به جا مانده از بازی با لایپزیش: به سوی یک چهارم بدون پز دادن

مرجع خبری رئال مادرید: توماس رونکرو سردبیر آس در مورد بازی رئال مادرید و لایپزیش نوشت.

شب تله
میاتوویچ پیش از شروع بازی به من هشدار داده بود:” چیزی هست که حس خوبی در موردش ندارم. به این بازی اطمینان ندارم.” گرگ پیر  هفتمین چمپیونزلیگ می داند که برنابئو در مقابل بازیهایی که تیم در دور رفت برتری دارد، مدیریت خوبی ندارد. هواداران سردتر هستند، بازیکنان با خونسردی وارد زمین می شوند و حتی آنچلوتی نیز ترکیبی ناامیدکننده را به زمین می فرستد. بازیکنانش کاملا کند، بی حس و حال قابل پیش بینی بودند. این اتفاق مقابل شالکه یا در مقابل یوونتوس در فصلی که در بازی رفت با نتیجه سه بر صفر با برگردان رونالدو برده بودیم یا مقابل آژآکس در سال 2018 رخ داد که یک شب کذایی دیگر بود. مقابل چلسی در فصل جادویی دسیموکوارتا هم همین اتفاق رخ داده بود و نزدیک بود که پس از برد استمفوردبریج کامبک بخوریم. رئال مادرید بدون انرژی بازی کرد  و لایپزیش هم حریف سرسختی بود.

وینی، سایه روشن
بازیکن برزیلی در یک شب هم افتضاح و هم عالی بود. در نیمه دوم خطر کارت قرمز را به خاطر درگیری بی دلیل با اوربان برای خود ایجاد کرد اما داور به کارت زرد اکتفا کرد و نفسی به راحتشی کشیدیم. بعد از آن لحظه روشن از راه رسید. کروس توپ را از خط دفاعی ربود و به بلینگام رساند و در نهایت بلینگام با پاس جود، ضربه فوق العاده ای زد. یک گل عالی که مانع از دندان درد بیشتر شد.

تعویض ها
ورود رودریگو بین دو نیمه تحرک خط حمله را پس از نیمه اول بهتر کرد و با ورود مودریچ همه چیز بهتر شد. لوکا بازی را کنترل کرد و با هوش خود توانست شرایط را تغییر بدهد. حیف که چنین دقایق کمی نصیبش می شود.

اولمو و سیمونز
دو محصول سابق آکادمی بارسا با انگیزه فوق العاده ای بازی کردند و گویی حس درونی لاماسیا رویشان تاثیر گذاشته بود. بهترین بازیکنان لایپزیش جنگنده و پرتلاش بودند. ملی پوش اسپانیایی شوتی را به تیرک زد که می توانست کار را خیلی مشکل کند.

122 سال اسطورگی
دیروز، روز خاصی بود و احساسات ویژه ای برایم ایجاد شد که کنترلش سخت بود. جشن های حماسی و لحظاتی که تا همیشه در خاطر خواهم داشت. رئال مادرید 122 سال وجودش را به شکل فوق العاده ای بدون تسلیم شدن جشن گرفت و در استادیومی بازی کرد که حالا هشتمین از عجایب دنیاست و ترکیبی را مملو از جوان ها و باتجربه ها دارد و مربی نیز تحسین برانگیز است و به خوبی می تواند کشیتی را به جهت درستی هدایت کن: به سوی موفقیت بدون توجیه  برای ناکامی. این روحیه عظمتی است که این باشگاه را به باشگاهی برتر در قرن بیستم و بیست و یکم تبدیل کرده است. شبکه های اجتماعی باشگاه کلیپی از تاریخچه 122 ساله رئال منتشر کردند که به شدت احساسی بود و با دیدنش نتوانستم جلوی اشک هایم را بگیرم. نوستالژی و غرور توامان شد. رئالی بودن بهترین اتفاقی است که از بهار 1965 و از  در زمان ورودم به این دنیا برایم رخ داده است.  رئال مادرید ابدی است، 122 سال گذشت و هنوز اتفاقات بزرگی در پیش است.

ماموریت انجام شد
مهم این اتسک ه رئال در چمپیونزلیگ زنده است. این هدف اصلی بود. رئال از یک شب احمقانه در اروپا زنده خارج شد. به سوی یک چهارم بدون پز دادن. حالا باید کار لالیگا را تمام کنیم و با روحیه و شرایط بدنی بهتر به ماه آوری برسیم. نمی توانم شبی دیگر مثل این را دوباره تحمل کنم.