مرجع خبری رئال مادرید: آنتونیو رومرو، خبرنگار باسابقه کادنا سر که بیش از ۲۵ سال اخبار و مسابقات رئال مادرید را پوشش داده، به مناسبت انتشار نخستین کتابش با عنوان «رئال مادرید؛ ۱۲۵ سال تاریخ سفید» با روزنامه آاس گفتوگو کرد. او در این مصاحبه درباره تاریخ باشگاه، شخصیتهای تأثیرگذار، قهرمانیهای اروپایی، رابطه مدیران با رسانهها و فرهنگ خاص رئال مادرید صحبت کرد.
رومرو درباره کتابش توضیح داد: «این کتاب صرفاً یک اثر تاریخی نیست. طبیعتاً از اطلاعات تاریخی استفاده کردهام، اما هدف اصلی روایت داستانها و اتفاقات کمتر شنیدهشده رئال مادرید بوده است. نوشتن درباره ۲۵ سال اخیر آسانتر بود، چون خودم در تمام این مدت اخبار باشگاه را دنبال کردهام. اما بررسی سالهای ابتدایی، بهویژه دوران پیش از جنگ داخلی اسپانیا، دشوار بود، چون اسناد معتبر زیادی وجود ندارد و افراد کمی باقی ماندهاند که بتوانند آن خاطرات را تعریف کنند.»
او به برخی روایتهای جالبی اشاره کرد که هنگام نگارش کتاب کشف کرده است: «مثلاً وقتی میبینید ورزشگاه برنابئو چگونه ساخته شد، داستان جالبی است. خواندم که رئیس باشگاه برای تأمین هزینه ساخت ورزشگاه، اوراقی را برای فروش عرضه کرده بود و خودش ساعت شش صبح، ناشناس و با کلاه، به شعبه بانک رفت تا ببیند هواداران از این طرح استقبال میکنند یا نه. وقتی رسید، صفی باورنکردنی تشکیل شده بود. من اصلاً از این ماجرا خبر نداشتم.»
رومرو همچنین از ماجرای نجات جامهای رئال مادرید در دوران جنگ داخلی اسپانیا گفت: «یکی از نخستین کارکنان حقوقبگیر باشگاه، جامهای معدودی را که رئال مادرید در آن زمان داشت جمع کرد و به خانه خودش برد تا از آنها محافظت کند. اینها داستانهایی هستند که اگر جایی نخوانید، دیگر کسی برایتان تعریف نخواهد کرد.»
او یکی دیگر از خاطرات کتاب را به پردراگ میاتوویچ و فینال هفتمین قهرمانی اروپایی رئال مادرید اختصاص داده است: «میاتوویچ خودش ماجرای مصدومیتش پیش از فینال و رابطهاش با فیزیوتراپیست را برایم تعریف کرد. به او گفته بود: به من آمپول بزن و به هیچکس چیزی نگو، چون اگر به کسی بگویی، مجبور میشوم بکشمت! همین جمله را عنوان آن فصل کتاب گذاشتهام.»
رومرو درباره دوره نخست حضور ژوزه مورینیو در رئال مادرید نیز گفت: «این کتاب برای هواداران رئال مادرید نوشته شده است. اگر کسی انتظار دارد تمام اتفاقاتی را که در دوران نخست مورینیو شخصاً شاهدشان بودم تعریف کنم، باید بگویم بعضی مسائل قابل بیان هستند و بعضی دیگر تحت پوشش رازداری حرفهای قرار میگیرند. قرار نیست در این کتاب از مورینیو بدگویی کنم؛ برای این کار رادیو را دارم!»
او در ادامه به شباهت برخی اتفاقات تاریخی باشگاه اشاره کرد: «وقتی میگوییم جدایی کریستیانو رونالدو از رئال مادرید خوب نبود یا سرخیو راموس بهسختی از باشگاه جدا شد، کافی است به دوران دیاستفانو برگردیم. جدایی او هم اصلاً خوب پیش نرفت. رابطهاش با سانتیاگو برنابئو تقریباً به درگیری فیزیکی کشیده شد و آنها عملاً هرگز بهطور کامل آشتی نکردند. البته باید این ماجرا را طوری روایت کرد که فراموش نشود دیاستفانو همان کسی بود که تاریخ رئال مادرید را تغییر داد.»
رومرو درباره بخش مورد علاقهاش در کتاب گفت: «بیشتر از همه از نوشتن درباره نسل کرکسها لذت بردم، چون فرصت پیدا کردم با بازیکنانی صحبت کنم که در کودکی الگوهایم بودند. یکی از زیباییهای این حرفه همین است که کسانی که زمانی ستایششان میکردید، امروز خاطراتشان را برایتان تعریف میکنند.»
او افزود: «اگر امروز به کریستیانو رونالدو بگویم بیا با هم قهوه بخوریم و درباره جداییات صحبت کنیم، احتمالاً جواب رد میدهد. اما اگر همین درخواست را از میچل یا سانچیس داشته باشید، برایتان تعریف میکنند.»
این خبرنگار درباره شخصیت خوانیتو نیز گفت: «خوانیتو یکی از جذابترین شخصیتهای تاریخ رئال مادرید است. وقتی روی سر ماتئوس پا گذاشت، بعداً او را به مسابقه گاوبازی دعوت کرد و یک شنل و شمشیر گاوبازی به او هدیه داد. وقتی عکس آن دو را کنار هم دیدم، واقعاً شگفتزده شدم. شنیدن چنین داستانهایی فوقالعاده است.»
رومرو همچنین میان سانتیاگو برنابئو و فلورنتینو پرس از نظر رابطه با رسانهها شباهتهایی میبیند: «رابطه برنابئو با خبرنگاران هم پرتنش بود. گاهی شدیداً از آنها انتقاد میکرد و در عین حال خبرنگاران نزدیک به خودش را داشت. امروز همهچیز از نظر تعداد رسانهها و افراد چندین برابر شده، اما اساس ماجرا همان است؛ اینکه رئیس باشگاه بگوید این خبرنگار مادریدی است و آن یکی ضد مادرید، چون منِ رئیس چنین تشخیص میدهم. نسل جدید این رفتار را اختراع نکرده است.»
رومرو که قهرمانیهای متعددی را با رئال مادرید از نزدیک پوشش داده، درباره فراموشنشدنیترین دوران خود گفت: «وقتی درباره رئال مادرید صحبت میکنیم، انتخاب یک لحظه واقعاً دشوار است. اما دیدن سه قهرمانی متوالی در لیگ قهرمانان اروپا افتخاری است که بسیاری از خبرنگاران هرگز تجربه نخواهند کرد. روایت آن سه قهرمانی نیز فرصتی بود که تنها نصیب تعداد کمی از ما شد. تکرار چنین اتفاقی بسیار دشوار خواهد بود.»
او ادامه داد: «فصلی که رئال مادرید با بازگشتهای شگفتانگیز قهرمان اروپا شد، بیش از هر فصل دیگری برایم لذتبخش بود. کسب سه قهرمانی متوالی اروپا با مربیای که پیش از آن هدایت تیم جوانان را بر عهده داشت و سپس روایت چهار بازگشت پیاپی، واقعاً باورنکردنی است.»
رومرو درباره فینال مقابل لیورپول گفت: «در آن فینال حتی کمی آرام شده بودم. وقتی مسابقه تمام شد، واکنش بعضی هواداران تقریباً این بود که چه فینال بیهیجانی داشتید! چون بعد از آن همه هیجان و آدرنالین، دوباره انتظار گل دقیقه ۹۳ و یک بازگشت تماشایی را داشتند.»
او معتقد است بازگشتهای اروپایی اخیر رئال مادرید حتی از بازگشتهای مشهور دهه ۱۹۸۰ نیز فراتر رفتهاند: «بازگشتهای آن دوران پایه چیزی را شکل دادند که رئال مادرید امروز از آن بهره میبرد، اما اتفاقات سالهای اخیر واقعاً تکرارنشدنی بودهاند. اگر واقعبین باشیم، بعید است دوباره شاهد چیزی مشابه باشیم.»
رومرو درباره مفهوم مشهور «روح خوانیتو» و توانایی رئال مادرید در بازگشت به مسابقات گفت: «از افرادی در بارسلونا، مانند گواردیولا، ژاوی و اینیستا، شنیدهام که میگویند این کارها فقط از رئال مادرید برمیآید. وقتی بزرگترین رقیبت چنین چیزی را میپذیرد، نشان میدهد آنها هم با این باور بزرگ شدهاند که رئال مادرید در چنین موقعیتهایی متفاوت است.»
او افزود: «بعضیها میپرسند پس امسال روح خوانیتو کجاست؟ زیبایی ماجرا همین است که این روحیه در لحظاتی خاص، زمانی که هیچکس انتظارش را ندارد و برای کسب افتخاری بزرگ، ظاهر میشود. مثل وقتی که کارواخال یا وایخو در دفاع میانی بازی میکنند و رئال مادرید منچسترسیتی را شکست میدهد.»
رومرو مهمترین عامل این فرهنگ را سطح توقعات بینظیر در رئال مادرید میداند: «فکر نمیکنم هیچ باشگاهی در جهان به اندازه رئال مادرید از خودش انتظار داشته باشد؛ نه از نظر میزان تشویق هنگام پیروزی و نه از نظر انتقاد پس از شکست. به نظرم راز موفقیت باشگاه همین است.»
او برای توضیح این موضوع به تیمهای پایه اشاره کرد: «بازیکنان تیم نونهالان رئال مادرید ممکن است مسابقهای را ۱۲ بر یک ببرند، اما هم خودشان و هم مربی ناراحت باشند، چون یک گل خوردهاند. این روحیه از کودکی در وجود بازیکنان شکل میگیرد.»
رومرو افزود: «این سطح از توقعات مثل معجون جادویی آستریکس و اوبلیکس است. باعث میشود بعد از قهرمانی در اروپا، کارواخال و آربلوا بنشینند و بگویند: امشب جشن میگیریم و از فردا برای قهرمانی بعدی تلاش میکنیم. چنین چیزی در هیچ تیم دیگری وجود ندارد. رئیس باشگاه هم همان شب جشن میآید و میگوید این جام را بردیم، حالا باید جام بعدی را ببریم.»
این خبرنگار در پایان درباره خاطراتی که در سالهای پوشش اخبار رئال مادرید تجربه کرده، گفت: «یکی از بزرگترین حسرتهایم این است که تمام اتفاقاتی را که دیدهام یادداشت نکردم. حافظه انسان اشتباه میکند و خیلی چیزها فراموش میشوند.»
او به مصاحبه با روبرتو کارلوس در خودروی فراری این بازیکن و همچنین حادثه فنی هواپیمای تیم در مسیر بازگشت از مسکو اشاره کرد: «یادم هست با روبرتو کارلوس در فراری مصاحبه کردم، اما یادم نیست چطور به آنجا رسیدم یا چند بار پیش از آن درخواست مرا رد کرده بود. وقتی هم موتور هواپیما در مسیر بازگشت از مسکو دچار مشکل شد و مجبور شدیم برگردیم، چهره وحشتزده هلگرا را به یاد دارم. اما جزئیات اتفاقاتی که خودت تجربه کردهای و ننوشتهای، بهمرور فراموش میشوند.»
رومرو همچنین خاطرهای از جشن نهمین قهرمانی اروپایی رئال مادرید در گلاسکو تعریف کرد: «به لطف د لا مورنا توانستم وارد جشن خصوصی تیم در هتل شوم و از همانجا برای برنامه ال لارگرو گزارش بدهم. دوست داشتم همه جزئیات آن شب را یادداشت کرده بودم، چون بعید است چنین فرصتی دوباره تکرار شود. شرایط باید خیلی تغییر کند تا چهار یا پنج خبرنگار رادیویی دوباره بتوانند در جشن خصوصی قهرمانی رئال مادرید در لیگ قهرمانان حضور داشته باشند.»
او در پایان تأکید کرد: «وقتی هر روز اخبار یک تیم را پوشش میدهی، نمیتوانی بدون هیچ محدودیتی درباره بازیکنی که با او در ارتباط هستی کتاب بنویسی. بعضی اتفاقات منفی را نمیتوانی در همان زمان تعریف کنی. همیشه باید فاصلهای وجود داشته باشد.»


