مارکا: مورینیو پنج بازیکن فیکسش را پیدا کرد

مرجع خبری رئال مادرید: مارکا نوشت: ژوزه مورینیو «دست‌نخوردنی‌های» خودش را پیدا کرده و برای شناختن آن‌ها لازم نیست خیلی جست‌وجو کرد؛ کافی است شروع فصل رئال مادرید را مرور کنیم. امباپه، وینیسیوس، بلینگام، والورده و کورتوا تا اینجا تنها بازیکنانی هستند که همیشه از ابتدا برای مربی پرتغالی به میدان رفته‌اند. پنج نام، پنج ستون اصلی که مورینیو رئال جدیدش را روی آن‌ها بنا کرده است.

واقعیت این است که هر پنج نفر همیشه در حد و اندازه ستاره‌های بزرگ تیم دیده شده‌اند و عجیب‌تر این است که روی نیمکت شروع کنند. فصل گذشته در همین مقطع شرایط متفاوت بود؛ بلینگام هنوز از مصدومیت شانه‌اش ریکاوری می‌کرد و وینیسیوس بین فیکس و نیمکت جابه‌جا می‌شد. اما با مورینیو همه‌چیز روان‌تر پیش رفته، بدون اتفاق غیرمنتظره، و او با تکیه بر همین پنج نفر به پنج برد در شش بازی رسیده است.

در میان آن‌ها، از نظر عملکرد کیلیان امباپه برجسته‌تر از همه بوده؛ فصل را با گل شروع کرده و در شش بازی هفت گل زده است. اگر این میانگین را حفظ کند، می‌تواند در کمی بیش از دو فصل به ۱۰۰ گل با پیراهن رئال مادرید برسد. فقط هفت گل فاصله دارد. کریستیانو رونالدو، مقایسه اجتناب‌ناپذیر برای مهاجم فرانسوی، در سومین فصلش به این عدد رسید؛ در ۲ نوامبر، تاریخی که کیلیان به‌عنوان حد نهایی برای برابری با اشتهای گلزنی ستاره پرتغالی در تقویمش علامت زده است.

هم‌تیمی‌اش در خط حمله، وینیسیوس، هنوز منتظر رسیدن به بهترین نسخه خودش است. او در لیگ فقط یک گل و سه پاس گل دارد و در فاز هجومی هنوز آن شفافیت همیشگی را نشان نداده؛ کمی از نظر ظرافت و دقت مقابل دروازه کم دارد. با این حال، این ضعف نتوانسته چیزی را که برنابئو بیشتر از همه بابتش از او انتقاد می‌کرد تحت‌الشعاع قرار دهد: کار تیمی. مقابل اینتر، وینیسیوسی کاملاً فداکار دیده شد؛ با ۹ توپ‌گیری، آماری که بیش از یک دهه بود هیچ مهاجم رئال به آن نرسیده بود. مورینیو هم هشدار داده که وینیسیوس با قدرت برمی‌گردد.

کسی که انتظارها را ناامید نکرده بلینگام است. بعد از جام جهانی هفت‌گله‌اش، مشخص شد بهترین جایگاه او کجاست: پشت شماره ۹. مورینیو او را به همان منطقه برگردانده، چون از همان ابتدا روشن بود که نمی‌خواهد جود را تقریباً در نقش «مدافع چپ دوم» ببیند؛ نقشی که خسته‌اش می‌کرد و او را از منطقه اثرگذاری‌اش، یعنی اطراف محوطه جریمه، دور می‌کرد. بعد از تغییر جایگاه، او دوباره نشانه‌هایی از نسخه فصل ۲۴-۲۰۲۳ خودش را نشان داده: سه گل و دو پاس گل در شش مسابقه.

والورده هم دوباره لبخند می‌زند. دیگر اثری از آن نقش موقتی و وصله‌ای در دفاع راست باقی نمانده؛ فصلی که آربلوا آن را بست و مورینیو حتی به فکر تکرارش هم نیفتاده است. والورده در کناره هم بازی نمی‌کند. حالا مهره‌ای اساسی در دبل‌پیوت است، جایی که دوندگی، تلاش و فداکاری‌اش حیاتی است. شاید ظریف‌ترین بازیکن با توپ نباشد، اما آن بخش بر عهده همراهانش یعنی شوامنی یا برناردو سیلوا است. او قدرت بدنی، انرژی و رهبری یک کاپیتان را به تیم می‌دهد.

و هیچ‌کدام از این‌ها بدون دست‌های کورتوا معنا نداشت. دروازه‌بان بلژیکی چند بار قهرمان تیم شده، هرچند در مورد او این بیشتر از اینکه قهرمانی باشد، به یک عادت تبدیل شده است. مقابل اینتر فوق‌العاده بود و در دقایقی که تیم مقابل رایو کمی شل کرد، باز هم با چند مهار مهم تیم را نگه داشت. با این حال، کلین‌شیت هنوز برایش سخت به دست می‌آید، چون دفاع کار جمعی است. فقط یک بار، مقابل مالاگا، دروازه‌اش بسته مانده است. مسئله‌ای که مربوط به کل تیم است، نه فقط دروازه‌بان.

در مجموع، پنج بازیکن فوق‌العاده برای پروژه‌ای که با قدمی محکم شروع شده است. مورینیو ستون فقرات رئال خودش را در این پنج نفر پیدا کرده؛ بازیکنانی که هویت تیمی تشنه قهرمانی روی آن‌ها بنا شده است. فصل طولانی است و چرخش‌ها خواهند رسید، اما فعلاً مربی پرتغالی می‌داند چه کسانی برایش ضروری‌اند. و با توجه به نتایج، اعتماد به آن‌ها بد هم جواب نداده است.