مرجع خبری رئال مادرید؛ ۱۰ ژوئن ۱۹۹۵، آلبرتو ریورا با رئال مادرید تاریخ‌ساز شد. او در ۱۷ سال، ۳ ماه و ۲۰ روزگی برابر سلتا با تیم اول debut کرد و گل هم زد؛ رکوردی که هنوز پابرجاست.
حالا بیش از ۳۰ سال بعد، پسرش آلوارو دوباره نام خانوادگی ریورا را در خانه سفیدها بر سر زبان‌ها انداخته است. نه در تیم اول، بلکه در «لافابریکا». او یکی از مهره‌های برجسته تیم نوجوانان C زیر نظر آلوارو لوپز است؛ تیمی که تمام بازی‌هایش را با پیروزی پشت سر گذاشته (۱۳ برد از ۱۳ مسابقه). آخرین آن‌ها برد ۰-۳ مقابل تورخون بود که آلوارو قفلش را شکست. هافبکی که چیزی فراتر از یک نام خانوادگی است. از پدر به پسر؛ از ریوریتا به ریورا. چوب و تراشه‌اش؛ با مادرید به‌عنوان نخ تسبیح.
او ۱۶ ساله و متولد نسل ۲۰۰۹ است؛ نسلی که در والدبباس ازدحام استعداد ایجاد کرده. در راهروهای شهر ورزشی رئال، صعود او به رده بالاتر را فقط مسئله زمان می‌دانند. هم به‌خاطر شم گلزنی‌اش—پنج گل در فصلی که هم‌زمان دوره سازگاری و سکوی پرتاب بوده—و هم به‌خاطر سایر ویژگی‌ها: هافبکی داخلی پویا با نفوذ از خط دوم، پرتلاش و مسئولیت‌پذیر. و از همه مهم‌تر، نگرشش؛ عاملی که در رئال، به‌ویژه در این سنین، ارزشی هم‌سنگ همه آن ویژگی‌ها دارد.
«معلوم است که با بزرگسالان بازی کرده»؛ این جمله‌ای تکرارشونده است و واقعیت دارد. آلوارو تازه‌واردی است که تابستان امسال آمد، اما کوله‌بارش پر از تجربه بود. درخشش در ترسرا فدراسیون آسان نیست، آن هم در ۱۵سالگی؛ اما او در کالوو سوتلو پوئرتویانو موفق شد. باشگاهی که آکادمی‌اش را پدرش آلبرتو—بازیکنی که در رئالِ کهکشانی‌ها حتی در لیگ قهرمانان debut کرد و بعد در لوانته و بتیس درخشید—پرورش می‌دهد. ریورای جوان آنجا ۱۷ بازی برای تیم اول انجام داد، چهار بار فیکس؛ مجموعاً ۵۶۶ دقیقه. کودکی میان بزرگسالان. کلید جهش به مادرید. و در فاصله ۲۴۴ کیلومتری از خانه، آلوارو خودش را مثل خانه احساس می‌کند.