فلورنتینو پرز چگونه رئال مادرید را به تیمی درجه دو تبدیل کرد؟/ «گادفادر» جان، ممنون ولی خداحافظ!

مرجع خبری رئال مادرید: پنجره نقل و انتقالات تابستان 2023 در حالی به پایان رسید که بهت و حیرت، هواداران رئال مادرید را در بر گرفته است. پیام های “فلورنتینو استعفا” و “پرز اوت” در شبکه های اجتماعی نشان می دهد که هواداران در سراسر دنیا شوکه هستند که چطور می شود که مدیران رئال مادرید که سالهاست از سلامت اقتصادی خود می گویند، فصل را بدون مهاجم نوک واقعی بسته اند در حالی که بارسلونا که سالهاست نشانه های ورشکستگی را دارد، با وثیقه ای که لاپورتا از جیبش گذاشت، توانسته دو خرید مهم یعنی ژآئو فلیکس و ژائو کانسلو را داشته باشد.

روند خطرناکی که سالهاست در مورد نقل و انتقالات رئال مادرید در موردش هشدار می دادیم، حالا به فاجعه بارترین نقطه خود رسیده است. قبلا تصور می کردیم که مدیران رئال مادرید واقعا نقشه ای در سر دارند (مثلا پولشان را برای خرید امباپه و هالند کنار گذاشته اند!) اما حالا می بینیم که هیچ نقشه ای در کار نیست. به نظر می رسد که اوضاع مالی باشگاه به حدی خراب است که مدیران رئال حتی ریسک خرید یک مهاجم قرضی را هم نمی توانند قبول کنند و شاید برای اولین بار در تاریخ رئال مادرید، هواداران از همین ابتدای فصل امیدی به ادامه کار ندارند. تجربه دو فصل 19-2018 و 23-2022 که شروعی رویایی و پایانی فاجعه بار را داشت، شرایط را نگران کننده تر می کند. رئال مادرید هر چند که لالیگا را با پیروزی های متوالی آغاز کرده اما کیفیت نازل بازی تیم و وابستگی به یک هافبک تخصصی (بلینگام) برای گلزنی، زنگ خطر را به شکل وحشتناکی به صدا در آورده است. اما چه شد که رئال مادرید به این روز افتاد؟ قطعا این اتفاق حاصل اتفاقات فقط این تابستان نبود. اتفاقا مدیران رئال در این تابستان با خارج کردن بازیکنان ناکارآمد (هازارد، وایخو، اودریوزولا و ماریانو) به خوبی ترکیب را خلوت کردند اما ترکیب در سالهای اخیر به حدی تضعیف شده بود و به حدی ناقص مانده بود که حتی شش خرید تابستانی هم نمی توانست به معنی نجات ترکیب باشد. خواهشا در مورد سن هری کین، گران بودن کولو موانی، به درد نخور بودن ولاهوویچ و … برای ما داستان نیافید که هم ما و هم شما می دانیم که همه این ها قصه است. سال گذشته بهانه خرید نکردن رئال مادرید، پر بودن سهمیه غیراروپایی بود. در این تابستان هر سه سهمیه غیراروپایی خالی بود، خب چه شد؟ بعدش گفتند که جام جهانی را زیر نظر میگیریم و بهترین های جام جهانی را می خریم. خولیان آلوارز از بهترین های جام جهانی بود، پس چه شد؟ هر سال خبرنگاران نزدیک به باشگاه دروغی را برای شیره مالیدن سر هواداران پیدا می کنند و گروهی همچون طوطی این دروغ ها را تکرار می کنند. اگر رئال می خواست مهاجم قرضی یا رایگان بخرد، واقعا گزینه ای باکیفیت تر از خوسلو پیدا نمی کرد؟ بازیکنی که در سن 33 سالگی هرگز در نیمه بالای جدول هم بازی نکرده، دو سال متوالی به لیگ دسته  سقوط کرده و همیشه در تیم هایی بازی کرده که برای بقا می جنگیدند. پس به جای این که به بیراهه برویم، بهتر است که به اصل مطلب بپردازیم.

تلاش پرز برای عبور از سانتیاگو برنابئو با سه میراث

برای این که بفهمیم چرا رئال مادرید به این حال و روز افتاده باید به کمی عقب تر برگردیم. در روز سوم ژولای 2017، رئال مادرید در حالی یوونتوس را در فینال چمپیونزلیگ شکست داد که یکی از یک طرفه ترین فینال های تاریخ را شاهد بودیم. رئال مادرید در کل بازی تیم برتر میدان بود و یوونتوسی که در ان چمپیونزلیگ به قدرت دفاعی خود شناخته می شد را به متقدرانه ترین شکل ممکن شکست داد. در آن بازی، دنیلو، کواچیچ، آسنسیو، بیل و موراتا روی نیمکت رئال مادرید بودند و په په به علت مصدومیت حضور نداشت. رئال در آن فصل در حالی قهرمان لالیگا شد که زیدان در بسیاری از بازیها ستارگان کلیدی تیمش را روی نیمکت می نشاند تا ستارگان نیمکت نشین نظیر موراتا و آسنسیو امتیازات را درو کنند.

آن بازی اما به جای این که به انگیزه ای برای فلورنتینو پرز تبدیل شود، مدیر رئال را به این فکر انداخت که میراثی برای خودش به جای بگذارد. پرز در آن زمان مدیری با چهار چمپیونزلیگ بود و به یکی از سه مدیر برتر تاریخ رئال (البته بعد از سانتیاگو برنابئو چرا که هیچ کسی با او مقایسه نیست و نخواهد بود) تبدیل شده بود. پرز که همسرش را از دست داده بود، بیش از هر زمانی به مرگ فکر می کرد. او می خواست برای خودش میراث به جای بگذارد. البته پرز تا همان زمان هم میراث خوبی را به جای گذاشته بود. پیشکش رامون کالدرون (کریستیانو رونالدو) به او کمک کرده بود تا بالاخره دسیما را به دست بیاورد و از دستمال های سفید نجات پیدا کند. پرز آن قدر خودشیفته و کمال گرا بود که برایش این که یکی از بهترین مدیران تاریخ باشد، کافی نبود بلکه می خواست بهترین باشد و به خیال خودش از سانتیاگو برنابئو عبور کند. به همین خاطر بود که مدیر رئال از سال 2017 به بعد سه هدف را برای خود تعیین کرد: بازسازی سانتیاگو برنابئو، خرید یک ستاره بزرگ (در ابتدا به دنبال نیمار بود و بعد امباپه) و ساختن تورنمنتی به جای چمپیونزلیگ.

میراث اول: برنابئوی جدید و موفقیت پرز در حیطه تخصصی خودش

پرز به واسطه فعالیت گسترده خود در حوزه ساخت و ساز (خودش مهندس عمران است و مدیریت شرکت ACS را به عهده دارد)، به خوبی می دانست که می تواند برنابئو را بازسازی کند. ازسازی برنابئو نه یک “لطف” بلکه یک “وظیفه” برای او بود. در تاریخ همیشه هر 20-30 سال یک بار، برنابئو بازسازی شده و پرز به عنوان مدیری که دو دهه مدیریت رئال را به عهده داشت، موظف به بازسازی برنابئو بود. در هر صورت پرز بالاخره در سال 2019 پروژه بازسازی برنابئو را کلید زد تا پس از چهار سال و نیم، کار را به سرانجام برساند. پروژه ای که قطعا انجام آن کاری دشوار بود اما انجامش هم از وظایف پرز بود. هر استادیومی در دنیا باید بعد از 20-30 سال بازسازی شود همان طور که نیوکمپ هم در حال حاضر در حال بازسازی شدن است. نظر اولیه پرز این بود که سانتیاگو برنابئو را تخریب و استادیومی جدید را در حومه شهر بازسازی کند اما این طرح در همان ایده اولیه رد شد چرا که هواداران به هیچ وجه نمی خواستند که استادیومی تاریخی و خاطره ساز که در یکی از بهترین نقاط شهر مادرید ساخته شده را از دست بدهند. در هر صورت امکانات مدرن برنابئوی جدید نظیر چمن متحرک یا اسکوربورد 360 درجه نشان می دهد که فلورنتینو از این حیث نمره قبولی گرفته است و در حوزه تخصصی خود یعنی مدیریت ساخت و ساز توانسته از پس یک ماموریت دشوار بر بیاید.

میراث دوم: فاجعه سوپرلیگ با نحوه ارائه قرون وسطایی و شرکای اشتباه

پرز از طرفی برای این که بتواند از سانتیاگو برنابئو عبور کند، تصمیم گرفت که از روی دست او یک کپی بزرگ داشته باشد: تاسیس یک تورنمنت جدید. سانتیاگو برنابئو در سال 1955 فوتبال اروپا را متحول کرد و  با همکاری با خبرنگاران فرانسوی دست به یک معجزه تاریخی زد: تاسیس جام باشگاه های اروپا. تا آن زمان تورنمنت های متفرقه ای در سطح اروپا برگزار می شد که مخاطبان زیادی را جلب نمی کرد. برنابئو با وجود مخالفت انگلیسی ها دست به کاری غیرممکن زد و یک تورنمنت جدید را کلید زد. جام باشگاه های اروپا به بزرگ ترین و مهمترین تورنمنت تاریخ فوتبال تبدیل شد. پرز از سال 2009 در حال رایزنی با شرکت های آمریکایی بود تا سوپرلیگ را پیاده کند. مشکلات مالی باشگاه ها به خاطر کرونا، فرصتی بود تا پرز بالاخره این طرح را ارائه کند. طرحی با شعار نجات فوتبال اروپا که در سال 2021 با پرچمداری رئال مادرید، بارسلونا و یوونتوس ارائه شد اما ارائه آن به حدی غلط و فاجعه بود که در کمتر از 48 ساعت شکست خورد! قطعا اگر پرز به جای باشگاه های فاسد مالی و ورزشی نظیر بارسلونا و یوونتوس شرکای قوی تری پیدا می کرد و آن قدر در فوتبال اروپا قدرت داشت که بتواند متحدان بهتری پیدا کند، طرحش به مراتب می توانست موفق تر باشد. پرز به طور مثال در معارفه سوپرلیگ گفت که دلیل ارائه این طرح این است که از نظر مخاطبان، بازیهای فوتبال طولانی شده اند و زمانشان باید از 90 دقیقه کمتر شود تا خودش را به دستاویزی برای تمسخر توسط منتقدانش تبدیل کند! مدیر رئال با این ارائه فاجعه بار باعث شد تا ایده نابش نابود شود. پرز از طرفی نتوانسته بود که شرکای مناسبی پیدا کند. در واقع دشمن اصلی فوتبال اروپا، انگلیسی ها بودند اما پرز به جای آن که با آلمانی ها و حتی پی اس جی علیه انگلیسی ها متحد شود، با آنها دست دوستی داد که شش باشگاه انگلیسی در کمتر از 48 ساعت به او خیانت کردند تا رویای پرز برای تاسیس تورنمنتی جدید نابود شود. شاید پرز در آن زمان بهتر از هر کسی فهمید که هرگز نمی تواند پا جای پای دون سانتیاگو برنابئوی کبیر بگذارد چرا که از نظر کاریزما، شخصیت، نفوذ سیاسی و پیدا کردن متحد، حتی به بند کفش او هم نمی رسید!

میراث سوم: بازیچه شدن توسط امباپه 

سومین تلاش پرز برای میراث گذاشتن، خرید یک کهکشانی بود. مدیر رئال با خریدهایی نظیر زیدان، فیگو، رونالدو نازاریو، مودریچ، راموس و … برخی از بهترین بازیکنان تاریخ رئال را خریده اما این مسئله از نظر او کافی نبود. برای او خیلی زور داشت که رامون کالدرون و سانتیاگو برنابئو با جذب کریستیانو رونالدو و آلفردو دی استفانو بهترین خریدهای تاریخ باشگاه را انجام داده باشند. پرز که در سال 2013 از بارسا در مورد خرید نیمار شکست خورده بود، هنوز تا 5-6 سال بعدش به بازیکن پرحاشیه برزیلی فکر می کرد. مدیر رئال اما از سال 2017 به بعد یک عشق جدید پیدا کرد: کیلیان امباپه. مدیر رئال مادرید به حدی شیفته کیلیان شده بود که در سال 2022 بزرگترین حماقت دوران مدیریتش را انجام داد و بدون بستن قرارداد کتبی، روی قول شفاهی امباپه حساب کرد و آخر توسط این بازیکن مورد خیانت قرار گرفت. پرز به حدی دلسوخته و عاشق امباپه بود که با وجود آن خیانت، خیلی سریع این بازیکن را بخشید تا در سال 2023 هم هری کین را فدای خرید او کند آن هم در حالی که سال قبلش ارلینگ هالند را فدا کرده بود!

پرز از سال 2017 به بعد به حدی به خرید امباپه فکر می کرد که کلا تیم را به حال خودش رها کرده بود. او تصور می کرد که همین که مربیان نابغه ای نظیر زیدان و آنچلوتی نتایج “بخور و نمیری” بگیرند تا او بتواند میراث هایش را به جای بگذارد، برایش کافی است. در واقع تا قبل از سال 2017، تصمیم های درست و غلط پرز در بازار نقل و انتقالات تقریبا به یک اندازه بودند. مثال اگر ایکر کاسیاس را بی مهری بیرون می کرد، در همان تابستان با تمام قوا می جنگید تا دخیا را به خدمت بگیرد. اگر اوزیل را از دست می داد، با خرید ایسکو جایش را پر می کرد یا اگر دی ماریا را از دست می داد، با خرید خامس رودریگز جبران می کرد. تصمیم های نقل و انتقالاتی پرز تا سال 2017 کمابیش قابل قبول بودند چرا که هواداران می توانستند تلاش هایش برای خرید ستارگان کهکشانی نظیر بیل و خامس رودریگز را ببینند و در مقابل رفتارهای ناخوشایندش در مقابل بیرون کردن اسطوره ها چشم ببندند.

حمله مغول به ترکیب در شش سال اخیر!

در تابستان 2017 گویی انفجاری در مغز فلورنتینو پرز رخ داد. مدیر رئال کلا بازار نقل و انتقالات را رها کرد. پس از چند تابستان ضعیف با خرید بازیکنان رایگان (آلابا و رودیگر) یا بازیکنانی که صرفا با پول نخریدن امباپه و به دلیل نیامدن بازیکن فرانسوی جذب شدند (کاماوینگا و شوامنی) ، در تابستان 2023 نیز روند تضعیف رئال مادرید ادامه پیدا کرد. بنزما دومین گلزن برتر تاریخ باشگاه جدا شد تا جایش را خوسلو ماتو مهاجم سابق استوک سیتی، اسپانیول و هوفنهایم بدهد. آسنسیو، آر پی جی زن سالهای اخیر رئال هم جای خود را به براهیم داد. کپا برای جانشینی کورتوای مصدوم جذب شد، برای گولر 18 ساله سرمایه گذاری قابل توجهی شده که فعلا همچون هندوانه دربسته است. بلینگام به عنوان مهمترین و بهترین خرید تابستانی جذب  شد. در واقع پرز خوش شانس بود که لیورپول فصلی فاجعه بار را داشت تا از جمع گزینه ها کنار برود و جود علاقه ای به حضور در باشگاه های نفتی نداشت و به همین خاطر رئال مادرید را برگزید. فران گارسیا دیگر خرید مفید تابستانی بوده است.

برای این که دقیق تر بفهمیم که در این شش سال چه به سر رئال مادرید آمده است و آیا ترکیب رئال در این مدت تقویت شده یا نه، ترکیب رئال مادرید در سال 2017 با ترکیب کنونی را مقایسه می کنیم:
دروازه بان ها: کیلور ناواس، کیکو کاسیا و روبن یانیز (2017)، کورتوا، لونین، کپا (2023)
مدافعان راست: کارواخال و دنیلو (2017)، کارواخال و لوکاس وازکز (2023)
مدافعان میانی: راموس، واران، په په، ناچو (2017)، رودیگر، آلابا، میلیتائو، ناچو (2023)
مدافعان چپ: مارسلو، کوئنت رائو (2017)، مندی، فران گارسیا (2023)
هافبک ها: کروس، کاسمیرو، مودریچ، ایسکو، خامس، کواچیچ (2017)، کروس، مودریچ، شوامنی، کاماوینگا، والورده، بلینگام، سبایوس، گولر (2023)
مهاجمان: رونالدو، بنزما، گرت بیل، ماریانو دیاز، موراتا، مارکو آسنسیو، لوکاس وازکز (2017)، وینیسیوس جونیور، رودریگو گوئس، براهیم دیاز و خوسلو ماتو (2023).

با در نظر گرفتن این که مارسلو، کروس، مودریچ، کاسمیرو و … در آن زمان بهترین های جهان بودند، چیزی برای گفتن باقی نمی ماند. با مصدومیت کورتوا، دروازه رئال مادرید تقریبا شرایطی مشابه همان سال را دارد. رئال از نظر دفاعی تضعیف شده چرا که کارواخال و مارسلو در آن زمان بهترین های دنیا در پستشان بودند، راموس، واران و په په نیز هر کدام غولی بودند در حالی که رئال به خصوص در پست مدافعان کناری قدرت آن زمان را ندارد. خط هافبک رئال چه شش سال پیش و چه الان بهترین خط هافبک دنیاست در حالی که در خط حمله، شرایط گریه آور است. اگر دقیق نگاه کنیم، حتی نیمکت ذخیره رئال در آن زمان هم خط حمله بهتری نسبت به حالای رئال مادرید داشت!

برخی با اشاره به خط هافبک کنونی  رئال می خواهند به زور بگویند که که نسل رئال مادرید تغییر کرده و پرز، شاهکار بزرگی را رقم زده اما دم خروس در این دروغ ها بدجوری بیرون می زند. خط هافبک رئال مادرید کمابیش مشابه شش سال پیش است. عمر فوتبال آلابا، رودیگر، ناچو و کارواخال چندان طولانی نیست و خط دفاع به جوان سازی نیاز دارد. وینیسیوس و رودریگو نیز قرار نیست که به تنهایی بار هجومی را به دوش بکشند. در واقع پرز با قماری که روی ترکیب رئال مادرید در این فصل انجام داده، هیچ بعید نیست که یک سال ارزشمند از فوتبال ستارگانی نظیر بلینگام، وینیسیوس، کاماوینگا و خیلی های دیگر را بسوزاند چون با عشق آتشین خود به امباپه، فرصت خرید هری کین یا هر مهاجم دیگری را از دست داده است. وقتی که کارلوس کارپیو از خبرنگاران نزدیک به رئال مادرید می گوید که باشگاه پیشنهاد خرید قرضی ولاهوویچ را رد کرده، عمق وجود هواداران حقیقی آتش می گیرد.

جراحی، خودویرانگری یا جنون؟

اگر فلورنتینو این قدر خودشیفته و عشق قدرت نبود، با چیزی که در سال 2017 ساخته بود کنار می آمد. اگر پرز به جای تلاش برای عبور از سانتیاگو برنابئو، می پذیرفت که به بند کفش او هم نمی رسد و صرفا می تواند یک مدیر موفق در تاریخ رئال باشد، می توانست نسل رونالدو را در سال 2018 ادامه بدهد. چه اهمیتی داشت که کریستیانو خرید رامون کالدرون باشد وقتی حداقل 3-4 سال دیگر می توانست در رئال مادرید زیر نظر زیدان تاریخ سازی کند؟ با کریستیانو، نیازی به سوپرلیگ هم نبود چون او مثل ماشین چاپ پول بود اما پرز در مراسم توپ طلای 2017 به جای این که از کریستیانو تعریف کند، قربان صدقه نیمار می رفت! دوران فوتبال نیمار به خوبی نشان می دهد که خودشیفتگی پرز چگونه رئال مادرید را به قهقرا برده و مدیر رئال مادرید چگونه ترکیبی که کل دنیا آرزویش را داشتند، به یک ویرانه مبدل کرده است. خط هافبک رئال مادرید در این فصل هر چقدر هم قدرتمند باشد، اگر قرار باشد که فصلی بدون جام را سپری کند در هیچ کجای تاریخ از آن یاد نخواهد شد.

مگر پرز قبل از 2017 چه کم داشت که دست به چنین جنونی زد؟ رئال مادرید با اقتدار در اروپا حکمرانی می کرد و پس از 59 سال دوگانه لالیگا – چمپیونزلیگ را برده بود. او می توانست یکی از مدیران “موفق” تاریخ رئال باشد اما به جایش به دست به ویرانگری ترکیب زد چون می خواست که کریستیانو را زمین بزند اما در حقیقت این خودش بود که زمین خورد. قدر کریستیانو رونالدو را ندانست و اسیر “کوسه های پول پرستی” نظیر امباپه و مادرش شد. آمدن یا نیامدن امباپه در تابستان 2024 پشیزی ارزش ندارد. اگر به تیم ملحق شود، صرفا به عنوان بازیکنی قابل قبول و نه یک اسطوره به رئال مادرید می آید و بر خلاف کریستیانو که از اولین ثانیه اش در رئال یک ابر اسطوره به شمار می رود، هرگز کیلیان چنین شرایطی را نخواهد داشت.

تلاش دیوانه وار و عقده شخصی فلورنتینو پرز برای “میراث گذاری”، آینده رئال مادرید را به خطر انداخته است. از سه هدف پرز فعلا سوپرلیگ به خاطر اجرای غلط خودش با شکستی قطعی مواجه شده، خرید امباپه همچنان روی هواست به شکلی که حتی رسانه های نزدیک به پرز نیز احتمال تمدید قراردادش با پی اس جی را رد نمی کنند و بازسازی برنابئو تنها هدف محقق شده اوست.

از سویی بر خلاف دروغ هایی که در مورد هنر اقتصادی پرز در این سالها گفته می شد، شرایط مالی باشگاه نیز چنگی به دل نمی زند. رئال مادرید سال گذشته 180 میلیون یورو ضرر مالی داده و در سالهای اخیر صورتش را با سیلی سرخ نگه داشته و حتی با وجود درآمدزایی از فروش بازیکنانی نظیر کاسمیرو، اودگارد و واران و رها شدن از دستمزد نجومی بازیکنانی همچون بیل، راموس و هازارد، همچنان حال و روز مالی خوبی ندارد.

پرز تابستان 2023 را خوب شروع کرد. فسخ قرارداد هازارد، گام مثبتی بود و در آغاز تابستان، وعده خرید کین و هاورتز، هواداران را امیدوار کرده بود. حقیقتا نمی دانیم که آیا پرز و رسانه هایش عمدا شایعه خرید امباپه را پخش کردند تا بحث خرید کین را منتفی کنند یا نه اما هر چه که بود، حالا رئال مادرید با ضعیف ترین خط حمله تاریخش و بدون شماره 9، پا به فصلی گذاشته که هواداران کوچک ترین امیدی به آن ندارند وهمین که تیم بتواند در ال کلاسیکو یا بازیهای بزرگ اروپایی آبروداری کند را مایه افتخار می دانند. فلورنتینو با دستان خودش تیمی که کل اروپا به آن غبطه می خوردند را به تیمی تبدیل کرده که از نظر کارشناسان اوپتا، شانس قهرمان شدنش با ناپولی تقریبا به یک اندازه است!

آدیوس آمیگو!

این که پرز به صورت غیرمستقیم پالس هایی در مورد استعفایش در سال 2024 یا خداحافظی با رئال در پایان دوران مدیریتش در سال 2025 می دهد، به خوبی نشان می دهد که خودش هم پذیرفته است که به آخر خط رسیده است. او دیگر آن مرد میانسال و پرشور اوایل قرن 21 نیست بلکه حالا دیگر پیرمرد بی حوصله ایست که با تاسیس سانتیاگو برنابئوی جدید، آخرین میراثش را هم به جای گذاشته و وقت بازنشستگی اش رسیده است. تصمیم های پرز هم نشان می دهد که او مرد دوران تیک تاک و اینستاگرام نیست. به طور مثال در سالهای اخیر بازار NFT و ارزهای مجازی به یکی از منابع درآمدزایی تبدیل شده بودند اما پرز کلا وارد این سرمایه گذاری نشد یا این که در حالی که اهمیت فوتبال زنان برای کل دنیا مشخص شده بود، پرز آخرین تیم بزرگ اروپا بود که در فوتبال زنان سرمایه گذاری کرد و به بارسا اجازه داد تا بدون حضور رئال مادرید، جا پایش را در فوتبال زنان سفت کند. یا به طور مثال اگر پرز یک مدیر ورزشی توانمند در اختیار داشت، در همان سال 2020 می فهمید که یوویچ به کار تیم نمی آید و می توانست به جای این که او را دو سال بعدش رایگان بفروشد، در همان تابستان با 30-40 میلیون یورو از دستش خلاص شود! این ها فقط مشتی از خروار تصمیم هایی هستند که نشان می دهد که پرز، مرد دوران جدید نیست و وقتش رسیده تا صندلی خود را در اختیار جوان ها قرار بدهد.

وقتی که پارسال پس از شکست پرز در خرید امباپه و هالند  خطاب به پرز نوشتیم که “دوره ات گذشته، فلورنتینو” خیلی از هواداران او سر ما خراب شدند که چرا به مدیر خاطره ساز ما انتقاد می کنی.  اگر آنها پرزی که خوسلو ماتو را می خرد، با پرزی که فیگو، زیدان و مودریچ را می خرید در یک سطح می بینند، عملا دارند آبروی مدیر محبوبشان را می برند. کسی نگفته که پرز تا قبل از  2017 مدیر خوبی برای رئال مادرید نبود (که با همه ایرادهایش بود)، بلکه حرف این است که پرز مدیر دوران جدید نیست. او دیگر آن شور و اشتیاق قدیمی را ندارد. رسانه های مطیع اسپانیا نیز کاری کرده اند که او کاملا احساس آرامش کند. در ساعات اخیر حتی یک خبرنگار هم حاضر نشده که از ترکیب ناقص رئال انتقاد کند. اگر لاپورتا ترکیبی مشابه ترکیب کنونی رئال در خط حمله را می بست، قطعا رسانه های کاتالونیا شورتش را روی سرش می کشیدند و قبرش را می کندند. اما مدیر رئال مادرید در این سالها چنان خبرنگاران این رسانه ها را عقیم کرده که گویی گروهی خواجه از حرمسرای فلورنتینو اخبار حوزه رئال مادرید را در رسانه های اسپانیا پوشش می دهند!

در هر صورت پرز قطعا یکی از مدیران موفق رئال مادرید در گذشته بوده است که در شش سال اخیر به آخر خط رسیده و در چند سال گذشته قاچاقی روی صندلی مدیریت رئال نشسته است. او در سال 2021 انتخابات ریاست رئال را جلو انداخت تا جلوی ورود انریکه ریکلمه به رقابت را بگیرد اما به نظر می رسد که خودش هم به خوبی می داند که با گندی که در این سالها به بار آورده، شانسی برای موفقیت در انتخابات 2025 ندارد و از همین حالا به رسانه ها خط می دهد که شایعات غیررسمی را در مورد وداعش منتشر کنند و در مورد نامگذاری والدبباس به نام خودش اخباری منتشر کنند.

در پایان باید بگوییم که از گادفادر جعلی دنیای فوتبال به خاطر همه زحماتش در این سالها ممنونیم اما شش سال سر کار رفتن توسط امباپه، نحوه ارائه فضاحت بار و قرون وسطایی سوپرلیگ که دنیا را با رئال مادرید دشمن کرد و بستن ترکیبی شامل سه مهاجم (با احتساب ویینسیوس مصدوم و بازیکن بی کیفیتی همچون خوسلو ماتو)، لو رفتن فایل صوتی فحاشی به اسطوره های باشگاه به خوبی نشان می دهد که او به آخر خط رسیده است و  یا یک خداحافظی ساده در هر لحظه می تواند هواداران رئال مادرید را خوشحال کند.