مرجع خبری رئال مادرید: امروز بهترین بازیکن تاریخ فوتبال ۱۰۰ ساله میشد. آلفردو دیاستفانو لائوله در ۴ ژوئیه ۱۹۲۶ در محله مردمی باراکاس در بوئنوسآیرس به دنیا آمد. او بعدها به بهترین بازیکنی تبدیل شد که در تاریخ نزدیک به ۱۲۵ ساله رئال مادرید پیراهن این باشگاه را بر تن کرده است؛ فوتبالیستی که جایگاه باشگاه را به سطحی رساند که پیش از آن هرگز تجربه نشده بود. هنگام ورود او در سال ۱۹۵۳، افتخارات رئال مادرید تنها شامل دو قهرمانی لالیگا، در فصلهای ۱۹۳۲-۳۳ و ۱۹۳۳-۳۴، و ۹ قهرمانی جام حذفی اسپانیا بود.
یازده سال بعد، هنگام جداییاش در سال ۱۹۶۴، رئال مادرید با او به پنج قهرمانی جام باشگاههای اروپا رسیده بود؛ فینالهایی که دیاستفانو در همه آنها دستکم یک گل زد. باشگاه همچنین هشت قهرمانی لالیگا، یک جام بینقارهای، یک جام اسپانیا و دو جام لاتین به دست آورده بود. او بازیکنی بود که سانتیاگو برنابئو رؤیاهای بزرگ خود را بر پایهاش به واقعیت تبدیل کرد و رئال مادرید را، درست در زمانی که فوتبال در حال عبور از یک پدیده صرفاً مردمی به مرحلهای جهانیتر بود، در سطح اول اسپانیا و اروپا تثبیت کرد.
صد سالگی دیاستفانو
دیاستفانو که در خانوادهای ساده به دنیا آمده بود، فوتبال را در خیابان یاد گرفت. پدرش در تیم ریورپلاته بازی کرده بود، اما مصدومیت زانو خیلی زود او را مجبور به ترک فوتبال کرد. دیاستفانو در خاطراتش با عنوان «ممنون، پیرزن» نوشته بود: «در خیابان بازی میکردیم. روی سنگفرش، توپ مثل موش حرکت میکرد؛ از این طرف به آن طرف میپرید. برای فوتبال بازی کردن در خیابان باید هنر فوقالعادهای داشتی. اگر توپ نداشتیم، یک قوطی کنسرو برمیداشتیم، آن را له میکردیم و با همان بازی میکردیم. در آن سالها یک گالیسیایی کوچک به نام لوسادا خیلی به من کمک کرد. اگر من آن زمان ده ساله بودم، او حدود ۱۷ سال داشت. هوادار بوکا بود و او بود که فوتبال بازی کردن را به من یاد داد. مرا کنار دیوار یک کارخانه میفرستاد تا با پای چپ و راست به توپ ضربه بزنم…»
او پس از حضور در دو تیم محلی، اونس و ونسرموس، که در آنجا به دلیل شباهتش به مینیا، هافبک ریور در آن دوران، به او «مینلیتّا» میگفتند، و سپس تیم ایمان، در ۱۸ سالگی به لطف یکی از دوستان پدرش، آلخاندرو لوراسکی، در آزمون ریورپلاته شرکت کرد. همانجا بود که شکلگیری ستاره آینده کامل شد.
در آن دوران، ریور از خط حمله افسانهای خود معروف به «لا ماکینا» بهره میبرد؛ خط حملهای ظریف و درخشان. اما دیاستفانو در سال ۱۹۴۷، پس از یک سال حضور قرضی در هوراکان، توانست وارد تیم اصلی شود. او با پیراهن ریور خیلی زود کیفیت عظیم خود را نشان داد: قهرمان لیگ شد، با ۲۷ گل عنوان آقای گلی را به دست آورد و همراه آرژانتین قهرمان رقابتهای آمریکای جنوبی شد؛ تورنمنتی که در آن در شش بازی پنج گل زد. همان زمان بود که روبرتو نویبرگر، روزنامهنگار، لقب «تیر طلایی» را به او داد و میان هواداران ریورپلاته شعاری معروف شد: «کمک، کمک، تیر طلایی با موتور جت از راه میرسد.»
نقطه اوج مسیرش در سال ۱۹۵۲ رقم خورد. میلوناریوس برای حضور در جام پنجاهمین سالگرد تأسیس رئال مادرید دعوت شد و در همان تورنمنت بود که دیاستفانو به هدفی بسیار جذاب برای باشگاههای بزرگ تبدیل شد. سانتیاگو برنابئو و بارسلونا وارد نبردی جدی برای جذب او شدند. پس از رقابتی سخت میان رئال مادرید و بارسا، باشگاه مادریدی برای جذب او ۴ میلیون و ۴۰۵ هزار پزتا، معادل بیش از ۳۶ هزار یورو، پرداخت کرد؛ رقمی که برابر با مبلغ پرداختی باشگاه بارسلونا به ریور، همراه با بهره، بود.
آغاز او نمیتوانست بدتر باشد: در دیداری دوستانه برابر نانسی با نتیجه ۴-۲ شکست خورد، هرچند همانجا اثر خود را گذاشت و نخستین گلش را زد. آن گل، نخستین گل از فهرستی طولانی بود؛ دیاستفانو در مجموع، میان بازیهای رسمی و دوستانه، بیش از ۵۰۰ مسابقه انجام داد و ۳۰۸ گل به ثمر رساند.
زیر رهبری او، رئال مادرید شروع به فتح قلهها کرد؛ ابتدا سلطه بر لیگ و سپس جام باشگاههای اروپا. رئال با دیاستفانو پنج بار پیاپی قهرمان اروپا شد و در ۱۱ فصل، هشت قهرمانی لالیگا به دست آورد. او تصویری از یک فوتبالیست کامل به جا گذاشت. فرانسویها به دلیل سبک بازیاش به او لقب «همهجا حاضر» داده بودند؛ حمله میکرد، دفاع میکرد، ضربه نهایی میزد و در هر نقطهای از زمین ظاهر میشد.
ثمره این درخشش، توپهای طلای ۱۹۵۷ و ۱۹۵۹ بود؛ او نخستین بازیکنی شد که دو بار این جایزه را به دست آورد. تأثیرش آنقدر بزرگ بود که مجله فرانس فوتبال در سال ۱۹۸۹ «سوپر توپ طلا» را بهعنوان بهترین بازیکن اروپایی سه دهه گذشته به او اهدا کرد. این مسیر تا سال ۱۹۶۴ ادامه داشت؛ سالی که پس از اختلاف با میگل مونیوس، سرمربی تیم، از رئال مادرید جدا شد. برنابئو از مربی حمایت کرد و دیاستفانو راهی اسپانیول شد؛ جایی که در سال ۱۹۶۶ از فوتبال خداحافظی کرد.
او پس از آن نیز به فوتبال وابسته ماند و مربی شد، اما موفقیتهایش روی نیمکت به اندازه دوران بازیاش در زمین نبود. با این حال، یک جام برندگان جام اروپا با والنسیا، دو قهرمانی لیگ آرژانتین، یک قهرمانی لیگ اسپانیا و یک صعود با والنسیا، یک جام حذفی آرژانتین و یک سوپرجام با رئال مادرید در کارنامه مربیگریاش ثبت شد. حسرت بزرگ او، بازی نکردن در جام جهانی بود. او در جام جهانی ۱۹۶۲ شیلی حاضر شد، اما مصدوم بود. ناامیدیاش از بازی نکردن آنقدر شدید بود که پوستش را با یک لامپ سوزاند.
دیاستفانو در سال ۲۰۱۴ درگذشت؛ در حالی که از سال ۲۰۰۰، به انتخاب فلورنتینو پرز، رئیس افتخاری رئال مادرید بود. او میراثی از کمحرفی، طنزی گزنده و واقعیتهایی به جا گذاشت که هنوز در حافظه فوتبال زندهاند.



مردی که به همراه کوپا و پوشکاش رئال مادرید رو شروع کرد.
شما برید رئال زمان دی استفانو رو ببینید متوجه میشید که همون لباس سفید تنشونه
به همون اندازه کهکشانی بودن
زمانی که بارسلونایی وجود خارجی نداشت ۵ تا جام اروپایی پشت سرهم بردن
به این میگن اصالت
تولدت مبارک اسطوره
دو تا از بهترین اسطوره های تاریخ فوتبال…
یاد دوتاشون بخیر…
اسطوره فراموش نشدنی
مرد چیز صد سالت تو پرز