آمار عجیب رئال مادرید: موقعیت زیاد دارند اما راحت از دستش می‌دهند!

مرجع خبری رئال مادرید : مارکا نوشت: رئال مادرید در یک حرکت هم یک نعمت دارد و هم یک دردسر. تیم به وفور موقعیت ایجاد می‌کند، اما با سهولتی عجیب آن‌ها را هدر می‌دهد؛ چیزی که برای تیمی با چنین قدرت هجومی چندان عادی نیست. آنچه از این فصل گذشته، هم امیدوارکننده است و هم نگران‌کننده.

سفیدپوشان با ۲۷ موقعیت بزرگ خلق‌شده، در صدر فوتبال اروپا قرار دارند، اما روی دیگر همین آمار را هم رهبری می‌کنند: ۱۹ موقعیت بزرگ از دست‌رفته؛ بدترین نرخ تبدیل موقعیت در کل اروپا. به بیان دیگر، رئال مادرید از هر ۱۰ موقعیت واضحی که می‌سازد، هفت تای آن را هدر می‌دهد.

بارسلونا هم فاصله زیادی ندارد؛ همان ۲۷ موقعیت بزرگ را خلق کرده و ۱۵ مورد را از دست داده است.

مشکل اینجاست که این اتفاق در دو مسابقه اخیر به یک عادت تبدیل شده است. مقابل بتیس در لاکارتوخا، رئال یکی از همان بازی‌هایی را انجام داد که برخلاف هر منطقی با شکست تمام می‌شوند. تیم مسلط بود، شایسته نتیجه بهتری بود و مجموع گل‌های مورد انتظارش به حدود سه رسید؛ حتی امباپه یک پنالتی را هم از دست داد، اما در پایان دست خالی شکست خورد.

مقابل اینتر، جنس بازی تغییر کرد اما نتیجه‌گیری همان بود. نخستین شب اروپایی فصل به یک بازی کاملاً باز و رفت‌وبرگشتی تبدیل شد، با موقعیت‌های فراوان برای هر دو تیم. رئال بارها و بارها به گل نزدیک شد، اما دقت لازم برای تمام کردن کار را نداشت.

اگر در نهایت سه امتیاز در حساب رئال باقی ماند، بخش بزرگی از آن به لطف کورتوای فوق‌العاده بود؛ دروازه‌بانی که با چند مهار سطح بالا به بیمه واقعی تیم تبدیل شد. نخستین معجزه‌های او زیر نظر مورینیو.

فرمول گل‌های رئال، امضای واضح کار سرمربی پرتغالی را داشت. پرس از جلو در دقایق ابتدایی فوق‌العاده عمل کرد و هر دو گل از همین فشار به وجود آمدند.

ابتدا امباپه خروج توپ اینتر را تا آخر دنبال کرد، حریف را مجبور به اشتباه کرد و پاس براهیم را به گل تبدیل کرد. بعد نوبت والورده بود که توپ را مرده ندانست؛ توپی که جوزپ مارتینس، دروازه‌بان اینتر، تصور می‌کرد کاملاً در اختیارش دارد.

اما داستان دوباره از همان مسیر همیشگی منحرف شد. رئال در شرایطی که می‌توانست پیش از پایان نیمه اول بازی را بخواباند، هرچقدر خواست موقعیت از دست داد و اینتر را زنده نگه داشت.

اینتری که نه‌تنها تسلیم نشد، بلکه در پایان ترس به جان رئال انداخت. گل لائوتارو در دقایق پایانی شبی را که می‌توانست آرام و راحت تمام شود، به رنجی غیرضروری تبدیل کرد؛ هرچند چنین رنج‌هایی در شب‌های لیگ قهرمانان هم چیز ناآشنایی نیستند.

یک آمار تاریخی

آمار مالکیت توپ هم واقعیت این پدیده را نشان می‌دهد. رئال مادرید مقابل اینتر فقط ۳۵.۶۲ درصد مالکیت داشت؛ آماری که این مسابقه را در میان دیدارهایی قرار می‌دهد که رئال از زمان ثبت داده‌های Opta، کمترین مالکیت توپ را در تاریخ لیگ قهرمانان داشته است. دقیق‌تر، این بازی در رتبه هشتم قرار می‌گیرد.

بخش بالایی این فهرست عمدتاً در اختیار مسابقات مقابل بارسلونا و بایرنِ پپ گواردیولاست.

کمترین میزان ثبت‌شده، ۲۳.۶۱ درصد مالکیت توپ است؛ آماری که همان رئال مادرید فصل ۱۱-۲۰۱۰ در ال‌کلاسیکو ثبت کرد و سرمربی آن تیم کسی نبود جز ژوزه مورینیو.

شانزده سال بعد، با بازگشت مربی پرتغالی به نیمکت، تیم دوباره همان رویکرد را پذیرفته است: واگذار کردن توپ برای ضربه زدن در ضدحملات. این بخشی از هویت مورینیویی است.

مورینیسم می‌پذیرد که کنترل بازی را به حریف بدهد، به شرط آنکه در انتقال‌ها ضربه‌ای کشنده وارد کند. مشکل اینجاست که فعلاً همین قدرت ضربه زدن، در آخرین مرحله یعنی تمام‌کنندگی، درست کار نمی‌کند.

خود مورینیو هم روشن کرد که حتی اگر چنین شب‌هایی پایان خوشی داشته باشند، چندان مورد علاقه‌اش نیستند.

او در نشست خبری گفت: «بازی دیوانه‌واری بود و این نوع دیوانگی را زیاد دوست ندارم.»

و ادامه داد: «بیشتر دوست دارم پنج، شش یا هفت گل بزنیم، اما کنترل مطلق بازی را داشته باشیم و مجبور نباشیم به نمایش یک دروازه‌بان کاملاً فوق‌العاده نیاز داشته باشیم.»

سرمربی پرتغالی که بردن با بازی بد را به باختن با بازی خوب ترجیح می‌دهد، بهتر از هر کسی می‌داند که حالت ایده‌آل، راه سومی است:

بردن، با گل کردن همان موقعیت‌هایی که می‌سازی.