از سرخیو به مدیریت روابط عمومی شکیرا: حالا زر بزن!

شکست در مکتب ما بی معنی است
به شخصه هرگاه مادرید “مادرید وار” بازی کرده و باخته زیاد ناراحت نشده ام چرا که کسانی که واقعا حقیقت این مکتب را درک کرده اند میدانند وقتی واقعا شکست میخوری که بدون جنگیدن و مثل ترسوها سرت را پایین بیندازی و باخت را “قبول کنی”. اما رئال هرگز در تاریخش شکست نخورده است! درست خواندید شکست نخورده است! چرا که این مکتب به ما یاد داد که اگر ” مثل مرد” زمین بخوری باید ” سرت را بالا بگیری و با غرور به آسمان نگاه کنی”. مادرید دیشب وقتی ده نفره مثل یک گله گرگ درنده برای گل سوم تلاش میکرد خون در رگ من میجوشید و انگار تمام سلولهای بدنم داد میزدند : این است مادرید من !
این است برنابئوی ابدی….

احساس عصبانیت
زیاد ناراحت نیستم ولی عصبانی ام. برای فهمیدن منظورم کافی است فقط کمی ” با انصاف” این بازی را دیده باشید. موقعیت های صد در صدی که پیاپی از دست میرفتند… انگار با روح و روان ما بازی میشد. ارنج اولیه اشتباه ( معتقدم بازی دادن به بیل مصدوم  اشتباه بدی از سوی زیدان بود) ، آشفتگی در کارهای دفاعی، پرس بی جای دقیقه نود و خطایی که آن مرد موفرفری نکرد….اما مثل همیشه دلیل عصبانیت اصلی ما چیز دیگری است….

بوی کثافت برای ما دیگر “عادی” شده است
آقای هرناندز ماموریت با موفقیت انجام شد . هنوز سال قبل یادمان نرفته که چطور حماسه ی ده نفری ما تلاشهایت را به فنا داد. امسال هم در آستانه ی این کار بودیم ولی حیف که نشد… چطور پنالتی به آن واضحی را نمیبینی؟ ( اگر آن پنالت گرفته میشد بدون شک کارت زرد داشت بنابراین اومتوتو باید همان نیمه ی اول اخراج میشد) چطور خطایی که نهایتا یک کارت زرد دارد با خونسردی تمام قرمز میدهی؟ چطور در خانه ی میزبان تمام صحنه های پنجاه پنجاه را به نفع میهمان ” عزیزت “میگیری؟ البته شاید کاسمیرو هم باید اخراج میشد ولی ” این کجا و آنها کجا”….

حالا زر بزن
سن سرخیو اشاره ای به جایگاه ویژه برنابئو کرد و گفت : حالا زر بزن.درین جمله و نگاهش یک دنیا حرف بود. چند کلامی با مدیریت روابط عمومی شکیرا دارم:
.
.
.
نه! پشیمان شدم!! آخر اگر هر چه هم بگویم به شعور خودم توهین کرده ام.(شما بهتر میدانید چرا، نیازی به توضیح نمیبینم! !)
ولی صرفا جهت اطلاع میگویم:
چند وقت است که نیمه نهایی چمپیونز را با وجود آن همه داوری از نزدیک ندیده ای؟!
و چه خبر از همسر محترمه؟!
زنده باد هواداران باشعور اسپانول(اگر در کاتولان به دنیا میامدم بلاشک افراطی اسپانول میشدم چون”شعور” دارم) که گفتند:
شکیرا………(!)

پیراهنت را به چه نشان میدهی؟!
آن لنگ بدرنگت را به چه و به که نشان میدهی ؟!
اینجا کسی به لنگ احتیاج ندارد تا چیزی  را پاک کند! اینجا برنابئوی مقدس است… جایی که تمام زمین به احترامش سر تعظیم فرود می آورند… اینجا ” خود آسمان است” ….

اگر از لالیگا ناامیدید چیزی از رئال نمیفهمید!
با تمام این حرفها هنوز همه چیز دست ماست. به شخصه سخت ترین بازی پیش رو را بازی با دپور میدانم. اگر آن را به سلامت رد دهیم همه چیز به حالت عادی برخواهد گشت . فراموش نکنید که حتی میتوانیم یک بازی بلغزیم و مساوی کنیم. و نکته مثبت این است که بین دو بازی نیمه نهایی با گرانادای قعر جدولی بازی داریم و صد البته فراموش نکنید که داور اف سی باید در جزایر قناری با لاس پالاس دیدار کند و در خانه با ویارئال و از همه مهمتر در کورنیا با اسپانول کیکه سانچز فلورس.
کلام آخر

تنها یک سوال : بنر هواداران در ضلع جنوبی در ابتدای بازی را دیدید؟
* دنیا رئال مادرید است…*

به عشق عشق
به شکوه لادسیما
به عظمت برنابئو
به لبخند ابدی خوانیتو
به مادرید ابدی
هالا مادرید
همین و بس.
علی خوانیتو