به جا مانده از بازی با راسینگ: 45 دقیقه تماشایی

مرجع خبری رئال مادرید: توماس رونکرو سردبیر َآس در مورد بازی رئال مادرید و راسینگ نوشت.

برکت رم.- خسته نمی‌شوم از اینکه به شما بگویم کامبک باشکوه رئال مادرید در رم، زمانی که در ورزشگاه المپیکو طی هفت دقیقه شکست ۳ بر یک را به پیروزی ۴ بر ۳ تبدیل کرد، چه تأثیر درمانی بزرگی از نظر روحی و چه تأثیر فوتبالی مهمی بر پروژه رو به رشد نسخه دوم مورینیو گذاشته است. از نظر روحی، تیم جان تازه‌ای گرفت و از نظر فوتبالی، حالا مثل فرشته‌ها بازی می‌کند. از زمان آن شاهکار اروپایی، شاهد نسخه‌ای درخشان از رئال مادرید بوده‌ایم؛ تیمی که از ابتدا با پنج بازیکن خلاق و بااستعداد (برناردو سیلوا، گولر، بلینگام، دیومانده و امباپه) به میدان می‌رود و در عین حال، روحیه تیمی و فداکاری جمعی در بازی‌اش کاملاً مشهود است؛ موضوعی که باید بر آن تأکید کرد. رمز موفقیت فعلی رئال مادرید همین‌جاست. آن‌ها به‌صورت یکپارچه بازی می‌کنند، همه به کمک یکدیگر می‌روند، دیومانده به کوکوریا فرصت نفس کشیدن می‌دهد، جود در خط حمله مثل یک حیوان درنده پرس می‌کند و بعد برای بازپس‌گیری توپ مثل یک گاومیش به عقب برمی‌گردد، شوامنی سرانجام خود را فرمانده خط میانی در امور دفاعی احساس می‌کند، کوناته و هویسن دیواری نفوذناپذیر ساخته‌اند و کورتوا تقریباً همیشه انگار در یک مرکز آب‌درمانی مشغول استراحت است (راسینگ فقط یک شوت در چارچوب داشت). تیمی مانند آکاردئون که هر وقت لازم باشد، ویولن می‌نوازد و زمانی که باید محکم بایستد و از قلعه‌اش محافظت کند، سراغ ترومبون و شیپور نظامی می‌رود. رئال مادریدی هماهنگ و یکصدا که به رهبری سرمربی‌اش تکیه کرده؛ مربی‌ای که بازیکنان را متقاعد کرده است این فصل، دوران خوشی و شکوه دوباره تحت هدایت او بازخواهد گشت. پیام مورینیو به بازیکنان رسیده و حالا می‌بینیم که بی‌تفاوتی و خودمحوری به انبار خاطرات تلخ گذشته سپرده شده‌اند. با ادامه این مسیر، رؤیاپردازی درباره آینده‌ای روشن اجتناب‌ناپذیر است.

حریفان.- ارزش این موفقیت زمانی بیشتر مشخص می‌شود که بدانیم حریفان رئال مادرید با تمام توان و بدون استراحت دادن به بازیکنانشان مقابل این تیم قرار می‌گیرند؛ با انگیزه‌ای مضاعف، انگار که قرار است فینال زندگی‌شان را بازی کنند. راسینگ ژوزه آلبرتو نیز با همین روحیه وارد زمین شد، اما وقتی با لوکوموتیو قدرتمندی مثل رئال مادرید فعلی روبه‌رو می‌شوید، چاره‌ای جز پذیرش واقعیت و دست دادن با حریف ندارید. البته تیم کانتابریایی هرگز تسلیم نشد و به همین دلیل توانست در نیمه دوم که متعادل‌تر بود و اتفاقات تکان‌دهنده زیادی نداشت، از شکستی بسیار سنگین جلوگیری کند. با این حال، روند ناکامی‌های راسینگ از زمانی آغاز شد که با هشت بازیکن ذخیره در نیوکمپ به میدان رفت. کیکه فلورس نیز شنبه همین اشتباه را تکرار کرد و پنج بازیکن اصلی تیمش را مقابل شاگردان فلیک کنار گذاشت. چنین تصمیم‌هایی تاوان دارد. به همین دلیل، هر پیروزی رئال مادرید به اندازه طلا ارزشمند است. هیچ‌کس چیزی را مجانی به این تیم هدیه نمی‌دهد…

پنالتی‌ها.- من اگر جای داور بودم، پنالتی اعلام‌شده روی امباپه را نمی‌گرفتم (بازیکن حریف دستش را روی او می‌گذارد، اما به نظرم برای اعلام پنالتی کافی نیست). با این حال، کسانی که این‌قدر اعتراض می‌کنند، هیچ حرفی درباره پنالتی آشکاری که پیش از آن با لگد کردن عمدی پای دیومانده اتفاق افتاد نمی‌زنند. درباره صحنه شوامنی هم باید گفت توپ پس از دفع خود او به دستش برخورد کرد و دستش نیز پایین بود. همان‌طور که ایتورالده در برنامه کاروسل گفت، اعلام پنالتی در آن صحنه یک اشتباه فنی بود، چون قوانین به‌روشنی مشخص کرده‌اند که چنین برخوردی خطا محسوب نمی‌شود. فریاد زدن شعار «رئال مادرید این‌طوری برنده می‌شود!» بی‌احترامی به واقعیت و فوتبال ناب است. بی‌احترامی به گل فوق‌العاده و فرازمینی دیومانده و گل زیبا و هنرمندانه بلینگام؛ پنجاهمین گل او از زمانی که خوشبختانه به جمع ما پیوسته است. فراموش نکنید که رئال مادرید هرگز حتی یک یورو به نگریرا پرداخت نکرده است. بهتر است هنگام شعار دادن، حواسمان به این موضوع هم باشد…

روز احساسات.- عصر برای هواداران دوآتشه رئال مادرید با پیروزی بزرگ آلکاراس، کارلیتوس خودمان، در فینال وین به‌خوبی آغاز شد. چارلی با آن روحیه مادریدی‌اش در حال پیشرفت است و نشان می‌دهد که ما مادریدی‌ها روزهای خوبی را سپری می‌کنیم و روی دور موفقیت هستیم؛ هم در فوتبال و هم در تنیس. اگر سربازان مورینیو شنبه در مستایا والنسیا را شکست دهند، شب را با امتیازی برابر با بارسلونا به پایان خواهند رساند و منتظر نبرد بزرگ یکشنبه در متروپولیتانو می‌مانند. اما درست زمانی که می‌خواهم این مقاله را با ستایش از شرایط زیبای ساکنان برنابئو به پایان برسانم، با فکر کردن به ۶۹ قربانی فاجعه ریلی اوردا، دلم فرو می‌ریزد. سخت است که بتوان این اتفاق را کنار گذاشت. برای تمام خانواده‌هایشان آرزوی صبر و آرامش دارم…

توماس رونکرو – آس