مصدوم شدن گلر اصلی آن هم درست وسط فینال کشنده ی چمپیونزلیگ اصلا شوخی بامزه ای نبود . وقتی نیمکت را نگاه میکردی و می دیدی جوانکی دارد مهیای بازی می شود که تا یکی دو سال پیشش بین کاستیا و رئال سی دست به دست میچرخید , این شوخی بی مزه تر هم جلوه میکرد ! حتی اگر قرار بود جوانِ نه چندان رعنای ( در میان گلر ها ) مستولزی , به مانند اشمایکل شیرجه بزند , باز هم چیزی را در وجودش کم داشت . چیزی که مانع سست شدن پاهایش , لرزیدن قلبش و دندان قروچه اش شود . اما ویسنته چشمانش را بست و تا لب پرتگاه رفت . میدان دادن به یک بچه ی خام در آخرین بازی فصل چیزی مثل راه دادن یک بچه در میدان مین بود . احمقانه بود . حماقتِ خالص . چیزی که دیوانه ها را هم به فکر وامیداشت !
اما ایکر کاسیاس وارد شد . نیازموده قرار بود که سخت آزموده شود . آزمونی برای یک شبه مرد شدن . یک ریز لرزه کافی بود که « همه چیز » را تبدیل به « هیچ چیز » کند . با نفس های عمیقی که می کشید سعی میکرد خودش را عادی نشان دهد , اما او عادی نبود … خارق العاده بود !
چند دقیقه بیشتر طول نکشید که پسرک تخس کوچه پس کوچه های مادرید , با یک مشت سنگریزه و تیرکمان بردست , قصر شیشه ای رویاهای ژرمن ها را تبدیل به براده کرد . آن روز آلمان ها هرچه زدند به در بسته خورد . نکته ی عجیب و شگفت آور این بود که دروازه ی رئال بسیار کوچک تر از حد معمول به نظر می آمد !
این گونه بود که ایکر کاسیاس شروع شد . مثل یک رمان چند صد صفحه ای و پر از قصه های ریز و درشت و تلخ و شیرین , نقل شد و نقل شد . از آن روز ها که عشق خالصانه اش , نیروی محرکه ی پدال دوچرخه اش در راه کمپ تمرین بود تا آن روز که محکوم به حبس ابد روی صندلی های الکتریکی شد . از آن روز که جادویش مقابل روبن را به پای تیکی تاکا سند زدند تا همان روز شومی که دستش را , مهم ترین عضو بدنش را , مورد نوازش قرار دادند !
با این حال , او هیچ گاه از یادها نرفت . حتی روزهایی که درون 3 لایه کاپشن غرق شده بود , تنها دل خوشی مادریدیسمو ها این بود که دوربین نمای بسته ای از او بدهد , حتی زمانی که بخاطر صلاح لعنتی تیم سکوت اختیار کرد و دم نزد . نمیشد به او فکر نکرد , به کسی که یکی از محکم ترین دلایل رئالی شدن خیلی از ما ها بود و هست و مسلما خواهد بود .
قبول کنیم یا نکنیم و خوشمان بیاید یا نیاید , امکان دارد فینال لیسبون آخرین باری باشد که به حضور ایکر کاسیاس در چارچوب دروازه ی تیممان غره میشویم . ممکن است آخرین باری باشد که این ساعت شنی را وارونه می کنند . موهبتی که وسط تب تاب فینال به داد یک رئال بی سنگر رسید , ممکن است در یک فینال دیگر بار سفر را ببند , قایقش را به آب بیندازد و دور شود از این خاک که آشنا هایش از صد غریبه هم بد تر هستند . مثل همه ی کسانی که رفتند . مثل رائول که رفت . مثل هیرو . مثل همه ی آنهایی که ترجیح دادند بهشتشان را ترک کنند تا اینکه که بمانند و با کدخدا بسازنند و ده را بچاپند.
شایدهم بعضی از مشکل ها به خودش باز می گردد . شاید در دنیایی که تا میگویی غلامتم می فروشنت , کمی زیاده از حد خم شد . اگر کمی کمتر خوب بود , میتوانست مثل خیلی ها روزی 3 وعده مصاحبه کند و سال های مانده ی قراردادش را به رخ بکشد . مگر چه اشکالی دارد ؟ شاید هم مشکلش این بود که تنظیماتش از همان بدو تولد روی حالت « پیش فرض » ماند !
هیچ چیزش از بقیه کمتر نبود . برای شکوه و شکایت , هم زبان داشت و هم یک سینه ی پر . اما خوب ماند تا حکم تبعیدش را کف دستش بگذارند . اگر کمی کوتاه می امد دنیای
مادریدسمو ها گلستان میشد . اما آن موقع دیگر ایکر کاسیاسی در کار نبود . به قول پیتر اشمایکل : « باوربکنید یا نکنید , ایکر کاسیاس همین است . »
Ka30Yaaaas
ایکر مقدس و بس …
خیلی عالی نوشتید و به دلم نشست
امیدوارم کاسیاس هم با بازوبند کاپیتانی رءال بازنشست بشه
تنها دل خوشی مادریدیسمو ها این بود که دوربین نمای بسته ای از او بدهد
عالی بود تمام احساسم رو بیان می کرد
عالی بود و معرکه….اجازه کپی هست؟؟با ذکر منبع البته….
چرا که نه !
با این حال , او هیچ گاه از یادها نرفت . حتی روزهایی که درون ۳ لایه کاپشن غرق شده بود , تنها دل خوشی مادریدیسمو ها این بود که دوربین نمای بسته ای از او بدهد ////// هعی چقدر بازی های رئالو نگاه میکردم تا اون لوپز ک تو دروازست فقط یه نما از ایکر بده
برات متاسفم
کاسیاس قبل از این هم 1 جام برده بود
همچینم خودشو علاقه مند میدونه که…
برو عمو
[img]http://up.vbiran.ir/uploads/28277139973841223404_%20%20(11).gif[/img]
و تنها اين است نصف زيبايي هاي كاپيتاني كه هيچگاه به تيم خود خيانت نكرد و تا توانست جنگيد و جنگيد نه براي شهرت نه براي پول براي عشق به تيم عشق به وحدت و عشق به رئال
نوشته ات عالي بود بسيار عالي تحت تاثير قرار گرفتم
مقاله بدی نبود با توجه با اینکه من خودم هم طرفدار کاسیاس هستم.مشخصه که میتونی بنویسی استعدادش رو داری اما به نظرم اگه یه کم از بعد شاعرانه اش کم میکردی بهتر بود.مقاله های توماس رو ببین 90 درصد فوتبالیه یه 10 درصد هم از شعر و استعاره و جملات حسی استفاده میکنه.این مقاله انگاری یه نثر مسجع بود تا یه نقد فوتبالی.بهت قول میدم قصدم تخریب نبود گفتم مشخصه استعداد داری اما خوب خیلی شاعرانه بود.میتونست ساده تر باشه یه کم اما علمی تر.منتظر مقاله های جدید شما دوست عزیز هستیم.
مگه قرار بوده نقد فوتبالی باشه ؟؟ نقد فوتبالی میخوای برو مقاله های پدرو سن مارتین رو بخون !!
فقط میشه گفت غم انگیز اما بی نظیر بود
THE GREAT CAPITAN
دمت گرم احسان جان :) فوق زیبا بود
ممنون Ka30Yaaaas عزیز..واقعا تو نوشتن دستی بر آتش داری..براوو
عالی بود.سپلس
وقتی پاراگراف اول رو خوندم فهمیدم کار توئه داداش. نوشته هات بدجور به دل میشینه. لایک
زیبا و دلنشین بود….
Ka30Yaaaas دمت گرم، گـرم‌تر از اوگــانــدا…
” قایقش را به آب بیندازد و دور شود از این خاک که آشنا هایش از صد غریبه هم بد تر هستن…”
“شاید هم مشکلش این بود که تنظیماتش از همان بدو تولد روی حالت « پیش فرض » ماند… !”
این دوتا جملته رو خیلی پسندیدم !
مثل همیشه فوقالعاده بود.
منم با ایشون موافقم