به جا مانده از بازی با سوسیه داد: اشک‌های زنده

مرجع خبری رئال مادرید : توماس رونکرو سردبیر آس در مورد بازی رئال مادرید و سوسیه داد نوشت.

فراموش‌نشدنی

می‌گویند در زندگی خداحافظی کار دشواری است، اما به‌وضوح خداحافظی کارلو آنچلوتی و لوکا مودریچ به زیباترین شکل ممکن رقم خورد و رؤیای بزرگ آن‌ها را تحقق بخشید. مراسمی سرشار از احساس و صمیمیت، با شور و شوقی که از تک‌تک هواداران حاضر در استادیومی که خود را وقف دو اسطوره تکرارنشدنی کرده بودند، برمی‌خاست. اهمیت بازی کم‌رنگ بود و آنچه اهمیت داشت، مدیریت احساسات برای آخرین در آغوش کشیدن بهترین مربی تاریخ باشگاه و کامل‌ترین هافبکی بود که چشمانم به خود دیده است (و این را نه فقط در مورد رئال مادرید، بلکه در کل تاریخ فوتبال می‌گویم). شعارهای پی‌درپی برای لوکا و کارلتو، غرور مادریدی‌ها را نشان می‌داد که برای آخرین بار به این دو اسطوره ادای احترام می‌کردند؛ لحظه‌ای که باورش برای همه دشوار بود.
اما رفتار شکوهمند و بزرگوارانه هر دو اسطوره و نیز هواداران، جلوه‌ای بی‌بدیل از محبت راستین و بی‌پیرایه نسبت به کارلتو و مودریچ به نمایش گذاشت. اشک‌ها بر چهره هزاران هوادار، چه در برنابئو و چه در خانه‌هایشان، سرازیر شد؛ چرا که می‌دانستند دیگر هرگز شاهد حضور این دو چهره بزرگ در این صحنه باشکوه نخواهند بود. پخش کلیپ‌هایی از سوی باشگاه روی نمایشگر ۳۶۰ درجه، خاطرات پرافتخار و لحظات احساسی آنچلوتی روی نیمکت و شاهکارهای فوتبالی نابغه زادار را زنده کرد؛ صحنه‌هایی در خور یک برنده بزرگ توپ طلا. یکی دیگر از لحظات به‌یادماندنی زمانی بود که پس از سنت رایج پرتاب مربی و بازیکن، آنچلوتی و مودریچ در حالی که همدیگر را در آغوش گرفته بودند، به مرکز زمین رفتند؛ مانند یک پدر و پسر. حقیقت این است که آن‌ها چنین جایگاهی برای یکدیگر داشتند. مادرید، خانواده بزرگی است به‌واسطه افرادی همچون لوکا و کارلتو و این دو همیشه در قلب‌های سپید ما خواهند ماند.

لوکاس

نمی‌خواهم و نمی‌توانم بازیکن گالیسیایی اهل کرتیس را فراموش کنم؛ ستاره‌ای برخاسته از آکادمی باشگاه که در آخرین روز حضورش در برنابئو با بزرگواری از کانون توجه کنار رفت، چرا که باور داشت کارلتو و لوکا شایسته همه افتخارات هستند. لوکاس همیشه همین‌گونه بوده: فروتن، متعهد و بازیکنی بی‌بدیل برای این باشگاه. پنج قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا در کارنامه‌اش گواه این مدعاست؛ از جمله پنالتی‌های تاریخی‌اش در میلان و اتحاد. هنگامی که پانزده دقیقه مانده به پایان بازی تعویض شد، همه ورزشگاه به احترامش ایستادند؛ نشانه‌ای از شایستگی این بازیکن که در چهاردهمین بازی خود با پیراهن سفید، آخرین خداحافظی‌اش را در این ورزشگاه رقم زد و برگ‌های زیبایی در تاریخ باشگاه به‌جا گذاشت. لوکاس، تو نیز بخشی از تاریخ مقدس این باشگاه هستی.

کفش طلا

در روزی که سرشار از احساس و وداع با اسطوره‌ها بود، شاید صحبت از موضوعی دیگر بی‌مورد باشد، اما بدون تردید برای پرستیژ فردی امباپه، کسب کفش طلا در اولین فصل حضورش در رئال مادرید بسیار مهم بود. تیم برای او بازی کرد و امباپه نیز با زدن دو گل پاسخ این لطف را داد؛ گل‌هایی که اکنون کار را برای محمد صلاح جهت رسیدن به این عنوان، تقریباً غیرممکن کرده است. امباپه اکنون ۴۳ گل رسمی به ثمر رسانده و همچنان فرصت دارد در جام جهانی باشگاه‌ها در آمریکا رکوردش را به ۵۰ گل برساند. مطمئناً فصل آینده نیز با او، موفقیت‌های تیمی بیشتری رقم خواهد خورد و مادریدی‌ها شب‌های پرافتخار دیگری را تجربه خواهند کرد.

خداحافظ با تمام وجود

سخنان پایانی‌ام باز هم برای کارلو و لوکا است. حالا با اطمینان می‌گویم: دو دوست عزیزم که سال‌ها به من کمک کردند تا هم مادریدی بهتری باشم و هم انسان بهتری، اکنون باشگاه را ترک می‌کنند. با افرادی مانند آنچلوتی و مودریچ، جهان بهشت انسانیت و خیرخواهی می‌شد. تا همیشه، دوستان من، بدرود.