«لوزان و مدیریت فاجعه نگریرا به سبک ژنرال فرانکو»

مرجع خبری رئال مادرید : یادم می‌آید وقتی بچه بودم، نُ-دوها (اخبار دولتی دوران فرانکو) را تماشا می‌کردم، همیشه به این امید که شاید خلاصه‌ای از یک بازی فوتبال ببینم، در دورانی که هنوز تلویزیون وجود نداشت. همیشه فرانکو را نشان می‌دادند، معمولاً در حالتی قابل‌تحسین: در حال شکار، ماهی‌گیری یا بازی گلف، تا تصویری از سلامت و آرامش از او ارائه دهند. به نظر نمی‌رسید که خیلی مشغله داشته باشد. گاهی هم چیزی را افتتاح می‌کرد، معمولاً یک سد، یا سفیری را می‌پذیرفت تا استوارنامه‌اش را تقدیم کند. در این موارد، دفتر کارش را نشان می‌دادند، با دو دسته پرونده روی میز. طبق آنچه مردم می‌گفتند، در یک طرف مشکلاتی بودند که هنوز خودبه‌خود حل نشده بودند، و در طرف دیگر آن‌هایی که زمان حل‌شان کرده بود. می‌گفتند او فقط این پرونده‌ها را از یک دسته به دسته‌ی دیگر جابه‌جا می‌کرد.

من لوزان را همین‌طور می‌بینم، کسی که تصمیم گرفته مشکلات را طوری مدیریت کند که انگار اصلاً وجود ندارند. چند روز پیش، درباره پرونده بارسلونا – انریکه نگریرا با بی‌تفاوتی‌ای شبیه به تقدس حرف زد. گفت چون ماجرا «زیر نظر قضاوت» است (یعنی جایی امن، که اگر باران هم ببارد، خیس نمی‌شود) در هر حال، نتیجه‌ای در پی نداشته. هیچ‌کس به او نگفته – یا شاید هم برایش اهمیتی ندارد – که در آن ۱۷ سال، بارسلونا ۲۲ عنوان داخلی و ۱۰ عنوان بین‌المللی به دست آورد، در حالی که رئال مادرید ۱۰ عنوان داخلی و ۱۵ عنوان بین‌المللی کسب کرد. یا اینکه رودریگز سانتیاگو پس از پذیرفتن گلی که مسی با دست زد، بلافاصله فینال کوپا دل‌ری را گرفت، و اگر آن گل باعث قهرمانی بارسا در لیگ نشد، فقط به‌خاطر گل غیرمنتظره تامودو بود. یا اینکه دائودن، داور اسپانیایی، فقط به‌خاطر مردود اعلام کردن یک گل صحیح به سود اتلتیکو مقابل رئال، جایگاه بین‌المللی‌اش را از دست داد. و…

مسلماً همه این‌ها تأثیر داشت، و در همین ستون بارها به آن اشاره شد، که در نهایت در اصطلاحی خلاصه‌اش کردم: «ویّاراتو»؛ واژه‌ای که آن زمان خیلی‌ها به‌خاطرش سرزنشم کردند و امروز، با دانستن آنچه امروز می‌دانیم، آن را تأیید می‌کنند. آن تأثیر وجود داشت و هنوز هم ادامه دارد، چون گرچه رئال مادرید با جمع‌کردن جام‌های لیگ قهرمانان از آن دوران عبور کرد، اما هوادار عادی رئال هنوز از این مصونیت بی‌شرمانه‌ای که در رسیدگی به آن ماجرا وجود دارد، ناراحت است. نهایتاً پذیرفته شده که “کلاه‌برداری” بوده. کلاه‌برداری؟ چهار رئیس باشگاه طی ۱۷ سال متوجه نشدند که این رابطه سودی ندارد؟ آن رابطه تنها وقتی قطع شد که نگریرا از کمیته داوران کنار رفت. به‌هرحال، این مصونیت توافق‌شده، گرچه توجیه‌کننده نیست، اما می‌تواند علت زیاده‌روی‌های RMTV (تلویزیون رسمی رئال مادرید) را توضیح دهد. اما لوزان همچنان منتظر است تا آن پرونده خودبه‌خود از یک سوی میز به سوی دیگر برود.

آلفردو رلانیو – مدیر مسئول سابق آس