مرجع خبری رئال مادرید: صفحه توییتری “مادرید جدید” در رشته توییتی به پشت پرده گرادا فنس اشاره کرده است. در این گزارش اشاره شده است که گرادا فنس به ارتش مخفی فلورنتینو پرز و پسرخوانده اش انس القراری برای پیشبرد اهدافشان تبدیل شده است. در این گزارش نوشته شده که اعضای گرادا فنس از طریق گزینش نزدیکان فلورنتینو پرز (مدیران چهار گروه هواداری) انتخاب می شوند و برای این که جایگاه و مزایایشان در گروه را از دست ندهند، مجبور هستند که پاچه خواری فلورنتینو را بکنند تا این جایگاه را از دست ندهند.
این گزارش بدین شرح است:
«گرادا فنس» فقط یک بخش تشویقی در ورزشگاه نیست؛ بلکه به شبکه‌ای از امتیاز، دسترسی و نفوذ تبدیل شده که رابطه میان هواداران، کانون‌های هواداری و ساختار مدیریتی باشگاه را به شکلی پیچیده به هم گره می‌زند. در مرکز این سازوکار، یک امتیاز کلیدی قرار دارد: بلیت سالانه.
دسترسی به بلیت سالانه برای هواداران عادی بسیار محدود است و حتی اعضای رسمی باشگاه نیز به‌آسانی نمی‌توانند به آن دست پیدا کنند. بلیت مسابقات بزرگ، فینال‌ها و سفرهای خارج از خانه نیز در شمار امتیازهایی قرار می‌گیرند که دسترسی به آنها می‌تواند جایگاه یک هوادار را در ساختار تشویقی باشگاه تعیین کند. همین محدودیت، کانون‌های حاضر در «گرادا فنس» را به دروازه ورود تبدیل می‌کند.
در این ساختار، ورود مستقل به «گرادا فنس» امکان‌پذیر نیست. فرد باید از حمایت یکی از کانون‌های مشخص برخوردار باشد و بدون تأیید آنها، مسیر ورود بسته می‌ماند. در رأس این شبکه، نام‌هایی چون کارلوس کلارا مدیر کانون هواداری «لاکلاسیکا»، مانوئل ماتاموروس از «پریماورا بلانکا» و خوزه لوئیز اوچایتا از «وترانوس» دیده می‌شود. این حمایت فقط مجوز ورود نیست؛ نقطه آغاز یک رابطه وابسته است.
هواداری که با تأیید یک کانون وارد «گرادا فنس» می‌شود، برای حفظ بلیت سالانه، دریافت بلیت فینال یا انتخاب شدن برای سفرهای تیم، همچنان به همان شبکه وابسته می‌ماند. در نتیجه، مسئله دیگر فقط تشویق تیم از روی سکوها نیست؛ بلکه حفظ رابطه با افرادی است که می‌توانند مسیر دسترسی به این امتیازها را باز یا بسته کنند. (منظور این است که این افراد مجبور هستند که پاچه خواری مدیران گروه گرادا فنس را بکنند و به حرفهایشان گوش بدهند تا مزیت بلیت های سالانه را از دست ندهند)
یکی از مهم‌ترین نشانه‌های این ساختار، وضعیت افرادی است که از قبل بلیت سالانه دارند. در این روایت، چنین افرادی امکان درخواست ورود به «گرادا فنس» را ندارند. این موضوع یک تفاوت اساسی ایجاد می‌کند: کسی که از قبل بلیت سالانه دارد، برای حضور در ورزشگاه به کانون‌های «گرادا فنس» وابسته نیست. اما فردی که بلیت سالانه‌اش را از مسیر این شبکه به دست آورده، در موقعیت متفاوتی قرار دارد. (و مجبور است که پاچه خواری کند)
از سکو تا عضویت رسمی
قدرت این شبکه زمانی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند که مسیر آن به عضویت رسمی باشگاه می‌رسد. در طول سال‌ها، افرادی از بخش تشویقی بدون برخورداری از شرایط معمول مربوط به پیوند خانوادگی، به‌صورت استثنایی به عضویت رسمی باشگاه درآمده‌اند. ورود آنها به این مسیر با حمایت چهره‌های اصلی کانون‌ها صورت گرفته و در ادامه، برخی از همین افراد به اعضای دارای حق رأی تبدیل شده‌اند.
در این نقطه، رابطه میان کانون هواداری و عضو باشگاه دیگر صرفاً رابطه‌ای مربوط به بلیت و ورزشگاه نیست.فرد اکنون هم حق رأی دارد و هم برای برخی امتیازهای خود به شبکه‌ای وابسته است که او را وارد این ساختار کرده است. در واقع شرط این که یک نفر بتواند به عضو رسمی رئال مادرید (سوسیو) تبدیل شود این است که در ابتدا وارد گروه گرادا فنس شود و در آن جا ارادت خود را به مدیران این گروه (و شخص فلورنتینو پرز) ثابت کند!
«پریماورا بلانکا» و ورود به سیاست داخلی باشگاه
نقش این کانون‌ها در فضای سیاسی باشگاه نیز آشکار می‌شود. «پریماورا بلانکا» در جریان انتخابات ریاست باشگاه در سال ۲۰۲۶ با انتشار موضعی عمومی از فلورنتینو پرز حمایت کرد. این حمایت در شرایطی صورت گرفت که بخشی از افرادی که از مسیر این کانون وارد ساختار «گرادا فنس» شده‌اند، خود به اعضای دارای حق رأی تبدیل شده بودند.از نظر حقوقی و رسمی، رأی هر عضو آزاد است. اما سازوکار قدرت فقط در صندوق رأی خلاصه نمی‌شود.
عضوی که بلیت سالانه، بلیت فینال یا امکان حضور در سفرهای تیم را از طریق یک کانون دریافت می‌کند، ناچار است پیامدهای مخالفت با همان کانون را نیز در نظر بگیرد.رأی به رقیبی مانند ریکلمه می‌تواند برای چنین فردی با یک پرسش همراه باشد: آیا در فصل بعد همچنان بلیت سالانه خواهم داشت؟ آیا برای فینال بعدی انتخاب می‌شوم؟ آیا در سفر بعدی تیم جایی برای من وجود خواهد داشت؟همین پرسش‌هاست که قدرت واقعی شبکه را شکل می‌دهد.
قدرت بدون دستور مستقیم
برای اثرگذاری بر رفتار افراد، همیشه نیازی به دستور صریح وجود ندارد. کافی است ساختاری شکل بگیرد که در آن پاداش و محرومیت قابل پیش‌بینی باشد. فرد به‌تدریج یاد می‌گیرد چه رفتاری به حفظ امتیازاتش کمک می‌کند و چه رفتاری ممکن است جایگاهش را به خطر بیندازد.
از همین منظر، سازوکار «گرادا فنس» در این روایت با بحث مطرح‌شده درباره «نگریرا» مقایسه می‌شود.نقطه مشترک این دو، الزاماً وجود یک دستور مستقیم برای انجام یک اقدام مشخص نیست؛ مسئله اصلی، ایجاد محیطی است که در آن تصمیم‌گیرنده بداند برخی رفتارها پاداش دارند و برخی رفتارها ممکن است هزینه ایجاد کنند.در چنین سیستمی، قدرت لزوماً با فرمان اعمال نمی‌شود؛ وابستگی، خود به ابزار کنترل تبدیل می‌شود.
شبکه‌ای که از سکو فراتر می‌رود
«گرادا فنس» در ظاهر محل تجمع هوادارانی است که وظیفه اصلی آنها ایجاد فضای حمایتی در ورزشگاه است. اما در پس این ساختار، شبکه‌ای از روابط شکل می‌گیرد که بلیت سالانه، بلیت فینال، سفرهای تیم و حتی مسیر عضویت رسمی باشگاه را به یکدیگر متصل می‌کند.
در رأس این شبکه، کانون‌هایی چون «لاکلاسیکا»، «پریماورا بلانکا» و «وترانوس» قرار دارند و کالالوس کلارا، مانوئل ماتاموروس و خوزه لوئیز اوچایتا به چهره‌های تأثیرگذار آن تبدیل می‌شوند.قدرت آنها از مالکیت رسمی بر رأی افراد ناشی نمی‌شود؛ بلکه از کنترل یا نفوذ بر فرصت‌هایی می‌آید که برای هواداران ارزش بالایی دارند. بلیت سالانه، حضور در فینال، سفر همراه تیم و امکان ورود به حلقه اعضای رسمی، مجموعه‌ای از امتیازهایی هستند که می‌توانند وفاداری ایجاد کنند.
در چنین ساختاری، مرز میان هواداری، وابستگی و سیاست داخلی باشگاه کم‌رنگ می‌شود. «گرادا فنس» دیگر فقط بخشی از سکوهای ورزشگاه نیست؛ به فضایی تبدیل می‌شود که در آن دسترسی به فوتبال، قدرت اجتماعی و نفوذ در ساختار باشگاه به یکدیگر گره می‌خورند.
یاد کشور خودمون افتادم. خیلی ها با رابطه رشد میکنن و مجبور هستن همیشه پاچه خوار بمونن. خودمونم توش بیفتیم همینه. کاش روزی برسه توی ایران هرکی نظر قلبی خودش رو فریاد بزنه. مردم عادی نه چون ثابت شده هستن. از مسولان و کارمندان باشه
چون خایمالن
یعنی تیتر عشق