مرجع خبری رئال مادرید: ژوزه مورینیو در پنجمین ماه حضور خود روی نیمکت رئال مادرید، به ترکیبی از تصمیمات تاکتیکی رسیده که تیمش را به مدعی جدی قهرمانی در تمام رقابت‌ها تبدیل کرده است. این تحول به‌تدریج شکل گرفته و سرمربی پرتغالی در طول مسیر مجبور شده بسیاری از ایده‌های اولیه خود را تغییر دهد.
مورینیو مسیر دشواری را پشت سر گذاشته، اما در هیچ‌یک از رقابت‌ها از کورس قهرمانی عقب نمانده است. رئال مادرید پیش از وقفه بازی‌های ملی، با سه امتیاز اختلاف نسبت به بارسلونا در رتبه دوم لالیگا قرار گرفت و در لیگ قهرمانان اروپا نیز تمام مسابقاتش را با پیروزی پشت سر گذاشت؛ رکوردی که تنها پاری‌سن‌ژرمن توانسته با آن برابری کند.
در این میان، پنج تصمیم مهم مورینیو بیش از سایر عوامل در تغییر چهره رئال مادرید نقش داشته‌اند.
تغییر نقش برناردو سیلوا
زمانی که برناردو سیلوا در ۳۲سالگی به رئال مادرید پیوست، انتظار نمی‌رفت تا این اندازه در ترکیب اصلی نقش داشته باشد. کادر فنی ابتدا خواهان جذب او شده بود تا در دقایق پایانی مسابقاتی که نتیجه به سود تیم است، به حفظ مالکیت و کنترل جریان بازی کمک کند. همچنین قرار بود در مسابقات کم‌اهمیت‌تر، فرصت استراحت به بازیکنان اصلی بدهد.
اما شرایط کاملاً متفاوت پیش رفت. برناردو سیلوا اکنون به یکی از مهره‌های ضروری ساختار تاکتیکی رئال مادرید تبدیل شده است. شاگردان مورینیو با افزایش مالکیت توپ، به انسجام دفاعی بیشتری رسیده‌اند و کمتر تحت فشار قرار می‌گیرند. این موضوع در مسابقات مقابل راسینگ و والنسیا به‌خوبی دیده شد؛ جایی که حریفان به‌ترتیب تنها یک و دو شوت به سمت دروازه مادرید داشتند.
برناردو با ۷۲۱ دقیقه بازی، یازدهمین بازیکن رئال مادرید از نظر دقایق حضور در زمین است و بیشتر از هافبک‌هایی مانند اورلین شوامنی با ۷۰۹ دقیقه و ادواردو کاماوینگا با ۴۰۴ دقیقه بازی کرده است. البته والورده در این مقایسه لحاظ نشده، زیرا دقایق حضور او میان خط میانی و دفاع کناری تقسیم شده است.
هافبک پرتغالی در مهم‌ترین شاخص‌های توزیع توپ، بهترین بازیکن رئال مادرید محسوب می‌شود. او با میانگین ۶۲ پاس در هر مسابقه و ۵۷ پاس صحیح در صدر آمار تیم قرار دارد. برناردو همچنین بیشترین مشارکت را در حملاتی دارد که به گل ختم می‌شوند و در بخش دفاعی نیز عملکرد قابل توجهی ثبت کرده است؛ به‌طوری که دومین بازیکن تیم از نظر تعداد نبردهای دفاعی موفق است.
انتقال آردا گولر به جناح راست
یکی دیگر از موفقیت‌های مورینیو، شناخت اهمیت آردا گولر و پیدا کردن جایگاهی مناسب برای او در ترکیب اصلی بوده است؛ اتفاقی که در برنامه‌های اولیه سرمربی پرتغالی قرار نداشت.
در ابتدای فصل، گولر بیشتر به‌عنوان جانشین طبیعی جود بلینگام در پست شماره ۱۰ در نظر گرفته می‌شد. او در نخستین مسابقات دوستانه تابستانی نیز در همین منطقه بازی کرد و به دلیل بازگشت دیرهنگام بلینگام از جام جهانی، فرصت زیادی برای حضور در میدان داشت.
اما پس از آماده شدن ستاره انگلیسی، مورینیو گولر را به جناح راست منتقل کرد؛ تصمیمی که زمینه‌ساز تثبیت جایگاه بازیکن ترکیه‌ای شد. البته سرمربی پرتغالی در نخستین مسابقه مهم فصل مقابل رم، گولر را از ترکیب اصلی کنار گذاشت، اما در ادامه تصمیم خود را اصلاح کرد.
گولر اکنون یکی از مهم‌ترین بازیکنان هجومی رئال مادرید است. او با هفت پاس گل در صدر جدول پاسورهای تیم قرار دارد و در شاخص‌هایی مانند ارسال توپ به محوطه جریمه، پاس‌های عمقی و پاس‌های کلیدی نیز پیشتاز است.
ستاره ترکیه‌ای همچنین چهار گل به ثمر رسانده؛ آماری برابر با یان دیومانده، یک گل کمتر از بلینگام و البته با فاصله زیاد از کیلیان امباپه با ۱۷ گل.
هماهنگی گولر با برناردو سیلوا از زمان تغییر ترکیب رئال مادرید در ال‌کلاسیکو، تأثیر مهمی بر سبک بازی تیم گذاشته است. با این حال، نقطه عطف اصلی پیش از دیدار نیوکمپ و در مسابقه مقابل سویا رقم خورد؛ جایی که مورینیو سرانجام به اهمیت حضور گولر پی برد.
رئال مادرید در آن مسابقه بهترین نمایش خود تا آن مقطع فصل را ارائه کرد و ۶۵ درصد مالکیت توپ داشت؛ آماری که تنها در دیدار مقابل والنسیا با ۷۰ درصد مالکیت بهتر شد.
مورینیو درباره گولر گفته بود: «آردا بازیکن بسیار بااستعدادی است و خوشبختانه هنوز به محصول نهایی تبدیل نشده است. او توانایی بازی در پست‌های مختلف را دارد و من از عملکردش بسیار راضی هستم.»
با این حال، سرمربی پرتغالی هنوز گولر را برای حضور در پست هافبک میانی مناسب نمی‌داند:
«پست هافبک میانی پیچیده‌ترین پست است. اگر بازیکنی فقط حمله می‌کند، بهتر است در جناحین یا پست شماره ۱۰ بازی کند. برای اینکه در این پست به سطح بالایی برسید، باید کیفیت متفاوتی داشته باشید و بازی را به‌خوبی درک کنید.»
در شرایط فعلی، گولر با ایفای نقش شماره ۱۰ متمایل به جناح راست، به مهره‌ای کلیدی در بازی میان خطوط رئال مادرید تبدیل شده است.
انتقال فدریکو والورده به دفاع کناری
مورینیو در آغاز فصل قصد داشت از سیستم ۱-۳-۲-۴ استفاده کند و شوامنی و فدریکو والورده را به‌عنوان دو هافبک مرکزی در ترکیب قرار دهد.
والورده تا پیش از مسابقه مقابل سویا، در تمام دیدارهایی که از ابتدا به میدان رفته بود، در خط میانی بازی می‌کرد و در کنار بازیکنانی مانند برناردو سیلوا، کاماوینگا و حتی ترنت الکساندر آرنولد قرار می‌گرفت.
با آماده شدن شوامنی، مورینیو تصمیم گرفت او و والورده را کنار یکدیگر قرار دهد. این دو بازیکن در مسابقات متوالی مقابل الچه، اتلتیکومادرید، ویارئال و رم در مرکز میدان بازی کردند. اما عملکرد تیم در برخی از این مسابقات، از جمله شکست مقابل اتلتیکو و مشکلات ایجادشده برابر الچه و رم، باعث شد سرمربی پرتغالی در برنامه خود تجدیدنظر کند.
مورینیو سرانجام والورده را در دیدار مقابل سویا به دفاع کناری منتقل کرد و هافبک اروگوئه‌ای از آن زمان در همین پست باقی مانده است.
سرمربی رئال مادرید اخیراً درباره این تصمیم گفت:«او را بازیکنی بسیار مهم برای تیم می‌دانم. وقتی کاپیتان هستی، مسئولیت متفاوتی داری و فکر می‌کنم همین مسئولیت باعث می‌شود در پست دفاع چپ بازی کند.»
مورینیو ادامه داد: «اگر بپرسید آیا از بازی او در دفاع کناری خیلی راضی هستم، پاسخ مثبت است. اگر بپرسید آیا تیم با حضور او در این پست بهتر بازی می‌کند، باز هم پاسخ مثبت است. به همین دلیل فکر می‌کنم فده همچنان در دفاع کناری بازی خواهد کرد، چون همه ما از عملکردش در این پست بسیار راضی هستیم.»
تثبیت یان دیومانده در جناح چپ
مورینیو از ابتدا تصمیم داشت یان دیومانده را به‌آرامی وارد ترکیب رئال مادرید کند و این برنامه نیز نتیجه داد. هدف این بود که فشار از روی بازیکن ۱۹ ساله برداشته شود و فرصت کافی برای سازگاری با شرایط حضور در یک باشگاه بزرگ داشته باشد.
با این حال، محرومیت چهار جلسه‌ای وینیسیوس جونیور روند تثبیت دیومانده در ترکیب اصلی را سرعت بخشید.
برنامه اولیه این بود که وینگر ساحل عاجی در جناح راست بازی کند، اما دو عامل باعث تغییر این تصمیم شدند؛ نخست اینکه آردا گولر جایگاه خود را در این منطقه تثبیت کرده بود و دوم اینکه دیومانده نشان داد در جناح چپ عملکرد بهتری دارد.
دیومانده با ۴۳ دریبل موفق، دومین بازیکن برتر لالیگا در این شاخص است و تنها لامین یامال با ۵۷ دریبل بالاتر از او قرار دارد. با این حال، میانگین زمانی دیومانده بهتر است؛ او هر ۲۰ دقیقه یک دریبل موفق ثبت می‌کند، در حالی که این رقم برای یامال ۲۳ دقیقه است.
مورینیو در ابتدای حضور دیومانده در رئال مادرید درباره ویژگی‌های این بازیکن گفته بود:«پیدا کردن بازیکن کناری که سریع و تهاجمی باشد و بتواند در هر دو جناح بازی کند، آسان نیست؛ بلکه فوق‌العاده دشوار است.»
با این حال، سرمربی پرتغالی تلاش کرد انتظارات از این بازیکن جوان را کنترل کند«نباید او را بر اساس مبلغ انتقالش قضاوت کرد. باید این فشار را از روی او برداشت. او هنوز بازیکنی کامل نیست و باید به او زمان داد.»
دیومانده از محرومیت وینیسیوس بهترین استفاده را کرد و توانست جایگاه محکمی در ترکیب اصلی به دست بیاورد. او علاوه بر ویژگی‌های هجومی و دریبل‌زنی وینیسیوس، آمار گلزنی قابل توجهی نیز داشته و تاکنون مستقیماً در هشت گل نقش ایفا کرده است؛ چهار گل و چهار پاس گل.
اکنون با نزدیک شدن زمان بازگشت وینیسیوس، رقابت میان دو وینگر برای حضور در ترکیب اصلی جدی‌تر خواهد شد. با این حال، مورینیو تأکید کرده که تصمیماتش بر اساس شایستگی و منافع تیم خواهد بود.
سرمربی رئال مادرید در این خصوص گفته است:«برای من مهم‌ترین چیز تیم است. هرگز به انتخاب خودم برای کمک به یک بازیکن، به تیم آسیب نمی‌زنم. وقتی شرایط عادی شود و وینیسیوس دوباره در دسترس باشد، تصمیم لازم را خواهم گرفت.»
او در ادامه تأکید کرد: «وینیسیوس به تلاش کردن ادامه خواهد داد و وقتی زمان تصمیم‌گیری درباره بازیکنان ترکیب اصلی برسد، تیم بالاتر از هر بازیکنی قرار دارد.»
به این ترتیب، افزایش نقش برناردو سیلوا، تثبیت آردا گولر در سمت راست، انتقال والورده به دفاع کناری و ظهور دیومانده در جناح چپ از مهم‌ترین تغییراتی بوده‌اند که مورینیو در پنج ماه نخست حضورش اعمال کرده است؛ تصمیماتی که رئال مادرید را از تیمی در حال آزمون‌وخطا به مجموعه‌ای باثبات‌تر و مدعی در رقابت‌های داخلی و اروپایی تبدیل کرده‌اند.