میاتوویچ:«لورنزو سانز یکی از بزرگترین مدیران تاریخ باشگاه رئال مادرید بود»

مرجع خبری رئال مادرید : فرناندو سانز پسر لورنزو مدیر فقید رئال مادرید در مورد فوت او صحبت کرد. فرناندو خودش زمانی بازیکن رئال مادرید بوده است. وی اظهار داشت :” نه توانستیم با او خداحافظی کنیم و نه توانستیم به مادرم درگرمی بدهیم. با وجود این که رفتنش برای ما خیلی دردناک بود اما این قدردانی عمومی از او کمی من را آرام کرد.آخرین باری که با پدرم با خیال راحت صحبت کردم در کریسمس بود. به خاطر کارهایم زیاد سفر می کنم. پدرم عاشق خانواده و رئال مادرید بود. به چیزهایی که پیرامون میز داشت، افتخار می کنیم. پدرم در سال 1985 با حمایت رامون مندوزا وارد باشگاه شد و تا سال 2000 در آن جا بود. این مربوط به دورانی دیگر است. فوتبال ایتالیا خیلی قدرتمندتر بود. در فوتبال اسپانیا نه قراردادهای بزرگ وجود داشت و نه منابع مالی وجود داشت. تیمی را ساخت که لالیگا و جام باشگاه های اروا را برد. بعد از آن هشتمین جام به دست آمد. دوران مشکلی بود چرا که درآمدهای فعلی در فوتبال وجود نداشت.پدرم یک رایانه متحرک بود. همه چیز در یادش می ماند .در آی سی تلفنش را در اختیارش گذاشته بودند و از طریق پیامک با هم ارتباط داشتیم. با پرز صحبت کردم. در روزهای اخیر با هم در تماس بوده ایم. مهم است که این ویروس به پایان برسد و بعد از آن ببینیم چه می شود و مراسم برایش برگزار می کنیم. همه بازیکنان قدیمی با من تماس گرفتند و ناراحت بودند. همه می خواهند کاری به یاد پدرم انجام بدهیم.”

پدخا میاتوویچ که یکی از مهمترین خریدهای لورنزو سانز بود هم در مورد درگذشت وی صحبت کرد:” چند روزی بود که با پسرش فرناندو در تماس بودم. متاسفانه می دانستیم که این اتفاق به خاطر این ویروس لعنتی اجتناب ناپذیر است. خیلی ناراحت هستیم. لورنزو برای من یک مدیر نبود، یک دوست بود. این نحوه درگذشت او بسیار ظالمانه بود. دردناک است که خانواده اش حتی نتوانستند با او وداع کنند و در لحظات آخر بغلش کنند یا با او از نزدیک صحبت کنند. فکر کردن به این مسئله تو را دیوانه می کند. از زمانی که از مدیریت رئال مادرید کنار رفت، رابطه ام با او بهتر شد. هر از گاهی با هم شام می خوردیم و می دانستم که مشکلات سلامتی دارد. با هم زیاد در مورد فوتبال صحبت می کردیم. از من در مورد بازیکنان جوان می پرسید و در مورد شرایط رئال مادرید صحبت می کردیم. او رویایی داشت که متاسفانه به آن نرسید. رویایش این بود که بتواند ضیافت شامی در مادرید با حضور همه بازیکنان دوران هفتمین قهرمانی اروپایی برگزار کند. نه فقط بازیکنانی نظیر من، شوکر ، سیدورف و روبرتو کارلوس که توسط خودش خریده شده بودند بلکه همه بازیکنان. می خواست که در رستورانی مراسم را برگزار کند که روحیه هفتمین چمپیونزلیگ را داشت. حتی می خواست پزشکان آن بازی را دعوت کند. من هم موافق بودم چون فکر خوبی بود. فراموش نمی کنم که لورنزو پدر آن نسل از تاریخ رئال مادرید بود. می توان گفت که لورنزو پدر هفتمین چمپیونزلیگ بود.”

میاتوویچ در ادامه خاطراتش گفت :” در تابستان 1996 ، یکی از نایب رییس های سانز به خانه امان در والنسیا آمد یعنی ایگانسیو سیلوا. در عرض پنج دقیقه راضی شدم چرا که از وقتی به اسپانیا آمدم می خواستم در پرافتخارترین باشگاه دنیا بازی کنم. ایگناسیو تلفن را به من داد، لورنزو بود که می گفت :” به رئال مادرید خوش آمدی. می دانم که با تو جام های مهمی خواهیم برد.” نحوه انتقالم خیلی خوب بود.با وجود آن که رئال مادرید برای خرید من 1500 میلیون پزو پرداخت و همه رکوردهای ان زمان را شکست هرگز فشاری روی من ایجاد نشد. بعد از 32 سال قهرمان اروپا شدیم و پس از 38 سال جام بین قاره ای را کسب کردیم. او هرگز به من فشاری وارد نمی کرد و خیلی صمیمی بودیم.شاید از دور فکر می کردید که نزدیک شدن باه او نزدیک است اما وقتی از نزدیک با لورنزو صحبت می کردید، خیلی گرم می گرفت و مهربان بود. او بسیار سرگرم بود و با انسانیت صحبت می کرد. هرگز  نمی گفت که مدیرت هستم. او برای ما مثل یک دوست بود. شوکر و سیدورف هم همین را می گفتند. او حقیقتا یک پدیده بود. رابطه خیلی خوبی داشتیم. هر از گاهی به تمرینات می آمد و وقتی مشکلی داشتی دوستانه به تو روحیه می داد. یادم است که چند روز قبل از ال کلاسیکو در دسامبر 1996 ، پسرم آندره آ باید تحت عمل قرار می گرفت. به شدت نگران بودم. حالم خوب نبود. لورنزو کل باشگاه را در اختیار من قرار داد. به من روحیه داد و گفت که از همه تصمیم هایم حمایت می کند. لورنزو در کمک های شخصی فوق العاده بود. در نهایت بازی کردم، گل دوم را زدم و آن روز بیش از هر زمانی بزرگی هم تیمی هایم، مدیر و باشگاه را درک کردم. او یک مدیر فنی بود و رون باشگاه این را می دانستند. او با بازیکنانیبزرگی که خرید توانست دو بار قهرمان اروپا شود. شوکر، سیدورف و روبرتو کارلوس را به خدمت گرفت و توانست پادشاه اروپا شود. در زمستان هم پانوچی و کاربمو را خرید. فوتبال را می فهمید و می دانست که کدام بازیکن برای حضور در رئال مناسب است. رئال در آن زمان شرایط مالی خوبی نداشت اما حقیقت این است که یک سرمایه گذار بی نظیر بود. جام ها همه چیز را توجیه می کردند. بی تردید لورنزو یکی از بزرگترین مدیران تاریخ باشگاه است.”

وی در مورد اختلافش با توشاک که به جدا شدنش از رئال مادرید منجر شد هم صحبت کرد:” لورنزو با من روراست بود و به تصمیم من احترام گذاشت. رابطه خوبی با توشاک نداشتم و این جای برگشت نداشت. جوان بودم و نمی توانستم اشتباهم در مورد جدا شدن را درک کنم. لورنزو به من گفت که نباید از رئال بروم چرا که هواداران دوستم دارند و دوره هر مربی می گذرد. اما مخالفت کردم و از دوستی ام با او استفاده کردم تا اجازه بدهد که بروم. این کار را هم کرد. اشتباه از من بود.”