دستیار آنچلوتی:«ژابی؟ اگر ایده‌ای جواب نمی‌دهد، نباید لجاجت کرد/ کارلو عاشق تاکتیک است»

مرجع خبری رئال مادرید : فرانچسکو مائوری یکی از دستیاران آنچلوتی در دوران حضورش در رئال مادرید در حال حاضر در تیم ملی برزیل هم او را همراهی می کند.

—وقتی به مادرید بازمی‌گردید، نخستین خاطره‌ای که به ذهن‌تان می‌آید چیست؟

—مجموعه‌ای از احساسات بسیار شدید است. در مجموع شش سال، در دو دوره متفاوت، اینجا زندگی کرده‌ام و از نظر ورزشی و انسانی، تجربه‌ای بسیار پرشور و عاطفی بوده است. نخستین خاطره، قهرمانی‌هایی است که در لیگ قهرمانان به دست آوردیم؛ چیزی فراموش‌نشدنی. اما در کنار آن، دوستان، مکان‌های ویژه و در کل شهری هم هست که در آن بسیار خوشحال بوده‌ام.

—به چه چیزی به‌طور ویژه افتخار می‌کنید؟

—به فصل ۲۳-۲۴. لیگ و لیگ قهرمانان را بردیم و درست است که نه بازگشت‌های بزرگ داشتیم و نه حماسه‌ای مثل «دسیما»، اما بنزما رفته بود، بلینگام آمد، فصل را با یک سیستم شروع کردیم و مجبور شدیم مدام تغییر بدهیم تا به الگوی درست برسیم. این فرایندِ یافتن راه‌حل‌ها بسیار زیبا و از نظر شخصی هم بسیار پربار بود. توانستیم همه مشکلات را حل کنیم، از جمله مصدومیت‌ها، و همه چیز خوب پیش رفت.

—آیا دلتان برای کار روزمره در یک باشگاه تنگ می‌شود؟

—خیلی. دو ماه اول، بعد از مدت‌های طولانی بی‌وقفه کار کردن، زمان استراحت و فاصله گرفتن بود؛ اما کار با تیم ملی برزیل متفاوت است و من دلتنگ کار میدانیِ پیوسته و آماده‌سازی دائمیِ راهبردها برای دوره‌هایی با بازی‌های پشت سر هم هستم. این تغییر، بزرگ بوده است.

—وظیفه شما در کادر فنی آنچلوتی چه بود؟

—در دوره اول (۱۳-۱۵) به‌عنوان مربی بدنساز شروع کردم، اما جاه‌طلبی‌ای که من و داویده داشتیم باعث شد با تلاش و به‌طور طبیعی، هر دو به دو دستیار اصلیِ میدانیِ کارلو تبدیل شویم. من در طراحی ضربات شروعِ مجدد و توپ‌های ایستگاهی متخصص شدم؛ چیزی که در فوتبال امروز فوق‌العاده مهم است.

—آیا گل کارواخال در فینال ومبلی حاصل طراحی شما روی تخته تاکتیک است؟

—هر حرکتِ توپِ ایستگاهی تمرین می‌شود. متوجه شدیم مدافعان کناری با قد و قامت کمتر هم می‌توانند در محوطه جریمه مفید باشند و بازیکنانی مثل دنی یا لوکاس واسکس راهبرد را خیلی خوب می‌فهمیدند و اجرا می‌کردند. کارواخال در طول فصل کارهای پنهانِ زیادی انجام داد؛ از جمله ایجاد سد و بلاک در بعضی گل‌ها، به‌خصوص برای رودیگر. دورتموند این موضوع را بررسی کرده بود و ماتسن که در کرنری که کروس ارسال کرد مأمور کارواخال بود، بیشتر نگران این بود که کارواخال در آن منطقه بلاک نگذارد تا اینکه کاملاً به او بچسبد؛ به همین دلیل مسیر دویدن به سمت توپ را برایش باز گذاشت. این موضوع باعث شد کمی آزادتر از حد معمول ضربه بزند. این، پاداش بزرگ او بود.

—بعد از جام جهانی از آنچلوتی جدا می‌شوید؟

—بله. زمانش رسیده است. می‌خواهم مسئولیت بیشتری بپذیرم و بیشتر از من مطالبه شود. انگیزه‌ام بالاست و دوست دارم بتوانم همه آنچه را در این مدت آموخته‌ام نشان بدهم. امیدوارم با برزیل قهرمان شویم و بعد از آن یک فرصت خوب برسد. این می‌تواند بهترین برنامه باشد. ضمن اینکه ما محبت و علاقه‌ای را که تقریباً همه نسبت به تیم پنج‌قهرمانی دارند احساس می‌کنیم. برزیل مثل رئال مادریدِ تیم‌های ملی است؛ هر دو بزرگ‌ترینِ ممکن‌اند.

—آیا سبک کاری‌تان خیلی شبیه استاد شما خواهد بود؟

—کارلو نمونه‌ای بوده که از او بسیار آموخته‌ام و مهم‌ترین درسی که به من داده این است که باید بتوانی خودت را با هر تیم و هر موقعیتِ مشخص تطبیق بدهی. همچنین ضروری است که خودم را با یک تیم عالی احاطه کنم و با وسواس، به جزئیات رسیدگی کنم. من از کارِ خیرالدسِ سلتا خیلی خوشم می‌آید. طرح او در بازیِ فصل گذشته مقابل بارسا که ۴-۳ تمام شد، یک شاهکار بود. برنامه‌اش خیلی روی من اثر گذاشت، حتی با اینکه برنده نشد، و وقتی او را دیدم همین را به خودش گفتم. شیوه آماده‌سازیِ مسابقه‌ها توسط او فوق‌العاده است. همین‌طور به بورخا خیمنس، که حالا در اسپورتینگ است، توجه می‌کنم و تقریباً همه بازی‌های داویده را در بوتافوگو دنبال کرده‌ام. او هم برای من الهام‌بخش است.

—آیا اعضای کادر رئال این را که درباره آنچلوتی می‌گفتند «مدیر خوبی است» نوعی کم‌ارزش کردن تلقی می‌کردند؟

—نه، چون روشن است که او واقعاً چنین توانایی‌ای دارد. مشکل این بود که خیلی‌ها فکر می‌کردند فقط همین است، در حالی که کارلو بسیار فراتر از این‌هاست. به گمانم این حرف‌ها از ناآگاهی می‌آمد و از این واقعیت که او سبک ثابت و واحدی ندارد، بلکه با توجه به بازیکنان هر تیمی که می‌رود خودش را تطبیق می‌دهد. برای عده‌ای آسان‌تر است که فقط بگویند «گروه را خوب مدیریت می‌کند» و تمام؛ تا درباره توانایی‌های تاکتیکیِ فوق‌العاده‌اش حرف نزنند و آن چهره منعطف و چندوجهی را که نمایندگی می‌کند درک نکنند. او سیستم‌ها و الگوهای بازی زیادی را مطالعه کرده و در هر باشگاه، بر اساس ترکیب بازیکنان، همان چیزی را پیاده کرده که منطقی‌تر می‌دانسته است.

—می‌توانید از جنبه‌ای خصوصی‌تر در حوزه حرفه‌ای چیزی برایمان بگویید؟

—آنچه دیده نمی‌شود این است که ما ساعت‌های بسیار زیادی را در اتاق ویدئو می‌گذرانیم و بحث‌های بی‌پایان داریم. من خودم را بخشی از خانواده او می‌دانم و همین به من اجازه می‌دهد بحث‌های بسیار داغی داشته باشم، چون هرگز از این نترسیده‌ام که به خاطر اظهار نظر، با واکنش یا تلافی از سوی رئیس‌ام روبه‌رو شوم. ما همیشه حریفان را هم خیلی دقیق مطالعه می‌کردیم تا برایشان چند تله بگذاریم. کارلو شیفته تاکتیک است.

—ژابی آلونسو در موقعیت پیچیده‌ای قرار دارد…

—به او خیلی علاقه دارم. او را هم در رئال مادرید و هم در بایرن به‌عنوان بازیکن داشتیم و خیلی به ما کمک می‌کرد. از آن بازیکن‌هایی است که کار را برایت آسان می‌کند. او دقیقاً با همان مشکلاتی روبه‌روست که ما فصل گذشته داشتیم. این یک مقطعِ گذار است و او دنبالِ ایجاد تعادل میان فاز هجومی و فاز دفاعی است. کار او این است که این پازل را با جا دادن همه قطعات کنار هم حل کند تا هم در حمله و هم در دفاع مؤثر باشند و این کار آسان نیست.

آیا او را در موقعیت ضعیفی می‌بینید؟

—مربیگری رئال مادرید آسان نیست، به‌خصوص وقتی بخواهی مفاهیم را تغییر بدهی. ما در فصل ۲۳-۲۴ با سیستم لوزی و ایده پرس از بالا شروع کردیم، اما در متروپولیتانو ۳-۱ باختیم و فهمیدیم باید تغییر کنیم. اگر یک ایده جواب نمی‌دهد، عاقلانه است که روی آن لجاجت نکنی. شرایط او ایده‌آل نیست، اما فکر نمی‌کنم مسئله به رابطه‌اش با بازیکنان مربوط باشد؛ مسئله پیدا کردن سیستمی است که با آن برنده شود، چون اگر ببری، بقیه چیزها هم آسان‌تر می‌شود. ژابی آلونسو در حال حاضر بهترین مربیِ ممکن برای رئال مادرید است.

—آیا با بعضی بازیکنان موقعیت‌های پرتنش را تجربه کرده‌اید؟

—این همیشه پیش می‌آید، اما اینکه بگوییم بازیکنانی هستند که می‌خواهند زیر پای مربی را خالی کنند، حرف بی‌معنایی است. این اغراق است. همه چیز به نتایج گره خورده است. اگر نبری، انگار هیچ چیزی از فوتبال نمی‌فهمی و به درد این کار نمی‌خوری. رئال مادرید همین است.

—اینکه رودریگو واکنش نشان داده، برایتان به‌طور خاص خوشحال‌کننده است؟

—خیلی. او در رئال مادرید یک دوره بدِ گل‌زنی داشت، اما با برزیل مقابل تونس دو گل زد. فصل گذشته هم با ما کمی افت کرد و سختی کشید، اما همه چیز از اینجا می‌آمد که تلاش برای رسیدن به تعادل میان فاز هجومی و دفاعی، یعنی مجبور می‌شوی یکی را قربانی کنی. درباره او فقط حرف‌های خوب دارم، چون هم استعداد فوق‌العاده‌ای دارد و هم پسر خوبی است. علاوه بر این، از نظر دفاعی هم کمک می‌کند.

—حالا این وینیسیوس است که وارد یک افت شده…

—گل‌های کیلیان توجه را روی او می‌برد، اما وینیسیوس عوض نشده است. بازی کردن مقابل او برای حریفان کابوس است. آن‌قدر انرژی دارد که عصبی شدنش مقابل رقبا و درگیری‌هایی که داخل زمین پیش می‌آید، بهایی است که باید برای این انرژیِ اضافی پرداخت. من او را عوض نمی‌کنم. اگر آن بخشِ کل‌کل کردنش با تیم مقابل را از او بگیری، از توان و شادابی‌اش کم می‌شود. او همیشه مسئولیت را می‌پذیرد و دست از دریبل زدن و حمله کردن برنمی‌دارد. من همیشه چنین بازیکنی را در تیمم می‌خواهم.

—آیا اینکه او در پرس کردن صددرصد درگیر نمی‌شود، از نظر جمعی مشکل بزرگی ایجاد می‌کند؟

—او از نظر دفاعی بعضی کارها را خوب انجام می‌دهد و بعضی چیزها را نه چندان. یک بازی اخیر مقابل سنگال را یادم هست که پرس از بالا را خیلی خوب انجام داد و همیشه روی مدافع میانیِ سمت راستِ حریف می‌پرید. البته وقتی وینگرِ تیمی باشی که در بلوک پایین دفاع می‌کند، کار سخت‌تر می‌شود. ما بارها درباره این موضوع بحث می‌کردیم. وینیسیوس از نظر هجومی آن‌قدر به تو می‌دهد که بالاخره در مقطعی باید توانش را هم بازیابی کند. آمار فیزیکی‌اش در سرعت و فعالیت‌های پُرشِدت همواره جزو بهترین‌های تیم بود و بازیکنِ تنبل چنین اعدادی ندارد. باز هم تأکید می‌کنم واژه کلیدی همیشه «تعادل» است.

—آیا عملکردش از زمانی که توپ طلا را به رودری دادند افت کرد؟

—پاسخ دادن به این سؤال سخت است. از نظر روحی ضربه بود و سخت می‌شود فهمید چرا بعد از فصلی که ما داشتیم، او یا یکی دیگر از بازیکنان رئال مادرید آن را نبرد. اما بعد از آن ضربه، او انگیزه زیادی داشت تا نشان بدهد که خودش سزاوارش بوده است.

—مصدومیت میلیتائو چه اثری خواهد داشت؟

—این یک فقدان بسیار بزرگ برای برزیل و رئال مادرید است و واقعاً تأسف‌آور، چون بعد از دو مصدومیت شدید دوباره به بهترین سطحش برگشته بود. وقتی او در اوج باشد، پیدا کردن مدافع میانی‌ای بهتر از او خیلی سخت است. شانس هم در فوتبال مهم است و او الان شانس با خود ندارد. واقعاً برایش ناراحتم و امیدوارم دوباره به بالاترین سطح برگردد، چون شخصیت و قدرت لازم برای رسیدن به آن را دارد. امیدوارم در جام جهانی کاملاً آماده باشد.

—اندریک از تیم جدا شد…

—پیشِ ما هم خیلی بازی نمی‌کرد، اما از زمانی که به دست آورد خوب استفاده کرد. روشن است که بازیکنی با آینده بسیار درخشان است و بهتر است بازی کند. چیزی مشابه برای آردا گولر هم وقتی آمد رخ داد، چون حدود یک سال و نیم کم بازی کرد، اما روند پیشرفتش فوق‌العاده بوده است. درباره اندریک هم ممکن است همین اتفاق بیفتد، هرچند حالا مجبور باشد بیرون از رئال مادرید شایستگی‌اش را ثابت کند. ضمن اینکه او می‌خواهد به جام جهانی برسد و ما هم طبیعتاً حواس‌مان به او خواهد بود.