«برد پنج گله برای فراموشی شکست پنج گله»

مرجع خبری رئال مادرید : رئال مادرید پنج گل به تیمی زد که در مرحله مقدماتی لیگ قهرمانان اروپا در خانه‌اش حتی یک گل هم دریافت نکرده بود. و این تازه همه چیز نبود؛ گل‌های بیشتری هم می‌توانست به ثمر برسد. امباپه، برای نمونه، به‌راحتی می‌توانست نیم‌دوجین گل بزند. او سه بار گلزنی کرد، اما ساده‌ترین موقعیتش را – تک‌به‌تک با دروازه‌بان پس از پاس عالی وینیسیوس – از دست داد. وینیسیوس هم در این بازی بد کار نکرد، اما رودریگو عملکرد بهتری داشت.

بله، یک «مانیتا» برای فراموش کردن آن کابوس آخر هفته گذشته. همان‌طور که امباپه به انگلیسی می‌گوید «weekend»، هرچند خودش فرانسوی است و اسپانیایی را طوری صحبت می‌کند که انگار در چامبری به دنیا آمده. اما نه، واقعیت این است که ژابی آلونسو باید از این پس هر جام و مسابقه‌ای را ببرد، وگرنه لکه ننگ شکست ۵-۲ در متروپولیتانو همواره دنبالش خواهد بود. این ذات فوتبال است؛ و بیش از آن، خوی هواداران: هیچ‌چیز را نمی‌بخشند و برای دشمن حتی آب هم قائل نیستند. آب؟ نه، سرکه، دوست من، سرکه.

دین هویسن در این دیدار نمایشی درخشان داشت؛ همان استحکامی را نشان داد که در صحنه گل تساوی ۲-۲ سورلوث نداشت. فران گارسیا نشان داد باید روی او در بسیاری از بازی‌ها حساب کرد. دنی سبایوس هم حضوری تحسین‌برانگیز داشت و شبیه نسخه‌ای جوان از لوکا مودریچ ظاهر شد. جود بلینگام و فده والورده از ابتدا در ترکیب نبودند؛ بازیکنانی که نه مقصر، بلکه بیشتر نماد شکست دربی شده بودند. آردا گولر نیز با بازی‌اش ثابت کرد که باید همواره در این تیم حضور داشته باشد؛ و برای تعویض او باید ابتدا از خودش اجازه گرفت.

شاید بهترین صحنه بازی، زمانی رقم خورد که نتیجه هنوز تنها ۱-۰ به سود رئال بود و کار تمام نشده بود. این لحظه با حضور تیبو کورتوا رقم خورد: او یک توپ را بلند به جلو فرستاد، اما نه برای خالی کردن زیر فشار، بلکه کاملاً هدفمند. پاس بلندی بود دقیقاً همانند یک پاس گل تمام‌عیار که امباپه آن را به گل دوم بدل کرد. کورتوا با این حرکت نشان داد که نه‌تنها با مهارهایش، بلکه به‌عنوان رهبر روحی تیم هم ایفای نقش می‌کند؛ همان‌طور که پیش از آغاز مسابقه، در حلقه تیمی بازیکنان، او بود که صدای اصلی را داشت، حتی اگر بازوبند کاپیتانی بر بازوی وینیسیوس بود.

خوزه ویسنته هرنائز – مارکا