کمتر از یک ساعت به شروع بازی مانده. فینالی که رئالیهای سپید دوازده سال برای آن صبر کرده‌اند. 12 سال ناقابل. برای ما که طرفدار پرافتخارترین تیم دنیا هستیم 12 سال سختی بود. حذف در برابر تیم‌هایی چون لیون! حذف در برابر رقیب دیرینه‌ای به نام بارسا. همه جا و همه کس از 12 سال صبر رئال می‌گفتند. شبکه‌های صداوسیما و آنتی‌مادریدیستاها 12 سال نرسیدن به فینال را راهی برای تحقیر و تمسخر ما می‌دانستند. 12 سال است به فینال نرسیده‌اید. در این 12 سال بایرن، بارسا، میلان و منچستر یونایتد هر کدام 3 بار به فینال رسیدند. در این 12 سال حتی پورتو و موناکو هم به فینال رسیده‌اند اما شما… اما آنها یادشان رفته بود بارسا قبل از سال 2006، 12 سال به فینال نرسیده بود. آنها یادشان رفته بود که بین قهرمانی چهارم و پنجم بایرن 12 سال فاصله افتاد. اما آنها بدون آنکه خود بدانند یک چیز را فراموش نکرده بودند و آن اینکه رئال یک تیم کهکشانی است، یک تیم بزرگ. تیمی که 9 بار قهرمان اروپا شده است و همین بود که 12 سال نرسیدن رئال به فینال بارها و بارها گفته شد! چون این 12 قرار بود به عدد 10 ختم شود!
کمتر از یک ربع به شروع بازی مانده. تصاویری از قهرمانی‌های سالهای دور رئال را نشان می‌دهند آن دوران که رئال 5 سال پیاپی قهرمان اروپا شد. مجری برنامه رضا جاودانی نگاهی به عکس‌ها می‌اندازد و می‌گوید: “تا حالا تیمی 5 سال پیاپی قهرمان اروپا نشده” و کارشناس برنامه دکتر صدر پاسخ می‌دهد: “البته با طرفدارای خیلی تیم‌ها که صحبت می‌کنین می‌گن…” جمله‌ی نیمه‌کاره‌ی او را جاودانی تکمیل می‌کند: “می‌گن ما اون موقع اصلا نبودیم.” به همین راحتی قهرمانی سالهای دور رئال زیر سوال می‌رود! بله 6 قهرمانی ما از اعتبار خارج است و ما مقصریم. ما مقصریم که به مدت بیش از نیم قرن در سطح اول فوتبال اروپا مانده ایم. ما مقصریم چون در سال‌هایی که تیم‌هایی چون ستاره سرخ و پارتیزان بلگراد و لیدزیونایتد آمدند و رفتند ما ماندیم! 6 قهرمانی ما از اعتبار خارج است چون قبل از سال 93-92 و چمپیونزلیگ کنونی به دست آمده! اما 4 قهرمانی میلان ، 4 قهرمانی لیورپول ، 3 قهرمانی بایرن و 1 قهرمانی بارسلونا که قبل از سال 93 به دست آمده‌اند همگی معتبرند و نشان از تاریخ غنی این باشگاه‌ها دارند! 6 قهرمانی ما بدون اعتبار است چون ما 9 بار قهرمان اروپا شده‌ایم!
کمتر از چند ثانیه به شروع بازی مانده. صدای آشنای آزاردهنده‌ای روی تصویر می‌آید. جواد خیابانی! او که همواره رقابت سختی با پیمان یوسفی در خرد کردن اعصاب طرفداران رئال دارد! باید دست مسئولین گزارش ورزشی شبکه سه را بوسید که گزارش دو فینال امسال رئال را یه پیمان یوسفی و جواد خیابانی سپردند!
بازی شروع می‌شود. صحنه‌های بازی را اکثرا به یاد ندارم. استرس بازی آنقدر بالاست که صحنه‌های بازی به سرعت از ذهنم رد می‌شوند و جای خود را به صحنه‌ی بعدی می‌سپارند. رئال یک موقعیت مسلم گل زنی را در توسط بیل از دست می‌دهد. نصف استادیوم لوز آه می‌کشند. جواد خیابانی اما نفس راحتی می‌کشد.
دقیقه 36. هنوز به نصف دقایق بازی هم نرسیده‌ایم بازی را ایستاده دنبال می‌کنم. کرنر، خروج اشتباه ایکر، ضربه‌ی سر ناموفق خدیرا و گل! تمام آنچه که از صحنه اول گل در ذهنم باقی می‌ماند. به چهره‌ی بهت‌زده‌ی پدرم و چهره‌ی عصبی برادرم نگاه می‌کنم و حسرت می‌خورم که ایکر مقدس بزرگ‌ترین اشتباه عمرش را در بزرگ‌ترین بازی عمرش مرتکب شد. اما بازی به نیمه هم نرسیده است. امید همچنان در تک تک سلول‌های بدنم جاری است. هنوز آرامم. به یاد می‌آورم که بازی برگشت لالیگا از اتلتیکو پیش افتادیم اما در نهایت بازی را با تساوی به پایان بردیم. 90 را بارها و بارها در ذهنم تکرار می‌کنم. فوتبال 90 دقیقه است و من آرامم.
نیمه دوم شروع می‌شود. نیمه دوم به نیمه می‌رسد. دروازه اتلتیکو باز نشدنی است! تصاویر همه برایم گنگ است! از بعد از گل اتلتیکو لحظه‌ای ننشسته‌ام! تصاویر را نصفه و نیمه می‌بینم!
دقیقه 80. حالا دیگر سرشار از امید نیستم! آرام آرام روزنه‌های امید را تنگ و تنگ‌تر می‌بینم! آیا تا کنون اینقدر دروازه‌ی تیمی کوچک بوده‌است که امشب دروازه‌ی اتلتیکو کوچک است!؟ مادرم با بی‌خیالی بازی را نگاه می‌کند و می‌گوید نگران نباش رئال می‌برد!!!
دقیقه 90. آرام و آهسته گریه می‌کنم! تمام ناکامی‌های سالهای اخیر از جلوی چشمانم رد می‌شوند. تمام تحقیر‌ها و تمسخر‌ها زنده می‌شوند. اشک‌های کاپیتان راموس بعد از بازی با دورتموند را دوباره در برابر چشمانم می‌بینم. رئال حمله می‌کند و من اشک می‌ریزم و قدم می‌زنم در دل حرف‌هایی به خدا می‌زنم از سالهای سخت گذشته. آمادهام. آمادهام که 12 سال به 13 سال تبدیل شود. آمادهام تا نعره‌های خوشحالی خیابانی را بشنوم!
دقیقه 93. توپ هنوز جلوی دروازه‌ی ناگشودنی اتلتیکو است! اما من از درون دارم در اشک‌هایم غرق می‌شوم. چشمانم صفحه تلویزیون را نمی‌بیند! مودریچ، ارسال، یکی ضربه‌ی سر می‌زند. گل. گـــــــل! خانه منفجر می‌شود از خانه‌های مجاور هم صدای فریاد می‌آید. اشک‌هایم جاری است و با برادرم بالا و پایین می پریم! خدایا شکر. خدایا ممنونم.
نیمه دوم هم به پایان می‌رسد امید همین جاست. جام از دست نرفته! همه چیز از اول شروع می‌شود. ما هنوز زنده‌ایم. بوسه‌های ایکر همه‌ی فشاری که بعد از اشتباهش تحمل می‌کرد را تخلیه می‌کند: “عاشقتم عوضی”
وقت‌های اضافه شروع می‌شود. استرس و امید دست در گردن یکدیگر به قلبم چنگ انداخته‌اند. موقعیت‌هایی به دست می‌آید و از دست می‌رود. دروازه‌ی اتلتیکو دیگر گشودنی است. سرخیو، فرشته‌ی نجات بال‌هایش را به قفل دروازه کوبیده و آن را در هم شکسته درست مثل شالوده‌ی به هم ریخته‌ی اتلتیکو!
دقیقه 110. خیابانی گویی خسته شده و به خواب رفته است! دیماریا چند بازیکن اتلتیکو را جا می‌گذارد. این حرکت بوی گل می‌دهد. تمام رئالی‌ها آماده‌ی پرواز شادی هستند! کورتوا بار اول تسلیم نمی‌شود! اما بار دوم… بیل و گل… گــــــــــــل. پرواز‌های رئالی‌ها، اشک‌های شوق. حنجره‌هایی که از شدت فریاد خراشیده می‌شوند! گـــــــل. خدایا باور نمی‌کنم. گل!
دقیقه 118. چرا بازی را تمام نمی‌کنند؟ نکند بلایی را که خودمان سر سفید و قرمزپوشان آوردیم آنها سر ما بیاورند! توپ چند بار جلوی دروازه‌ی اتلتیکو دست به دست می‌شود. رئال عجله‌ای ندارد درست مثل این دقایق لعنتی که نمی‌گذرند. توپ به مارسلو می‌رسد. به سمت دروازه می‌رود و گــــــــل. باز هم فریاد این بار فریاد‌هایی که تمام استرس دو ساعت قبل را بیرون می‌ریزند! یک فریاد از اعماق قلب‌هایی که دو ساعت زیر ترس و استرس و امید و هیجان و شعف له شده بودند!
دقیقه 120. هیچ رئالی‌ای روی زمین نیست! حسرت 12 ساله در کمتر از چند دقیقه به سر می‌آید. بازی دارد تمام می‌شود این اتلتیکو دیگر توان بازگشت ندارد! اما فینال دینش را به کریس ادا می‌کند او که جام‌جهانیش را نیز به خطر انداخته و با مصدومیتی که مشخص است دست از سر او بر نداشته به بازی آمده. پنالتی‌ای که خودش می‌گیرد و گل می‌کند. اگر بازی تا 1 ساعت دیگر هم ادامه می‌یافت و رئال چندین گل دیگر می‌زد باز هم رئالی‌ها فریاد می‌زنند و بالا می‌پریدند. ما از هیچ به همه چیز رسیدیم. خدایا ممنون.
بازی تمام می‌شود! اینقدر فریاد کشیده‌ایم که صدایمان در نمی‌آید! دست‌هایمان از فرط کوبیده شدن تیر می‌کشند!! پاهایمان از بس راه رفته‌ایم بی‌حس شده‌اند! ما اکنون بر بام فوتبال اروپا هستیم! تمام خاطرات بد فصل محو می‌شوند انگار اصلا اتفاق نیفتاده‌اند! ایکر جام را بالای سر می‌برد! کریس، سرخیو، آنخل، گرت و دیگران لبخند می‌زنند. دنی همچنان اشک می‌ریزد. همه‌ی رئالی‌ها چشم به این صحنه‌ها دوخته‌اند. نکند ثانیه‌ای از این لحظاتی که 12 سال منتظرش بوده‌ایم را از دست بدهیم. لحظات شادی بازیکنان را در ذهنم حک می‌کنم.
در 24 ساعت بعد از بازی بارها و بارها هایلایت بازی را دیدم! حتی هایلایت با گزارش جناب خیابانی! او که گل دوم رئال را گزارش نکرد و گل سوم رئال را جوری گزارش کرد که انگار تیم ملی ایران در فینال جام جهانی جام را از دست داده است!!! بارها و بارها اشاره می‌کند که بازی 5 دقیقه وقت اضافه نداشت اما یک بار اشاره نمی‌کند گل رئال قبل از پایان دقیقه 93 به ثمر رسید و نه در دقیقه 95!
به یکی از سایت‌های به ظاهر بی‌طرفانه و به غایت طرفدارانه‌ی بارسایی سر می‌زنم! نویسنده علم غیب دارد! چون به ذعم خود ذهن رئالی‌ها را خوانده!!! رئالی‌هایی که به تصور او قبل از گل مساوی به خود گفته‌اند کاسیاس باید نیمکت‌نشین لوپز باشد! از کاسیاس، رونالدو، بیل، دیماریا از همه و همه بدی گفته! نهایت تلاشش را کرده که نشان دهد حتی اگر عاشق بارسا باشی نمی‌توانی از قهرمانی تیم اتوبوسی اتلتیکو خوشحال شوی! اما تک تک کلماتش نشان می‌دهد که حاضر بوده هر تیمی جز رئال قهرمان شود! بعد از خواندن مقاله فقط متاسف می‌شوم! آنها فراموش کرده‌اند که ایکر مقدس است نه به خاطر اینکه دروازه‌بان خوبی است بلکه به این دلیل که یک الگوی رفتاری بی‌نظیر است. کسی که نه تنها از نیمکت‌نشینی گلایه نمی‌کند که از تصمیم مربی و دروازه‌بان دیگر تیم حمایت می‌کند! ایکر مقدس است نه به این دلیل که اشتباه نمی‌کند بلکه به این دلیل که با وجود اشتباه مهلکش فرشته‌ا‌ی پیدا می‌شود و او را نجات می‌دهد. ایکر مقدس است چون بزرگ‌ترین اشتباه زندگیش به دراماتیک‌ترین برد رئال تبدیل می‌شود!
این فصل هم تمام شد حتی اگر برای سایت‌های آنتی‌مادریدیستایی و مقاله‌های ضدرئالیشان هنوز تمام نشده باشد! می‌توانیم تا پایان جام‌جهانی غرق در این پیروزی باشیم اما بعد از آن فصل جدیدی در راه است! باید فروتنانه و سخت‌کوشانه به تلاش خود ادامه دهیم. حال که به لادسیما رسیدیم می‌توانیم آرزو‌های جدید داشته باشیم. آرزوی اونادسیما. ما رئالی هستیم و همواره می‌توانیم و باید آرزو‌های بزرگی داشته‌باشیم. ما با تمام بدشانسی‌ها، با تمام مصدومیت‌هایی که گریبانمان را گرفت، با بازیکنانی که با مصدومیت بازی کردند و صددرصد نبودند، از سخت‌ترین شب 12 سال اخیر فوتبالیمان سربلند بیرون آمدیم. پس می‌توانیم باز هم شب‌هایی چون دیشب را داشته‌باشیم. شبی که قوهای سپید رستگار شدند…
Matin_Madridista
فقط میتونم بگم اون لحظه فقط گریه کردم .
قبلش هم همش دعا کردم تا خدا دقیقه 93 جوابمو داد و سر طلایی راموس ما رو به بازی برگردوند و آخرم قدرت رئال مشخص شد و 4 تایی کردیمشون .
دمت گرم گل گفتی ابی.
Hala madrid…y nada mas
میدونم حال خوبی دارین بعد خوندن این متن
نمیخوام حالتونو خراب کنم اما بذارین از جواد خیابانی براتون بگم این مردک خپل چنان رو اعصابم راه رفت که تا وقتی قهرمانی رئال تو خاطرم باشه نوامیسش از من فحش خواهند خورد.
واقعا پرز گل گفت:رئال مادريد،يه حس،يه آيين،يه افتخار،يه غرور مشترك بين همه ي مادريديسموهاي دنياس كه سينه به سينه و نسل به نسل منتقل ميشه،ايروني و اسپانيولي و چيني و عرب نداره،همه با يه شعار:hala madrid
مرسی لذت بردم . منم دقیقه 93 رو ابرها بودم هیچکس به جز خودم و خدام حالمو نمیفهمید .
خیلی خوب بود دقیقا حال من همین طوری بود آخرای نیمه دوم دیگه اشکم در اومده بودمثل بازیکنان ذخیره که هی دستاشونو به هم میکوبیدن از فرط ناراحتی منم همونطوری بودم وکم کم داشتم ناامید میشدم اما با گل راموس اشکامو خشک کردم ولبخند زدم اما خودمونیم ها ایکر تو وقتای اضافه هم میخواست اشتباهی کنه که شاید به پنالتی میکشید اما خداروشکر مدافعان خوب عمل کردن به امید قهرمانی سه گانه فصل بعد.
عااااااااااااااااالی بود…
اشكمونو دراوردي
یادش بخیر همه دست به دامن امام موسی کاظم( ع) شده بودیم
همه داشتیم دعا می کردیم همه بر علیه ما، اما خدا با ما بود معلوم نبود اگه می باختیم چند نفرمون سکته میزدیم خدایا شکرت هنوز که هنوزه وقتی یاد گل راموس می افتم و کاسیاس رو اون جوری خوشحالو گریون دیدم تنونستم جلوی گریمو بگیرم
من و سه رئالی دیگه و یه بارسایی…دقیقه 88 دوست بارسایم : پاشید برید زود بخوابید که بازی رو باختید … من : برو بابا بازی نود و پنج دقیقه س (خدا شاهده قبل از اعلام وقت یه جورایی به شوخی گفتم ) … دقیقه 90 برادرم : پاشو بریم دیگه باختیم(وقتی که ویا خطا رو نزدیکی محوطه رئال گرفت ) من … صبر کن بابا هنوز وقت اضافه مونده … دقیقه 92 سیموئنه تماشاگران رو به تشویق وا میداره … من : خدایا رئال یه گل بزنه باد این سیموئنه به خوابه … دوست بارساییم آره به همین خیال باش… دقیقه 93 رونالدو راموس نزدیک توپ هستن و راموس گل رو میزنه و همه ی رئالی ها گوووووووووووووووووووووووووووووووووووللللللللللللللللللللللللللللللللللل… نقطه عطف خوشحال وقتی بود که من با شروال کردی جلوی چشم دوست بارساییم رقص عربی میرفتم و براش باسن قر میدادم …. آخ چه شبی بود .. وقتی راموس گل گل زد همچین رفتم هوا که دو دقیقه بدش اومدم زمین
مقاله فوق العاده بود مرسی
ایکر مقدس است….اینبار بغضمو بر عکس لحظه گل راموس فروخوردم
راموس همه رو ب گریه وا داشت
ایکرمقدس
خیلی قشنگ بود . عالییییییییییییییییییییییییی.
فقط راموسه با غیرت.
من حتی الان هم که این متن رو خوندم مثل بچه دو ساله ها گریه ام میگرفت شاید واسه خیلی ها تمسخر امیز باشه واسه همکارام دوستام که بعد از گل راموس نتونستم خوشحالی کنم فقط سرمو کرده بودم تو بالشت جلو خانواده گریه میکردم جوری که مسخرم میکردم میگفتن انگار عزیزش مرده اما من قفل قفل بودم و گیج_ بازی تموم شد و من دوباره گریه کردم اما نه از خوشحالی از ناراحتی که خدایا دهنم سرویسه که باید به چند نفر شیرینی بدم(خخخخخخخخخخ)
اگه اون گلو نمیخوردیم اینقدر سکته نمیزدیم و برد برامون شیرین نمیشد
دمت گرم اقا متین خیلی متن قشنگی بود مخصوصا قسمتی که مخصوص سنت ایکر بود میخوام بدونین که تعداد ما تو جامعه مجازی خیلیه و هرکاری بکنبم زود پخش میشه پس لطفا فقط مثل اقا متین انتقاد کنین ولی فحش ندین البته در مورد جواد خیابانی فک نکنم اصلا بدونه اینترنت چیه
عالی بود مرسی
خیلی خوب بود من تا چند لحظه بعد از گل راموس هنوز باورم نمیشد که مساوی شده فکر میکردم الان داور یه سوتی چیزی میزنه که خطا شده:((واقعا فوقا العاده بود بنظرم راموس خیلی خیلی حق داره به گردن همه ی طرفدارا خدایی دمتون گرم ای کاش یه کوشچولو از عشق شماها به تیمو این تیمای ایرانیم داشتن:)
عاشقتم راموس عاشقتم کاسیاس عاشقتم مودریج عاشقتم دی ماریا
هنوز باورم نشده که قهرمان شدیم تموم شد رفت
واقعا ترکوندی متین جان…با خوندن متن انگار دوباره بازی رو دیدم…به امید اونادسیما…موفق باشی
آقا من بادم رفت اسمم رو پایین مقاله بنویسم:دی اگه میشه اسم نویسنده رو به Matin_Madridista تغییر بده حامد خان. من تو سایت با این اسم میام :دی
دیشب یه پاکت سیگار رو از اول تا آخر بازی تموم کردم :| خدا خودش به خیر کنه
بچه ها من فردا امتحان نهایی شیمی دارم دیشب شب قهرمانی که اصن خوابم نبرد امروزم از شدت خوشجالی هیچی نخوندم برام دعا کنید نیفتم
توی کل روز هر وقت یاد اتفاقات بازی میفتادم مو به تنم سیخ میشد،الان که این مقاله رو خوندم با خوندن هر خطش مو به تنم سیخ میشدو اشک گوشه چشام جمع میشد
واقعا” منم همین احساس ها رو داشتم با این تفاوت که بابام بارسایی هست داشت به داور بد و بیراه میگفت آخر بازی خیلی حال داد این قهرمانی
دوباره بغض تو گلوم گیر با با این مقاله دمت گرم
عشق فقط یک کلام رئال مادرید وسسلام
یاد گریه کردنم بعد گل راموس افتادم
این مقاله حس مشترک تمام مادریدیستاهای کره زمین بود مخصوصا ایرونی هاش
فوق العاده بود
tabrik migam b nevisandeye azize in matn,kheili khub bood … sahneye goal ramos sal ha too khatereha mimune … hala madrid
هر کی تا اخرش خوند منفی بده!!!!!!!!!!!!!
دمت گرم خدایی خوب بود