«کارواخال لیاقت نقش پررنگ تر را در این فصل داشت»

مرجع خبری رئال مادرید: آخرین بازی فصل در سانتیاگو برنابئو فقط یک مسابقه فوتبال نبود؛ شبی پر از نشانه‌ها، وداع‌ها، تنش‌ها و پیام‌های سیاسی و ورزشی. هم در زمین، هم روی سکوها و حتی مقابل درهای ورودی ورزشگاه، اتفاقات متفاوتی جریان داشت. در یکی از ورودی‌ها، انریکه ریکلمه، رقیب فلورنتینو پرس در انتخابات پیش‌روی ریاست باشگاه، با شعار «رییس، رییس» از سوی گروهی از هواداران استقبال شد. او پیراهن شماره ۲ دنی کارواخال را بر تن داشت؛ بازیکنی که پس از سال‌ها موفقیت، با رئال مادرید خداحافظی می‌کرد.

در سکوها، هواداران خود را برای دیدار مقابل اتلتیک بیلبائو آماده می‌کردند؛ تیمی که هم از نظر بدنی و هم ذهنی فرسوده به نظر می‌رسید و هدایتش را ارنستو والورده، رکورددار بیشترین بازی روی نیمکت باشگاه باسکی، برعهده داشت. او نیز در آستانه جدایی بود. در زمین هم نگاه‌ها به کیلیان امباپه دوخته شده بود؛ ستاره‌ای که تا سه هفته پیش چهره بی‌چون‌وچرای تیم محسوب می‌شد، اما حالا بخشی از هواداران از او خشمگین بودند.

این همه بار احساسی و حاشیه، مسابقه‌ای را شکل داد که در نهایت با پیروزی رئال مادرید به پایان رسید. گل‌های زیبایی رد و بدل شد؛ از جمله گلی که با پاس فوق‌العاده کارواخال برای گونسالو آغاز شد؛ حرکتی که یادآور بهترین روزهای ترنت الکساندر-آرنولد بود، هرچند آن روزهای خوب برای او آن‌قدر کم بوده که حتی جایی در فهرست تیم ملی انگلیس برای جام جهانی نداشته باشد.

با این حال، چیزی که در پایان در فضای ورزشگاه باقی ماند، حس عمیق تردید و ابهام بود. کارگردانان تلویزیونی بارها تصویر کارواخال را که طبق معمول روی نیمکت نشسته بود، نشان دادند؛ همراه با این سؤال تکراری: آیا او واقعاً آن‌قدر از نظر بدنی دور از شرایط بازی است که حتی شانس حداقلی برای حضور در ترکیب اصلی ندارد؟

دقایق محدودی که در هفته‌های اخیر به او رسید، این فرضیه را زیر سؤال برده است. واقعیت این است که کسی دقیقاً نمی‌داند وضعیت واقعی کارواخال چگونه است، چون تقریباً بازی نکرده. او به‌گونه‌ای معرفی شد که انگار اسیر یک مشکل مرموز و فلج‌کننده است؛ مشکلی که نه‌تنها مانع بازی‌اش در رئال مادرید شده، بلکه او را از تیم ملی هم دور کرده است. این در حالی است که فقط دو سال پیش، او چهارمین بازیکن برتر رأی‌گیری توپ طلا بود؛ جایگاهی که کمتر مدافع راست تاریخ فوتبال به آن رسیده است.

کارواخال با چند بازی پراکنده در پایان فصل خداحافظی می‌کند؛ زمانی که لالیگا و لیگ قهرمانان مدت‌ها بود برای رئال از دست رفته بودند. او از «در پشتی» نمی‌رود، اما فاصله زیادی هم با یک وداع باشکوه ندارد. خداحافظی او شاید از وداع‌هایی مثل رائول یا کاسیاس بهتر باشد، اما باز هم ناتوانی باشگاه در تجلیل کامل از اسطوره‌های آکادمی‌اش را نشان می‌دهد؛ بازیکنانی که در رئال به ستاره‌های جهانی تبدیل شدند. بخشی از آنچه در دو ماه اخیر برای کارواخال رخ داد، نه درست توضیح داده شد و نه هواداران آن را کاملاً درک کردند.

در سوی دیگر، هواداران برنابئو به امباپه یادآوری کردند که هنوز بعضی مسئولیت‌ها را انجام نداده است؛ به‌ویژه رهبری تیم در دوران بحران. برخی رفتارها و اظهارات اخیر او به‌شدت بد برداشت شد و کسی انتظار چنین نسخه متکبر و بی‌پروا از امباپه را نداشت. به همین دلیل هم سوت‌های اعتراضی علیه او شنیده شد.

البته هواداران انتظار بارانی از گل هم داشتند و امباپه از این نظر کم نگذاشت، اما گل‌هایش کافی نبود تا رئال مادرید را به جایگاهی برساند که از این باشگاه انتظار می‌رود. تیم در کوپا دل‌ری مقابل آلباسته حذف شد، در لیگ قهرمانان برابر بایرن کنار رفت و هفته‌ها پیش نیز عملاً قهرمانی لالیگا را به بارسلونا واگذار کرده بود.

فصلی ضعیف که ادامه ناکامی‌های فصل گذشته بود. مشکلات از همان ابتدا شکل گرفتند؛ حتی پیش از نتایج بد. بعضی بازیکنان رفتاری متکبرانه داشتند و این رفتارها نیز عملاً تحمل و توجیه شد. حالا رئال مادرید وارد یک فرایند انتخاباتی شده؛ انتخاباتی که هم حاصل فرصت‌طلبی سیاسی است و هم نشانه‌ای روشن از بحرانی که باشگاه با آن روبه‌رو شده است.

سانتیاگو سگورولا – اس