رافینیا در برزیل موقعیت متفاوتی دارد. مردم این کشور او را کاملاً از خودشان نمیدانند، چون در ۱۸ سالگی برزیل را ترک کرد و محصول هیچیک از آکادمیهای بزرگ فوتبال کشور نبود. او اهل محله فقیرنشین رستینگا در پورتو آلگره است و هرگز برای اینترناسیونال یا گرمیو بازی نکرد. رافینیا در زمینهای خاکی و فوتبال محلی موسوم به «وارزیا» رشد کرد؛ فوتبالی که بیشتر شبیه مبارزهای برای بقاست و در آن حتی پول کافی برای تهیه لباس وجود ندارد.
برای تشخیص دو تیم از یکدیگر، بازیکنان یکی از تیمها پیراهنهایشان را درمیآورند. رافینیا توانست به آوایی برسد و از آنجا راهی پرتغال شود. تا پیش از پیوستن به بارسلونا، او یکی از صدها بازیکن برزیلی بود که تقریباً مانند کالا خریدوفروش میشوند و بسیاری از آنها در نهایت به فراموشی سپرده میشوند.
حالا رافینیا یکی از کاپیتانهای تیم ملی است و آنچلوتی نیز به او جایگاه مهمی داده، اما در برزیل به دلیل اظهاراتش پس از تمدید قرارداد با بارسلونا مورد انتقاد قرار گرفته است. اخراج او در مسابقه سنگاپور نیز شاید بیارتباط با نشست خبری پراسترسی نبوده که چند روز پیش از آن برگزار کرد.
وینیسیوس شرایط متفاوتی دارد. اگرچه او هم در سن پایین برزیل را ترک کرد و انتقالش به رئال مادرید برای همیشه بهعنوان خریدی آیندهنگرانه شناخته خواهد شد، اما پیش از رفتن از برزیل نیز بازیکن شناختهشدهای بود. علاوه بر این، او از فلامینگو آمد؛ باشگاهی با شهرت جهانی.
مردم برزیل وینیسیوس را دوست دارند، اما او برایشان چهرهای مقدس و دستنیافتنی نیست. حتی نمیتواند به جایگاه نیمار برسد؛ بازیکنی که اگرچه نتوانست برزیل را قهرمان جام جهانی کند، اما برای مردم کشورش شادی و امید به ارمغان آورد.
وینیسیوس نیز مانند بسیاری از بازیکنان برزیل از سال ۲۰۰۲ به بعد، تاوان ناکامیهای تیم ملی کشورش را میدهد. اشتیاق او برای حضور در تیم ملی و لحظات خوبش در دو مسابقه برگزارشده در سنگاپور مورد تحسین قرار گرفته، اما کشوری که پنج بار قهرمان جهان شده، انتظارات بیشتری دارد.
وینیسیوس تصمیم گرفته اشتباهات گذشته را جبران کند، اما در حال حاضر توجه اصلی هواداران برزیل معطوف به او نیست. سرخوردگی از عملکرد تیم ملی آنقدر زیاد است که مردم بیشتر نگران اتفاقات فوتبال باشگاهی کشورشان هستند. فلامینگو در آستانه قهرمانی قرار دارد و کورینتیانس، گرمیو و اینترناسیونال نیز بهشدت در خطر سقوط هستند.
در چنین شرایطی، هواداران برزیلی توجه چندانی به این مسابقات دوستانه درآمدزا در آسیا ندارند و آنها را بیشتر مزاحمتی غیرضروری میدانند. چیزی که مردم برزیل واقعاً میخواهند، فقط ششمین قهرمانی در جام جهانی است.



مزخرفه اول بذارین دوتا بازی انجام بده بعد بهش شاخ و دم بدین، ما که از خدامونه رافینیا افت کنه و میمون آدم بشه ولی این آرزو جزو محالاته و به قول معروف زهی خیال باطل