مرجع خبری رئال مادرید : نخستین شکست ژابی آلونسو در این فصل (اگر شکست برابر پاری‌سن‌ژرمن در جام جهانی باشگاه‌ها را کنار بگذاریم) بسیار سنگین و دردناک رقم خورد. به ندرت پیش می‌آید که رئال مادرید پنج گل در خارج از برنابئو دریافت کند، آن هم برابر اتلتیکو در متروپولیتانو. درست است که در یک بازی تدارکاتی در آمریکا اتلتیکو هفت گل به مادرید زد، اما آن مسابقه هرگز قابل قیاس با این دیدار رسمی نیست. نکته ناگوار برای سفیدپوشان این بود که چنین شکستی اصلاً پیش‌بینی نمی‌شد، به‌ویژه پس از آن‌که ۲-۱ پیش افتادند و حتی رویای پیروزی در ذهنشان شکل گرفت. اما فوتبال همین است.
بازی نود دقیقه است و نیمه نخست هم چهل‌وپنج دقیقه… یا بیشتر. درست در وقت‌های اضافه نیمه اول بود که سورلوث گل موسوم به «روان‌شناختی» را به ثمر رساند؛ همان ۲-۲ که روحیه اتلتیکو را بالا برد و رئال را در هم شکست. آن هم با ضربه سر، درست مانند گل لو نورماند. واقعاً عجیب است که رئال مادرید در نیم ساعت دو گل مشابه با ضربه سر دریافت کند، آن هم با مدافعانی که در اختیار دارد. این موضوع جای تأمل جدی دارد.
نیمه دوم برای رئال مادرید به مراتب بدتر بود؛ یک عذاب واقعی، هرچند بیشتر زمان بازی در زمین اتلتیکو سپری شد. طبیعی بود، چون میزبان دو گل جلو افتاده بود. رئال فضا پیدا نمی‌کرد، به‌ویژه پس از تصمیم عجیب ژابی آلونسو برای بیرون کشیدن آردا گولر. چرا او را تعویض کرد؟ فقط به‌خاطر یک کارت زرد؟ این تصمیم کاملاً اشتباه بود. مادرید دیگر هیچ برنامه‌ای نداشت، جز پاس‌های بی‌خطر و بی‌ثمر که خطری برای اوبلاک ایجاد نمی‌کرد. بازیکنان جانشین هم هیچ کمکی نکردند و در نهایت، رکورد شکست‌ناپذیری تیم از بین رفت.
باخت ۵-۲ بسیار تلخ است؛ درست است که از نظر امتیازی با شکست ۱-۰ یا ۲-۱ تفاوتی ندارد، اما از نظر روحی و حیثیتی فاصله زیادی دارد. این نوع شکست به‌راحتی فراموش نمی‌شود. خوشبختانه رئال مادرید سه‌شنبه در لیگ قهرمانان اروپا به میدان می‌رود و تنها دو یا سه روز فرصت دارد تا این تحقیر را پشت سر بگذارد؛ دیداری که می‌توانست اتلتیکو را از مسیر قهرمانی کنار بزند، اما برعکس، آن‌ها را دوباره به لیگ بازگرداند.
خوزه ویسنته هرنائز – مارکا