مرجع خبری رئال مادرید : گابریل آپلت (ریو دو ژانیرو، ۳۱ ساله) یکی از چهرههای تاریخی باشگاه لگانس است. او یکی از قهرمانان صعود این تیم به لالیگا در سال ۲۰۱۶ بود و با گلی باورنکردنی، رئال مادرید را از کوپا دل ری حذف کرد. حالا، در میان خاطرات تلخ یک جدایی که دوست دارد آن را به بازگشتی به بوتارکه تبدیل کند، شانس تکرار آن افتخار را میبیند.
علاوه بر این، گل شما به رئال مادرید در برنابئو هم در خاطرهها مانده است…
مو به تنم سیخ میشود…
آن گل مهمترین گل دوران حرفهای شما بود؟
بله، قطعاً. گلی که باعث حذف رئال مادرید از کوپا دل ری شد، آن هم در برنابئو… تصور کنید! همه چیز در لگانس برای من خوب پیش رفت. تنها اتفاق بد، نحوه جداییام بود.
آن گل از روی کرنر بود. آیا آن حرکت برای شما طراحی شده بود؟
بله، من یکی از بازیکنان قدرتمند در ضربات سر بودم. و دقیقاً همانطور که تمرین کرده بودیم، اجرا شد. ما این صحنه را بارها تمرین کرده بودیم. تمرینات خستهکنندهای که مربیمان برایمان در نظر میگرفت، باعث شد این صحنه کاملاً طبق برنامه اجرا شود. و چه گلی هم شد…
البته فکر میکنم گل اراسو بهتر بود…
شاید، اما گل عجیبی بود. اگر اشتباه نکنم، اشرف حکیمی توپ را از دست داد، اراسو آن را ربود و از فاصلهای بسیار دور شوت کرد… و چه گلی شد! آن گل ما را به بازی برگرداند.
در زمان استراحت بین دو نیمه، آیا از بازگشت رئال مادرید ترس داشتید؟
نه. خیلی خوب یادم هست که در رختکن به همه میگفتم اهمیتی ندارد اگر گل بخوریم. باید آرام باشیم و به همان روشی که کار کرده بودیم ادامه دهیم، چون فقط به یک گل دیگر نیاز داشتیم. بنزما برای رئال گل زد، اما ما همچنان آرام ماندیم. و در نهایت، ما گل زدیم… خوشبختانه، خودم گل زدم.
آیا بازیکنان رئال مادرید عصبی بودند؟
نه، آنها بازیکنان بزرگی هستند. اما مشخص بود که چنین اتفاقی برای اولین بار برایشان رخ داده بود. گیج شده بودند. در شوک بودند. و در دقایق پایانی، با ناامیدی به دنبال گل مساوی رفتند… اما موفق نشدند.
بعد از بازی با کسی از رئال مادرید برخورد داشتید؟
نه! اصلاً نمیخواستم چیزی از رئال مادرید بدانم. فقط میخواستم با همتیمیهایم و همسرم جشن بگیرم.
فکر میکنید امکان تکرار آن موفقیت وجود دارد؟
البته که هست! آن هم در بوتارکه، ورزشگاه خودمان. باید از این فرصت استفاده کنیم که در خانه بازی میکنیم. تیم ما توانسته بارسلونا و اتلتیکو را شکست دهد. همه چیز در دستان ماست. میتوانیم این کار را انجام دهیم.
نظرتان درباره هموطنتان وینیسیوس چیست؟
بهعنوان بازیکن، فوقالعاده است. به نظرم باید برنده توپ طلای ۲۰۲۴ میشد. اما فکر میکنم گاهی باید بیشتر روی بازیاش تمرکز کند و کمتر به تحریکات توجه کند. با این حال، در مبارزهای که علیه نژادپرستی دارد، همه ما از او حمایت میکنیم.
در فلومیننزه با مارسلو همبازی بودید…
بله، و چه بازیکنی! باورکردنی نبود. هیچوقت کسی را با چنین کیفیتی ندیدهام. و این در حالی بود که من در دوران پایانی فوتبالش با او همبازی شدم. اما باز هم فوقالعاده بود…
با او درباره “پپینازو” (لقب آن پیروزی تاریخی لگانس مقابل رئال مادرید) صحبت کردید؟
نه! جرأتش را نداشتم. ما درباره همه چیز حرف میزدیم… بهجز آن بازی. راستش، خجالت میکشیدم… بالاخره، او مارسلو است! شاید در آینده، در یک موقعیت دیگر، این موضوع را مطرح کنم، اما راستش احترام زیادی برایش قائلم.
چقدر فصل بدی رو می گذرونیم. از مدیر و مربی بگیر تا برخی بازینکان و کادر بدنسازی همه از بُن ریدن خدایی! کار ما به جایی رسیده که وسط فصل نگران از دست دادن دو تورنمنت مهم باشیم. از دست یه تیمی که ته جدوله و یه تیمی که ضعیفترین نسخه اش در ده سال اخیره! لیگ رو هم که نگم.