«ضرب شست همسایه های جنوب مادرید به بارسلونا»

مرجع خبری رئال مادرید: آن جمله معروف «جنوب هم وجود دارد» همیشه برای من قابل تحسین بود، چراکه هم از نظر جغرافیایی و هم از نظر اجتماعی خودم را همیشه با مردمی که در جنوب خط استوا زندگی می‌کنند، همسو می‌دیدم. به هر حال من اهل منطقه «مانچا» هستم (۱۴۰ کیلومتر از پایتخت فاصله دارد) و همیشه از اندلسی‌ها خوشم می‌آمده است. اما همچنین برای جنوب مادرید ارزش زیادی قائلم، منطقه‌ای که در دو دهه گذشته به شکل چشمگیری رشد کرده است. حتی در فوتبال. تیم‌های لگانس و ختافه مدتی است که تلاش می‌کنند جایگاه خود را در میان «نخبگان» این ورزش که روزبه‌روز تجاری‌تر می‌شود، پیدا کنند. اما این فوتبال همچنان لحظات فراموش‌نشدنی و شگفت‌انگیزی را به ما هدیه می‌دهد، مثل کاری که لگانس در مونتجویک انجام داد.

این تیم، یک تیم با سبک خاص است؛ بورخا خیمنس در سکوت و آرامش، درس‌هایی فوق‌العاده در طراحی تاکتیکی ارائه می‌دهد. او سیستم دقیق و حساب‌شده‌ی فلیک را به‌طرز تحسین‌برانگیزی خنثی کرد و بارسلونا را با دفاعی که مسیرهای مرکزی را به‌طور اصولی بسته بود، به‌زانو درآورد. بارسا فضاهای کناری را در اختیار داشت، اما هر وقت به محوطه جریمه می‌رسید، فقط پیراهن‌های سفید و آبی را می‌دید. این اتفاق تا جایی پیش رفت که آن مثلث شیطانی یعنی لواندوفسکی، لامین، و رافینیا  کاملاً ناامید شدند. وقتی سرجیو گونسزالس، که یک بازیکن پرورش‌یافته در آکادمی رئال مادرید است (به‌یاد دارم او را زمانی که در تیم جوانان بازی می‌کرد)، با یک ضربه سر به سبک راموس در همان اوایل بازی دروازه‌ی ایناکی پنیا را باز کرد، چشمانم برق زد. همه تصور می‌کردیم لگانس خیلی زود گل زده است، اما روحیه شکست‌ناپذیر بازیکنان این تیم باعث شد با دفاعی ساختارمند و منظم حملات ناامیدکننده بارسا را  مخصوصاً در نیمه دوم فاجعه‌بار  خنثی کنند. نیمه‌ای که در آن بارسا کارش به ارسال‌های بی‌پایان از سوی کوبارسی و اینیگو مارتینز برای پیدا کردن سر ویکتور ختم شد.

بعد از برد ۴-۰ در برنابئو، بارسلونا خودش را پادشاه اروپا و جهان می‌دانست. این عادت که فقط به فکر بردن رئال مادرید باشند! اما این توهم، عواقب سختی برایشان داشت. رئال سوسیداد، سلتاویگو، لاس پالماس و حالا لگانس، جشن قهرمانی زودهنگام بارسا را به باد داده‌اند. حالا به نظر می‌رسد مدعیان اصلی قهرمانی در کنار سیبلس و نپتون (اشاره به رئال مادرید و اتلتیکو مادرید) قرار دارند. اگر بارسا به این روند ادامه دهد، کانالتاس (محل جشن‌های قهرمانی بارسا) یک سال دیگر هم خشک خواهد ماند. قبلاً هم گفتم و اینجا دوباره تکرار می‌کنم: «امسال هم نه».

توماس رونکرو