فشار هواداران، کلید نابودی اتحاد پرز-لاپورتا؛ حالا موفقیت سوپرلیگ مزه دیگری دارد

مرجع خبری رئال مادرید: سکوت 25 روزه و آزاردهنده مدیران رئال مادرید و شخص فلورنتینو پرز در مورد پرونده “نگریرا” بسیاری از هواداران رئال را عصبانی کرده بود. در حقیقت برای رئالی ها قابل درک نبود که پرز بخواهد برای تورنمنتی که برگزار شدنش یا نشدنش روی هواست (سوپرلیگ) این گونه در مورد یک رسوایی تاریخی سکوت کند.

بارسلونا  در سال 2001 و در زمانی که جایی در نقشه فوتبال دنیا نداشت و تیمی میانه جدولی در لالیگا بود که برای کسب سهمیه جام یوفا تلاش می کرد، در نقشه ای بلندمدت تصمیم گرفت که داوران را بخرد و این گونه ورق را به سوی خود برگرداند. این برنامه ریزی که توسط گاسپارت مدیر سابق بارسلونا انجام شده بود، به نتیجه می رسد و بارسلونا به تدریج به تیم غالب فوتبال اسپانیا تبدیل می شود و لالیگا ها، کوپا ها و سوپرجام های اسپانیا را درو می کند. بارسا در همین مدت چهار چمپیونزلیگ می برد که در مورد داوری های اکثر آنها نیز جنجال هایی وجود دارد، از فاجعه اوربو در بازی چلسی و بارسلونا گرفته تا اخراج بحث برانگیز لمن در فینال آرسنال و چلسی. البته بارسا از سال 2015 به بعد در اروپا به یک مضحکه تبدیل شده و حتی پرداخت رشوه به آیتکین در بازی معروف پی اس جی و بارسلونا هم نتیجه ای در بر نداشت و آنها در مرحله بعدش کامبک خوردند و حذف شدند. وقتی بارسا توانسته داوران لالیگا را بخرد، بعید نیست که فرمول موفقیتش در اروپا هم همین باشد و قطعا روزی اسناد آن هم رو خواهد شد.

در این سالها ما و سایر هواداران رئال مادرید بارها و بارها می گفتیم که این همه داوری به سود بارسلونا اتفاقی نیست. اگر الطاف داوری نبود، قطعا بارسلونا مثل 2001 و قبلش تیمی معمولی در لالیگا در سطح سویا یا اوساسونا بود که برای کسب سهمیه اروپایی تلاش می کرد. در همان زمانی که بارسا پرداخت رشوه را شروع کرد، تیم هایی نظیر دپورتیوو لاکرونیا و والنسیا رقبای اصلی رئال برای قهرمانی لالیگا بودند و شاید در آن زمان هیچ کس بارسلونا را نمی شناخت. به همین خاطر بود که سکوت 25 روزه پرز و دوستانش همچون یک شکنجه روحی برای هواداران رئال بود و حتی به بارسایی ها این جسارت را داده بود که بگویند که خود رئال هم از داوری ها سود می برده و از افشای حقایق می ترسد در غیر این صورت رئال واکنش نشان می داد.

در حالی که فقط 24 ساعت از انتشار بیانیه رئال مادرید گذشته، حجم حملات به رئال مادرید نشان می دهد که این بیانیه چقدر مهم بوده است. زمانی که رئال مادرید حاضر به همراهی 18 باشگاه دیگر لالیگا در صدور بیانیه نشد و حتی بیانیه مستقل هم منتشر نکرد، برخی ساده لوحان می گفتند:”حالا مگر با بیانیه رئال مادرید چیزی عوض می شود؟” گویی که این اقدام نتیجه ای ندارد. اما حملات مداوم خبرنگاران کاتالونیایی به رئال مادرید به خوبی نشان می دهد که این بیانیه چقدر مهم بوده است. بارسایی ها حتی شاه مهره خود ایتورالده گونزالس را هم رو کردند، داوری که یکی از دشمنان قسم خورده رئال مادرید در سالهای قضاوتش بود و در سالهای اخیر تا جایی که می توانسته علیه رئال سمپاشی کرده و مدعی شده که 90 درصد داوران لالیگا رئالی هستند که البته همکارانش هم تایید کردند که او بارسایی بوده است. ججم این حملات از ایتورالده گرفته تا لاپورتا و خبرنگاران متفاوت کاتالونیایی نشان می دهند که این بیانیه چه آتشی به جان آنها انداخته است.

برخی احتمال می دهند که این دعوا، جنگ زرگری میان لاپورتا و پرز باشد. راستش فکر بعیدی هم نیست چرا که وقتی که پرز از طریق دوستانش در شرکت Sixth Street  در تابستان گذشته بیش از 600 میلیون یورو به بارسلونا رسانده و به آنها کمک کرده تا قرارداد دمبله، پدری، گاوی و آرائوخو را تمدید کنند و کونده، لواندوفسکی و رافینیا را بخرند و عمدا ترکیب رئال در فصل جاری را تقویت نکرده تا ژاوی و تیمش بتوانند قهرمان لالیگا و سایر جام های داخلی (نظیر سوپرجام اسپانیا)  شوند، پس عجیب است که حالا و به شکل ناگهانی قید اتحادی را زده باشد که سودش فقط برای بارسلونا بوده است.

اما در پاسخ به این بحث، یک نکته مهم مطرح می شود: نقش هواداران. یکی از ویژگی های مردم در کشورهای توسعه یافته این است که در عین این که زندگی عادی خود را دنبال می کنند و اغلب به رویدادهای عادی دنیای سیاست واکنش نشان نمی دهند، درست در بزنگاه های حساس بیدار می شوند تا نقش خود را ایفا کنند. یکی از دلایل شکست 48 ساعته و فاجعه بار سوپرلیگ مربوط به فشار هواداران انگلیسی بود که به خیابان ها ریختند و به سیاستمداران فهماندند که باید این تورنمنت را لغو کنند. در دوران سکوت 25 روزه پرز در مورد “بارساگیت” نیز هواداران رئال بیکار ننشستند. شعارهای هواداران در حین بازیها، پخش اسکناس با چهره لاپورتا، ایمیل های پرشمار به باشگاه رئال مادرید و… باعث شد تا مدیران رئال مادرید مجبور شوند که سکوت خود را بشکنند. پرز می دانست که اگر قرار باشد که همچنان دست در دست لاپورتا بدهد، جایگاه خود را در میان هواداران از دست خواهد داد و احتمالا در انتخابات سال 2025 شکست سنگینی را محتمل خواهد شد. پرز که بیش از هر چیزی به صندلی خود علاقه دارد، مجبور شد که سکوت خود را بشکند و رئال مادرید را به عنوان “شاکی” در پرونده نگریرا وارد کند.

در مورد زرگری بودن این جنگ هم باید به این نکته اشاره کرد که حالا حتی اگر لاپورتا خودش هم بخواهد متحد رئال مادرید و سوپرلیگ بماند، تحت فشار سنگین هواداران و رسانه های بارسایی مجبور است که کنار بکشد. همان طور که چند هفته پیش گفتیم، بار کج به منزل نمی رسد و اگر قرار بود که سوپرلیگ با دو باشگاه فاسد (یوونتوس و بارسلونا) تشکیل شود، کلا تشکیل نشدنش بهتر بود. پرز حالا در جنگ سوپرلیگ تک و تنهاست. اگر او در این شرایط همچنان بتواند تورنمنت محبوبش را راه بیاندازد، کار بزرگی کرده است. موفقیت سوپرلیگ بدون حضور بارسلونا قطعا باعث خوشحالی بیشتر از جانب هواداران رئال مادرید خواهد بود هر چند که شواهد نشان می دهد که این تورنمنت به واسطه معرفی اشتباه و ناتوانی پرز در پیدا کردن متحدهای مناسب در سطح اروپا محتوم به شکست است. اگر پرز  می توانست باشگاه های سالم و قدرتمند در سطح اروپا نظیر باشگاه های آلمانی یا انگلیسی را همراه خود نگه دارد، شانس او برای موفقیت خیلی بیشتر بود هر چند که زمان همه چیز را در این باره روشن خواهد کرد.

اتحاد شکست خورده لاپورتا – پرز حالا برای هر دو طرف یک باخت بزرگ محسوب می شود. لاپورتا تنها امید خود (سوپرلیگ) را برای جلوگیری از ورشکستگی تیمش از دست می دهد.  بارسا با ولخرجی های اخیرش و اهرم هایی که فعال کرده، در صورت حذف از چمپیونزلیگ فصل اینده قطعا شرایط مالی اسفباری را خواهد داشت و فلورنتینو پرز بی دلیل فصل جاری که می توانست با هدایت مربی خارق العاده ای نظیر آنچلوتی به یک فصل ماندگار در تاریخ رئال با کسب شش جام تبدیل شود را با تقویت نکردن پست های مختلف تیمش، فدا کرد تا بارسلونا را زنده کند و لاپورتا را به عنوان شریک خود در سوپرلیگ زنده نگه دارد. جفتک هایی که لاپورتا و دور و بری هایش در ساعات اخیر پرت می کنند، به خوبی نشان می دهد که آنها لیاقت این را نداشته اند تا فلورنتینو، خودش، هواداران و این فصل را فدای  آنها کند. چیزی که قبلا چه در این جا و چه توسط بسیاری از خبرنگاران مستقل گفته شد اما گوش شنوایی در کار نبود و بدتر این که هواداران مدیر رئال مادرید هم حاضر به پذیرش حقایق نبودند.