پیام احساسی امباپه به هواداران تیم ملی فرانسه

مرجع خبری رئال مادرید: کیلیان امباپه پس از پایان جام جهانی، نامه‌ای خطاب به هواداران تیم ملی فرانسه نوشت:

«متشکرم.

یک ماه احساس. یک ماه عبور از محدودیت‌ها. یک ماه افتخار به پوشیدن پیراهن فرانسه.

و بالاتر از همه، یک ماه شور و اشتیاق؛ همان اشتیاقی که ما را در زمین پیش می‌برد و شما را مقابل صفحه تلویزیون یا روی سکوها همراه ما می‌کرد. این همان چیزی بود که با هم تجربه کردیم؛ یک داستان باورنکردنی.

ما جام تیمی را به خانه نیاوردیم. این درد دارد و تا مدتی هم درد خواهد داشت؛ نمی‌خواهم در این مورد به شما دروغ بگویم.

عنوان آقای گلی را با افتخار می‌پذیرم، اما اگر جام قهرمانی هم کنارش بود، خیلی بهتر می‌شد.

شاید ما پایان زیباتری به شما بدهکار بودیم. اما ما همیشه پایان داستان را انتخاب نمی‌کنیم؛ چیزی را انتخاب می‌کنیم که در آن می‌گذاریم، و ما همه چیزمان را گذاشتیم. به همین افتخار می‌کنیم.

از هم‌تیمی‌هایم ممنونم. بدون کار آن‌ها، بدون دویدن‌هایشان، پاس‌هایشان و بدون آن روحیه تیمی که از اولین تا آخرین بازی ما را پیش برد، هرگز نمی‌توانستم این‌قدر گل بزنم. این عنوان به همان اندازه که متعلق به من است، متعلق به تیم هم هست.

وقتی کودک بودم، رؤیای بازی در جام جهانی را داشتم؛ حتی فقط یک بار. حالا در سه جام جهانی بازی کرده‌ام، یکی را برده‌ام و امسال افتخار داشتم که با بازوبند کاپیتانی در آن رقابت کنم. هرگز این را فراموش نخواهم کرد.

شما تا دیروقت بیدار ماندید، گاهی بسته به اختلاف ساعت تا نیمه‌های شب، تا بازی‌های ما را در آن سوی دنیا تماشا کنید. در خانه‌ها، کافه‌ها، کنار خانواده یا دوستان، در سراسر فرانسه و فراتر از آن دور هم جمع شدید.

عده‌ای دیگر همان‌جا کنار ما بودند، در ورزشگاه‌ها، با پرچم‌هایی روی شانه‌هایشان. کودکانی با چشم‌های درخشان، مردان و زنانی از همه ریشه‌ها و نسل‌ها، کنار هم، متحد حول یک لذت مشترک؛ لذت شریک شدن. این قدرت این ورزش است.

و شما هرگز ما را تنها نگذاشتید؛ حتی در سخت‌ترین لحظات، حتی وقتی کمتر شایسته‌اش بودیم. این داستان را فقط یازده نفر در زمین ننوشتند؛ آن را با میلیون‌ها دست نوشتیم، با همان شور مشترک.

به دیدیه، قبلاً آنچه باید می‌گفتم را گفته‌ام؛ خودش می‌داند. از او متشکرم، از تمام اعضای کادرش هم؛ فیزیوتراپ‌ها، آشپزها، مربیان، رانندگان و همه کسانی که هیچ‌کس هرگز آن‌ها را نمی‌بیند، اما بدون آن‌ها هیچ‌یک از این‌ها ممکن نبود. و همین‌طور از کسانی که در طول این رقابت‌ها در ایالات متحده از ما استقبال کردند.

فوتبال، در اصل، همچنان یک بازی است. بازی‌ای که آن را بسیار جدی می‌گیریم، بازی‌ای که تمام زندگی‌مان برای تسلط بر آن تلاش می‌کنیم، اما همچنان یک بازی است؛ با همان قوانین ساده‌ای که از اولین روزی که شروع به بازی کردیم تغییر نکرده‌اند: توپ، دروازه، میل به گل زدن. برای همین است که همه ما را با یک شور مشترک کنار هم می‌آورد.

این جام جهانی به پایان می‌رسد، اما داستان ادامه دارد. بازی‌های دیگری خواهد بود؛ عصرهای تابستانی یا زمستانی دیگری که دوباره همه ما مقابل همین بازی جمع خواهیم شد، با همان اشتیاقی که همچنان دست‌نخورده باقی مانده است. ما هنوز بازی کردن با هم را تمام نکرده‌ایم.

برای همه چیز ممنونم.

کیلیان امباپه»