبایی گل‌هایش، یکی از آن‌ها نقش تعیین‌کننده‌ای در پیروزی حداقلی رئال مادرید مقابل ویارئال داشت.
در مجموع، رئال مادریدِ نوامبر دیگر آن تیمی نیست که موقعیت ایجاد می‌کرد و در نهایت ناکام می‌ماند. این تیم یاد گرفته فرصت‌هایش را به گل تبدیل کند، از برچسب تیمی فرصت‌سوز فاصله گرفته و حالا با این احساس وارد ادامه رقابت‌ها می‌شود که تلاش‌هایش سرانجام به نتیجه می‌رسند.