لونین:«باشگاه در مورد آینده ام تصمیم می‌گیرد/ کریستیانو بهترین در تاریخ است/ در بچگی مهاجم بودم!»

مرجع خبری رئال مادرید : آندری لونین دروازه بان اوکراینی مصاحبه بسیار مفصلی با آندری لونین داشت.

بازگشت به مادرید از یورو:” کمی تعطیلات داشتم. چند روز استراحت کردم و با خانواده به ساحل رفتم و از همه چیز دور شدم اما حالا تمرین می کنم. یک هفته به ماربیا رفتم و چند روز در رم بودم. ایبیزا خیلی پر سر و صداست و دیسکوهای زیادی دارد و سبک خوبی  برای من  ندارد و به طور مثال مالدیو خیلی دور است و دوستش ندارم. باید یک روز در راه رفت باشی و یک روز در راه برگشت. ترجیح می دادم که به جای نزدیک تری بروم. هرگز به ماربیا نرفته بودم و به همین خاطر آن را تست کردم و خیلی دوست داشتم. پارسال هم به بنیدورم و آلیکانته رفتیم. یک ویلای کوچک در میان مردم را گرفتیم. خوب بود چون ساحل نزدیکمان بود.”

خانواده اش:” کل وقت آزادم را صرف خانواده ام، پسرم و همسرم کرده ام. سعی می کنم که زمان زیادی را با آنها سپری کنم. پس از یک ماه اردو در یورو به آنها ملحق شدم. موفق شدم که کمی از فوتبال دور بمانم. زمان زیادی را در کل فصل ثبت کردم و گاهی در طول سال باید استراحت کنی چرا که در این صورت انگیزه بیشتری برای فوتبال بازی کردن داری. زمانی که ده روز بدون توپ باشی، انگیزه ات بیشتر می شود. خانواده ام به جز پدرم همگی در اوکراین هستند. پدرم شش سال پیش با من نقل مکان کرد هر چند که دور از هم زندگی می کنیم. بقیه در شهر زادگاهم در اوکراین هستند. همسرم ، فرزندم و مادر زنم با ما زندگی می کنند چرا که او هم به خاطر جنگ از اوکراین خارج شد.”

تمرکز روی فوتبال با وجود جنگ در اوکراین:” دو ماه اول خیلی سخت بود. اولین شبی که همه چیز شروع شد را به یاد دارم. خیلی سخت بود. دو ماه اول برای همسرم و من خیلی سخت بود. تمرکزم بیشتر خارج از تیم بود چرا که وقتی خانواده و دوستانت در ان جا هستند و بمباران انجام می شود، اتفاق جنون آمیزی است. به عنوان یک فوتبالیست در بهترین شرایطم نبودم. استرس داشتم و شرایط خوبی نداشتم. به مرور زمان شرایط عادی شد اما این عادی نیست. به این اتفاقات عادت می کنی و نمی فهمی که زمان زیادی از شروع جنگ گذشته است. من سعی می کنم که این اتفاق فراموش نشود. وقتی چیزی را در شبکه های اجتماعی می بینم، آن را بازنشر می کنم تا آگاهی رسانی کنم و واقعیت را روشن کنم. سعی می کنم که به دیگران کمک کنم و به هموطنانی که به اسپانیا آمده اند هم کمک می کنم. به آنها کمک می کنم تا دنبال شغل باشند و به آنها در زمینه مسائل اداری و اقامت کمک می کنم. خیلی از مادران تنها با بچه هایشان به این جا آمدند و در مورد مواد غذایی و لباس به آنها کمک می کنیم. این عادت روزمره ماست.  من و همسرم زمان زیادی را وقف این کار می کنیم. او به مادران کمک می کند اما سعی می کنیم که به همه کمک برسانیم. اما می خواهم که این ماجرا الان تمام شود و در صلح زندگی کنیم و امیدوارم که مردم کشورم شاد باشند ”

چقدر سخت بود که از کشورت خارج شوی؟”شش سال پیش از آن جا خارج شدم و فقط برای اردوهای تیم ملی به آن جا برمی گردم چون خانه ام در این جاست و فرزندم در این جا متولد شده است. در یازده سالگی از خانه ام خارج شدم و از آن سن تنها زندگی می کردم و به تغییر خانه و سفر عادت کرده ام و به همین خاطر برایم سخت نیست که خارج از کشورم باشم.”

کمک رئال به خودش در ماجرای اوکراین:” با مدیر یا هیئت مدیره در این باره صحبت نکردم اما رئال مادرید همیشه چیزهای زیادی به اوکراین می فرستاد. در ابتدا به من روحیه می دادند و به من کمک کردند تا شرایط عوض شود و آرام باشم. در ابتدا به من پیشنهاد دادند که تمرین نکنم اما می خواستم که تمرین کنم چرا که در خانه استرس بیشتری داشتم. می خواستم که کمی حس و حالم عوض شود.”

نتیجه جنگ را چطور می بینی؟” نمی دانم. این را درک نمی کنم. این بحث سیاسی بسیار بزرگی است و من یک ادم خیلی عادی هستم. فقط می خواهم که تمام شود و سعی می کنم که کمک کنم. امیدوارم که مسئولان این ماجرا را تمام کنند و خواهش می کنم که تمام شود.”

یورو و اوکراین:” از زمانی که جنگ شروع شد، فوتبال برای کشور خاص تر شد چرا که میلیون ها اوکراینی ما را دنبال می کنند و می خواهیم کمی شادشان کنیم. قبل از بازیها برای ما ویدیو، عکس، صوت و پرچم می فرستادند. می دیدیم که سربازانی که زیر زمین پناه گرفته بودند هم اسلحه به دست بازیهای ما را می بینند. ویدیوهایشان را می دیدیم و صدای جنگ و گلوله را می شنیدیم اما در این حال هم بازیهایمان را می دیدند. این ما را احساساتی می کرد و مو به تنمان سیخ می کرد اما فشار روی ما بیشتر می شد. اما در ماه مارس باید از پلی آف صعود می کردیم و به هدفمان رسیدیم. می خواستیم که مردم را شاد کنیم و به یک هشتم نهایی برسیم و از سربازانی که از ما حمایت کردند ، دفاع کنیم . خیلی حیف شد که این اتفاق رخ نداد چرا که فوتبال نشان داد که در بازیهای دوم و سوم لیاقتمان بیشتر بود.”

عذرخواهی پس از بازی اول یورو:”ّله، این حس من بود. مشخص بود که دو اشتباه داشتم. اشتباه اول فنی بود و ممکن است رخ بدهد اما یک اشتباه بود. می دانم که اشتباه دروازه بان با اشتباه مهاجم فرق دارد. اشتباه دروازه بان 90 درصد گل می شود. گل دوم بدشانسی  بود چرا که لحظه شوت را ندیدم و بعد از آن دید خود را در میانه راه از دست دادم چون یک مدافع جلوی من بود. بدون دید شیرجه زدم اما اشتباه کردم و به همین خاطر در پایان بازی عذرخواهی کردم. این کمترین کاری بود که می توانستم انجام بدهم. عذرخواهی کردم و به تلاش ادامه دادم. حیف شد چرا که اولین باری بود که تیمی چهار امتیازی به یک هشتم نهایی صعود نمی کرد. بازی اول تعیین کننده بود.  مربی در مورد نیمکت نشینی در بازیهای بعدی به من توضیحی نداد، نیازی نبود. ما بچه نیستیم. من هم بازیها را آنالیز می کنم و می دانم که خوب یا بد بازی کرده ام. از نظر  ذهنی آماده شدم اما با صد در صد آمادگی تمرین می کردم. قبل از بازی از نیمکت نشینی مطلع شدم اما شگفت زده نشدم چرا که از نظر ذهنی آماده بودم. برای بازی کردن یا نکردن آماده بودم. آماده بودم تا بیرون از زمین کمک کنم. قطعا ناراحت بودم اما دیگر گذشته است. دو ماه با مصدومیت از ناحیه زانو و آرنج بازی می کردم. قرص می خوردم و تمرینات ویژه را انجام می دادم تا ادامه بدهم. نمی خواستم متوقف شوم چون این سال من بود و این لحظه ای بود که خودم را به باشگاه و مربیانم ثابت کنم و ارزش خود را نشان بدهم. همه تلاش خود را کردم تا از این درد عبور کنم و فصل را خوب تمام کنم. می خواستم کمک کنم و در بهترین شرایط به یورو برسم و به خاطر جنگ به مردم شادی بدهم اما نمی گویم این اتفاقات به خاطر مصدومیت هایم بود بلکه می گویم که ناراحت هستم که با این تلاش بهترین بازی خود را در اولین حضورم نداشتم و به بازی کردن ادامه ندادم.”

چرا در یورو می خواستی خودت را نشان بدهی؟ مگر در طول فصل این کار را نکرده بودی؟” یورو پایان فصل و در بالاترین سطح بود و بهترین ها در ان حضور دارند. پس از سالی که در آن همه کار کردم، می خواستم کار را با نمره مثبتی تمام کنم.”

فصل دشوار در رئال مادرید:” از نظر ذهنی، رئال مادرید برای همه پرفشار است. چطور توصیفش کنم؟از نظر بدنی آماده شدم تا دروازه بان دوم باشم و آماده شوم تا در صورتی که تیبو مصدوم شود، آماده باشم اما بعد از ان کورتوا مصدوم شد و این بدترین اتفاق ممکن بود. شرم آور بود چون او همیشه به من روحیه می دهد. در آن لحظه نیز از او حمایت کردم چون بیش از هر کسی لیاقتش را داشت هر چند که از نظر من این می توانست یک فرصت باشد.  همه تلاشم را کردم که نشان بدهم که که چه توانایی هایی دارم و می توانم شماره یک باشم و با من هم همه می توانند مطمئن باشند. در دو بازی اول لالیگا فیکس بودم اما بعد از ان مربی تصمیم دیگری گرفت و نیمکت نشین شدم. به تلاش ادامه دادم. همسرم از نظر ذهنی به من کمک کرد و به لطف او هرگز افسرده نشدم اما وقتی که کپا در زمان گرم کردن مصدوم شد، آماده بودم. در آن روز خوش شانس بودم چون پنالتی را مهار کردم و روحیه گرفتم و آدرنالینم بالا رفت. سعی کردم که نشان بدهم که می توانم دست به چیزهای مهمی و برای کارهای بزرگ آماده هستم و هر روز به تلاش ادامه می دهم.”

بازی با سیتی پر استرس ترین بازی دوران فوتبالت بود:” روزی که بهترین حس را داری روز قهرمانی  است اما در ان بازی نظیر مثل بازی با لایپزیش و بایرن حس خوبی داشتم. مقابل براگا هم پنالتی گرفتم و کلین شیت کردیم. فینال سوپرجام را هم به یاد دارم. بازی با سویا را هم در خطر دارم که گل نخوردیم و به خوبی موقعیت هایشان را مهار کردم.”

چه زمانی فهمیدی در فینال چمپیونزلیگ بازی نمی کنی؟” تب داشتم و شرایط خیلی بدی داشتم. دو روز بد را داشتم. فکر می کردم که می میرم. روز سوم کمی بهتر شدم و می خواستم با تیم تمرین کنم. به والدبباس رفتم و تست دادم و گفتند که مصدومیتم به دیگران شیوع پیدا می کند. به خاطر احتیاط من را بیرون کردند اما حداقلش این بود که در نهایت توانستم در آن جا باشم و با تیم گرم کنم و روی نیمکت باشم و در چمن هم جشن گرفتم. دوست داشتم که این اتفاق رخ نمی داد و با هم تیمی هایم تمرین می کردم و می توانستم در فینال رخ بدهد چرا که مسیری طولانی و سخت را سپری کردم و بازی نکردم. زمانی که واقعا بیمار بودم هم از احتمال عدم حضور در فینال ناراحت نبودم. آرامش داشتم. فکر می کردم که می توانم  دو روز استراحت کنم و بعدش با تیم تمرین کنم. اما زمانی که به من گفتند که باید در خانه بمانم، ناراحت بودم. ”

به نظرت اگر سرما نمی خوردی در فینال بازی می کردی؟” نمی دانم. آنچلوتی چیزی به من نگفت چون در ان جا  نبودم . می توانید از خودش بپرسید.”

در رئال مادرید در فصل آینده می مانی؟” ببینیم چه می شود. ببینیم چه می شود. زمان زیادی مانده است.” طبیعتا دوست دارم بمانم اما… می توانم بگویم که دوران خوبی در رئال مادرید داشته ام و حالا همه چیز در دستان رئال است. این چیزی است که می توانم در مورد آینده ام بگویم. چیزی که می خواستم بگویم را گفتم. نمی دانم که چه خواهد شد. به جای آن که بیشتر استراحت کنم، تصمیم گرفتم که دوشنبه در شروع تمرینات شرکت کنم. می خواهم از اولین روز در تمرین باشم چون این چیزی است که می خواهم. اگر نمی خواستم که در این جا باشم، از کل تعطیلاتم استفاده می کردم اما زودتر برمی گردم چرا که در بهترین تیم دنیا حضور دارم.”

لونین در رختکن خیلی سرد است؟”  دست به کارهای جنون آمیز نمی زنم. در بازیها سعی می کنم که احساساتم را کنترل کنم چون آدرنالین زیادی وجود دارد چون بازیهای مهم را انجام می دهی. سعی می کنم که آرامش  داشته باشم تا تمرکزم را حفظ کنم. چرا که اگر گرم تر رفتار کنم، احساسات بیرونی روی من اثر می گذارد. روی بازی تمرکز می کنم و آماده می شوم. شخصیت آرامی دارم و زیاد اهل بروز احساسات نیستم هر چند که بچه دار شدنم کمی من را عوض کرده است به خصوص در زمینه رفتار با خانواده ام. اما از بچگی همین طور بوده ام و سعی می کنم که برقصم  بخوانم و از چنین چیزهایی احساس راحتی ندارم. زیاد اهل جشن گرفتن هم نیستم و سعی می کنم که در خانه باشم. نمی خواهم که با رقصیدن و فریاد زدن دیگران را فریب بدهم ، همین گونه خوشحال هستم اما در جشن لالیگا و چمپیونزلیگ پریدم و با همه رقصیدم چون زمانش بود. اما در کل سال چنین کاری را زیاد دوست ندارم.”

فکر می کنی که این سبکت باعث می شود که کمتر  از لیاقتت از تو تقدیر شود؟” تیتر ها یا تجلیل ها را دنبال نمی کنم. این چیزی است که وقتی کارت را دنبال می کنی، تو را همراهی می کند. رویاهایم در زندگی همیشه مربوط به فوتبال بوده اند و سعی کرده ام که شخصیتم را از طریق این ورزش و بردن جامها شکل بدهم. برای من مهم است که خوب کار کنم و تیم برنده شود. این که فقط دو بار روی جلد مارکا رفته باشم و سه جام گرفته باشم، برایم کافی است. فکر می کنید که اگر روی ده جلد می رفتم و فقط یک جام می بردم، خوشحال تر می شدم؟ قطعا نه. می خواهم جامهای بیشتر و جلدهای کمتری را  تصاحب کنم. تریح می دهم که وینی و جود روی جلد بروند و من کار خودم را می کنم!”

امباپه روی جلدها خواهد رفت؟” امیدوارم که روی همه جلدها برود!اگر همه چیز را ببریم، همه جلدها متعلق به او می شوند. گلزن ها همیشه جلوتر از بقیه هستند. کار دروازه بان ها، مدافعان و هافبک دفاعی کمی کثیف است. خوشحالی متعلق به مهاجمان است اما از نظر من مشکلی است. آنها گلها و نمایش را ارائه می دهند و به خصوص در رئال مادرید که بهترین های دنیا در ان حضور دارند. باعث افتخار است که با آنها هم تیمی شوم. برای من توپگیری در تیمی که  مهاجمانش گل می زنند، عالی است. هم تیمی شدن با امباپه به خصوص از نظر شخصی جذاب است چرا که می دانیم که چه توانایی هایی از نظر بازی دارد. می خواهیم او را در تمرینات ببینیم چرا که در بازیها همیشه یکسان یا حتی بهتر از سطح خودش است اما این که شخصیتش را بشناسم، برایم جذاب است. یکی از بهترین بازیکنان دنیاست و جذاب است که این فرصت را در زندگی داشته باشم و ببینم که بیرون از دوربین ها و در زندگی خصوصی چگونه است. به زودی با آنها آشنا خواهم شد.”

رقابت با کورتوا در فصل آینده:” حالا از ابتدا به این فکر می کنی که صد در صد دروازه بان دوم هستی و نمی توانی به بهترین سطح برسی و بهتر است که حتی  در پی شفصل هم شرکت نکنی اما من می دانم که در چه سطحی هستم و چه شرایطی دارم و پس از چنین فصل با ثباتی چگونه بوده ام و هر اتفاقی ممکن است رخ بدهد.  می دانم که مشکل خواهد بود چرا که کورتوا یکی از بهترین های دنیاست اما این باعث می شود که از نظر ذهنی بهتر و قدرتمندتر باشم. امیدوارم که در همه بازیها حضور داشته باشم و نامبر وان باشم اما این طبیعی است چرا که  این چیزی است که هر بازیکنی می خواهد. اما باید خوب تمرین کنم، رقابت کنم و از فرصت هایم استفاده کنم و همیشه به شکلی پاداشم را خواهم گرفت. حالا باید تلاش کنم و متواضع باشم و از شرایط روزمره لذت ببرم. کمتر بازیکنی می تواند فرصت حضور در ئرال را داشته باشد. همه می خواهند در رئال بازی کنند اما فقط 20-30  نفر در دنیا می توانند این کار را انجام بدهند.”

در بچگی چگونه بودی؟ چطور دروازه بان شدی؟”بین شش تا یازده سالگی هفته ای پنج روز در شهرم در خط حمله بازی می کردم. در تمرینات و بازیها همیشه مهاجم بودم اما بعد از آن یک بار در هفته به شهر دیگر یعنی خارکیف می رفتم تا یک بازی به عنوان دروازه بان داشته باشم. در یازده سالگی برای تست به باشگاه های شاختار، متالیست و یک مدرسه دیگر بدون تیم بزرگسالان رفتم. متالیست من را انتخاب کرد و دروازه بان شدم.دلیلش هم این بود که برای دویدن تنبل بودم و دروازه بان ها در تمرینات کمتر می دوند! تمرین بدون توپ را دوست نداشتم و ترجیح می دادم که با توپ تمرین کنم. الا در تمرینات 20-25 دقیقه می دوم تا روی فرم بمانم و اصلا دوستش ندارم. دویدن به چه دردی می خورد؟ تو را به کجا می رساند؟ هیچ! با تمام وجودم تمرین می کنم اما دوستش ندارم. تمرینات قدرتی و تمرینات پرفشارتر را دوست دارم.”

اسطوره بچگی ات چه کسی بود؟” کاسیاس. وقتی به عنوان مهاجم و دروازه بان بازی می کردم، اسطوره هایم کریستیانو و ایکر بودند و بعد از آن روی کاسیاس تمرکز کردم. دخیا را هم درون دروازه دوست داشتم و به واکنش و سرعتش علاقه داشتم اما دروازه بان ایده آلم برای رئال مادرید، کاسیاس بود. کریستیانو نیز حرفه ای بود و سبک زندگی اش و استراحت کردن و تلاش او را دوست داشتم.”

تو در بچگی رئالی بودی؟” به خاطر رونالدو منچستری و به خاطر کاسیاس، رئالی بودم و وقتی هر دو به رئال امدند، فقط رئالی بودم.”

رویای بازی در رئال را داشتی؟” غیرممکن بود. وقتی در متالیست بودم، تیمی را داشتیم که به یک چهارم نهایی یا نیمه نهایی لیگ اروپا می رسید. ورزشگاه زیبایی به نام اسپایدر را داشتیم که شبیه عنکبوت بود. بازیکنان خیلی خوبی داشتیم و در دوازده سالگی توپ جمع کن بودم. یک سال کامل کنار زمین بودم و توپ جمع می کردم و آن قدر نزدیک بودم که رویایم بازی در این زمین بود. این رویای واقعی من بود: بازی در تیم متالیست. بعد از آن زندگی طور دیگری پیش رفت و خودم نمی دانم که چطور بود. من تلاش کردم و شرایط خودش پیش رفت.”

پیوستن به رئال :” وااقعا غیرممکن بود. در این جا 20-30 بازیکن برتر دنیا بازی می کنند و من بچه از شهری سی هزار نفره در اوکراین بودم که تیمی حرفه ای ندارد و شرایط چمنش هم خوب نیست! اولین تماس را به یاد ندارم و تصور می کنم که در ابتدا باشگاه ها با هم صحبت کردند. در ابتدا باور نمی کردم و بعد از ان وحشت کردم. وقتی که رقابت را می بینی، وحشت می کنی. فکر می کنی که ناکام می مانی و در این سطح نیستی اما روزها می گذشتد و رویای رئال بر من غلبه می کرد. بعد از آن به باشگاه آمدم و عجب! چطور می توانستم تلاش نکنم. استادیوم و شهرک ورزشی و زمین ها و خوابگاه را نشان دادم و با خودم گفتم که باید تلاش کنم. اگر کسی پیشنهاد رئال را رد کند، در پایان دوران فوتبالش پشیمان می شود. می توانی رئال را بپذیری و بعد از آن ناکام باشی اما همه چیز ادامه خواهد داشت اما نمی شود که تلاش هم نکنی.”

شروع آسانی نداشتی:”می دانستم با زمانی دیگر و سطح دیگری از فوتبال آشنا شده بودم که با سطح اوکراین فرق داشت اما سخت تلاش می کردم و با مربیان و بقیه بازیکنان تمرین می کردم. در این جا بهترین ها حضور دارند. باید محدودیت هایت را بدانی. در سال سوم دیگر خودم را بخشی از تیم نمی دانستم. اگر انتقال های قرضی بهتر پیش می رفت، همه چیز سریع تر بود اما این اتفاقات رخ داد. در چهار، پنج ماه زبان را به صورت خودآموز یاد گرفتم و از کسی کمک نگرفتم. به خوبی با این کشور هماهنگ شدم و بعد از آن به عنوان دروازه بان گامی به جلو برداشتم.”

ورزش محبوبت به جز فوتبال:” فرمول یک، بسکتبال و تنیس.”

ورزشکار محبوبت:” مایکل جردن. وقتی به کارنامه و مستندش نگاه می کنی… باید طور دیگری به همه چیز نگاه کنی و رویا پردازی داشته باشی. می فهمی که هر چیزی امکان پذیر است.”

بهترین فوتبالیست تاریخ:”کریستیانو.”

بهترین دوستت در رختکن:” فده، فران، براهیم، جون… اما با همه رابطه خوبی داریم. بزرگ تر ها باعث می شوند که حس کنم که یک خانواده دارم.”

کدام هم تیمی بیشتر تو را می خندانند؟” مودریچ، وینی، کاما، رودیگر، لوکاس…”

در رختکن لقبی داری؟” دو تا داشتم. یکی را مودریچ ساخت اما نمی توانم به شما بگویم!”

بزرگترین رازت؟” آشپزی می کنم اما در رستوران عذا نمی خورم!خودم مراقب رژیم غذایی ام هستم و از این بابت خیالت راحت تر است.”

خاص ترین پیراهنی که عوض کردی؟” نویر که به عنوان دروازه بان با او پیراهنم را معاوضه کردم.”

فلورنتینو:”رییس.”

چرا با لباس گرمکن عروسی کردی؟” در کت و شلوار احساس راحتی نداشتیم چون همه نگاه می کردن. با همسرم تصمیم گرفتیم که همه چیز را ساده بگیریم . یک روز می خواهیم که در یک ساحل مراسم بگیریم که خانواده در آن حضور داشته باشند. کت و شلوار نمی پوشم اما همسرم می تواند لباس تابستانی بپوشد و من پیراهن سفید می پوشم. در آینده اتفاق زیبایی را رقم خواهیم زد.”