مرجع خبری رئال مادرید: مارکا در گزارشی نوشت: وپاپ لئون چهاردهم روز شنبه وارد مادرید شد؛ نخستین ایستگاه سفر رسولی او به اسپانیا. پایتخت اسپانیا با شور و شوقی که از زمان روز جهانی جوانان در سال ۲۰۱۱ دیده نشده بود، به استقبال او رفت. خیابانهای مسدود، بالکنهای آذینبندیشده، ۱۶ هزار داوطلب بسیجشده و برنامهای که دوشنبه با سانتیاگو برنابئوی مملو از بیش از هفتاد هزار مؤمن به اوج خود رسید. در میان این فضای پرشور، عصر یکشنبه پاپ در دیداری خصوصی میزبان حدود ۲۰۰ آگوستینی اسپانیایی بود. در میان آنها، یک راهب اهل وایادولید منتظر نوبت خود بود؛ کسی که ۱۲ سال در دستگاه اداری واتیکان دوست او بود.
دیدار میان پدر میگل آنخل مارتین و لئون چهاردهم در چند جمله کوتاه خلاصه شد. پاپ درباره سفرش به اسپانیا پرسید: «نظرت چیست؟ همهچیز چطور پیش میرود؟» میگل آنخل پاسخ داد: «به نظرم همهچیز خیلی خوب پیش میرود، همهچیز فوقالعاده است.» پرووست هم اعتراف کرد: «به نظر من هم همهچیز خیلی خوب پیش میرود.» و چیز بیشتری گفته نشد، چون زمان کم بود و صف آگوستینیهایی که منتظر عکس گرفتن بودند طولانی. برای میگل آنخل یک سؤال باقی مانده است؛ اینکه وقتی آرامش به رم بازگشت و بتواند برای او در واتساپ پیام بفرستد، بپرسد نظرش درباره برنابئو چه بوده است.
داستان دوستی آنها به سال ۲۰۰۱ بازمیگردد؛ زمانی که فرقه سنت آگوستین مجمع عمومی خود را در رم برگزار میکرد. از آن نشست کوچک، دو نام بیرون آمدند که قرار بود یکدیگر را بهخوبی درک کنند: رابرت پرووست، آگوستینی آمریکایی، بهعنوان رئیس کل؛ و میگل آنخل مارتین، آگوستینی اهل کاستیا، بهعنوان دبیرکل. هیچکدام دیگری را نمیشناخت. این راهب اسپانیایی به یاد میآورد: «شروع کردیم با هم کار کردن، در حالی که همدیگر را نمیشناختیم.» بیآنکه تصور کند آن مرد ناشناس، یکچهارم قرن بعد، از بالکن کلیسای سنپیترو برای جهان دست تکان خواهد داد. تقریباً تمام آنچه امروز درباره جنبههای غیررسمی زندگی پاپ گفته میشود، از همان سالهای همزیستی روزانه تا سال ۲۰۱۳ سرچشمه میگیرد. از جمله مادریدیستابودنش. میگل آنخل میگوید: «به شوخی به او میگفتم: اینجا طرفدار رم باش، اما در اسپانیا طرفدار رئال مادرید.»
پرووست در شیکاگو متولد شد و به گفته میگل آنخل، «در آنجا فوتبال چندان محبوب نیست.» ورزش اصلی او بیسبال بود و تیم محبوبش وایت ساکس. اما زندگی مذهبی او را به رم برد؛ جایی که فوتبال حرف اول را میزد. میگل توضیح میدهد: «کمکم به آن علاقهمند شد و وقتی مسابقهای بود، آن را تماشا میکردیم.» در واتیکان راهبانی از سراسر جهان حضور داشتند و پرووست نیز مانند بسیاری دیگر، هوادار رم شد. بر همین زمینه بود که میگل بارها و بارها شوخی همیشگیاش را تکرار میکرد: «اینجا طرفدار رم باش، اما در اسپانیا طرفدار رئال مادرید.» آن روزها نخستین قهرمانیهای اروپایی رئال مادرید را میدیدند و آن شبهای فوتبالی مقابل تلویزیون، موسیقی پسزمینه این سفیدپوش کردن تدریجی شد.
او با فروتنی میگوید: «و روند از همانجا شروع شد.» اما این روند در نهایت نتیجه داد. سالها بعد، وقتی در رم از پرووست میپرسیدند طرفدار کدام تیم اسپانیایی است، او با لبخند پاسخ میداد: «من به خاطر میگل آنخل طرفدار رئال مادرید شدهام.»
اینکه فوتبال برای او بیشتر یک خاطره باشد، به این معنا نیست که از ورزش فاصله دارد. تنیس همچنان بخشی از زندگیاش است. میگل آنخل میگوید: «تنها ورزشی که کمی انجام میدهد همین است.» لئون چهاردهم سهشنبهها را به کاستل گاندولفو اختصاص میدهد؛ جایی که در زمین تنیس بازی میکند، «مثل یک فرد هفتاد ساله که حرفهای نبوده، اما از پس خودش برمیآید.» در کنار آن هم استخری قرار دارد که ژان پل دوم دستور ساخت آن را داده بود و او گاهی از آن استفاده میکند.
باید به روزهای پیش از انتخاب پاپ بازگردیم. دو روز قبل از اینکه پرووست وارد کلیسای سیستین شود، این دو دوست تلفنی با هم صحبت کردند. نام آمریکاییِ آگوستینی هفتهها بود که در فهرست نامزدهای احتمالی پاپی دیده میشد و این موضوع بر او سنگینی میکرد. میگل آنخل به یاد میآورد: «عصبی بود، ترسیده بود؛ خب چطور میتوانست نباشد؟» او با صمیمیت یک همکار قدیمی شوخی کرد و گفت: «اگر به پاپ اجازه بدهند تلفن همراه داشته باشد چه؟» پرووست پاسخ داد: «داری چه میگویی؟» میگل ادامه داد: «روبرتو، تو در همه فهرستها هستی، به خدا نگاهش کن.»
آن تماس هرگز به شکلی که انتظار میرفت بازنگشت. به جای آن، دود سفید برخاست. و آن روبرتو، به لئون چهاردهم تبدیل شد.
روز چهارشنبه، در پرواز رسولی به سمت اسپانیا، پاپ جملهای گفت که در سراسر جهان بازتاب یافت: «پاپ متعلق به همه تیمهاست، اما پرووست طرفدار رئال مادرید است.» کمتر کسی میداند که این جمله یک همنویسنده آگوستینی دارد؛ کسی که ۱۲ سال بذر مادریدیسمو را در ذهن یک راهب آمریکایی کاشت.
میگل آنخل وقتی صحبت به آن لحظه پایانی ویدئو میرسد، جایی که از پاپ پرسیده شد طرفدار کدام تیم است و بسیاری تصور کردند زیر لب «اتلتی» گفته، کمی مکث میکند. با لبخندی نصفهونیمه میگوید: «نه، معلوم است که نه.» سپس اضافه میکند: «این چیزها را باید عمیقتر دید. او در سنین بالاتر به فوتبال علاقهمند شد. اما همیشه رئال مادرید را به یاد میآورد؛ همان روزهایی که درباره آن حرف میزدیم و شوخی میکردیم.»
واقعیت این است که سرگرمیهای کمی پیدا میشوند که پشت آنها یک مرد اهل وایادولید باشد که ۱۲ سال تمام اصرار کرده تا یک راهب آمریکایی رنگ زرد و قرمز رم را با سفید رئال مادرید عوض کند.
باندم نقش داشته
#گودرت
چقدر از این مرتیکه بدم میاد اصلا چرا باید انقد سطحشو ببرن بالا