مورینیو:«از هو شدن وینیسیوس ناراحت شدم/ دوست دارم فینال جام جهانی در لیسبون باشد»

مرجع خبری رئال مادرید: ژوزه مورینیو در کنفرانس مطبوعاتی پیش از بازی فردا شب مقابل رایو وایکانو شرکت کرد.

تیم در چه وضعیتی است؟

خوشحال، متحد و خوب در حال کار کردن. طبیعتاً خوب کار کردن یعنی خوب ریکاوری کردن. امروز کار تاکتیکی داشتیم و شدت تمرین زیاد نبود. اما برای حریف احترام قائلیم. آن‌ها از یک پیروزی می‌آیند و کیفیتشان را نشان داده‌اند. باید برای فردا کاملاً متمرکز باشیم.

از سؤال شما استفاده می‌کنم تا از آقای بنیات سان‌خوسه بابت حرف‌هایش تشکر کنم؛ حرف‌هایی «بیش از حد مهربانانه»، واقعاً شایسته این همه تعریف نبودم. فردا او را در آغوش خواهم گرفت.

تیمی در فرمول یک هست که شما را یاد رئال مادرید بیندازد؟

همه با من خیلی خوب هستند. طبیعتاً این تأثیر جهانی، چیزی فراتر از یک باشگاه یا یک تیم مسابقه‌ای است. کاری که این پسر با مرسدس انجام می‌دهد فوق‌العاده است. با اینکه ماشین لازم برای بردن یا حتی امتیاز گرفتن را ندارد، من با فرناندو آلونسو هم دوستم. شخصیتش را خیلی دوست دارم. همیشه یکی از بهترین‌هاست، حتی وقتی ماشین خوبی در اختیارش نمی‌گذارند. من خود ورزش را به خاطر خودِ ورزش دوست دارم.

گرندپری فرمول یک برنامه‌ها را خیلی به هم زده؟

ببینید، معمولاً ساعت ۷:۱۵ از والدبباس بیرون می‌آیم، امروز ۷:۳۰. ۴۵ دقیقه خواب از دست دادم. تمرین هم چون شما نبودید هیچ تغییری نکرد. ۱۵ دقیقه اول اصلاً کاری نکردیم (می‌خندد)، بعد ۴۵ دقیقه کار تاکتیکی داشتیم. برای فردا هم دو گزینه داده‌ایم: یا مستقیم به والدبباس بروند، یا بیایند اینجا ماشین را بگذارند و با اتوبوس به والدبباس بروند. من با استفانو دومنیکالی خیلی دوستم و بلیت هم دارم. اما من از آن آدم‌هایی هستم که اگر نبرم، دیگر زندگی ندارم. اگر نبرم، زندگی ندارم. اگر خوشحال باشم، شاید سری هم بزنم.

والورده و شوامنی می‌توانند کنار هم بازی کنند؟ بعد از اتفاقات پایان فصل قبل این موضوع را بررسی کرده‌اید؟

من هیچ کاری نکردم، خودشان انجام دادند. همدلی‌ای که در گروه وجود دارد، دوستی، با هم بردن، با هم باختن، عصبانی رفتن روی نیمکت اما حمایت کردن از هم‌تیمی‌هایی که در زمین هستند… بدون اینکه مشخصاً درباره رابطه والورده و شوامنی حرف بزنم، باید بگویم گروه فوق‌العاده است. در مورد آن‌ها، اگر هیچ چیزی از قبل نمی‌دانستم، فکر می‌کردم دو دوست خیلی نزدیک هستند. طبیعتاً وقتی اورلین برگشت حواسم جمع بود، چون باید می‌فهمیدم آیا لازم است دخالت کنم و نقش «وزیر صلح» را بازی کنم یا نه (لبخند می‌زند)، اما هیچ کاری نکردم. خودشان حلش کردند.

روز گذشته درباره کورتوا صحبت کردید. اهمیت او را چطور توصیف می‌کنید؟

خودش نگران نیست، باشگاه هم نگران نیست. همدلی وجود دارد و همه می‌دانند که یک هدف مشترک دارند. برای یک دروازه‌بان هنوز جوان است و علاوه بر این تصمیم گرفته در لیگ ملت‌ها همراه تیم ملی‌اش نباشد. این باعث می‌شود تمرکز بیشتری داشته باشد و در پنجره‌های یوفا یا فیفا زمان بیشتری برای استراحت داشته باشد. همین است دیگر؛ بازی فوق‌العاده‌ای انجام داد، این حقیقت دارد.

امباپه به انتقادها پاسخ داد. نظر شما چیست؟

درباره کسانی که انتقاد می‌کنند حرف نمی‌زنم. همان ضرب‌المثلی را استفاده می‌کنم که درباره وینی گفتم: «درختی است با میوه خیلی، خیلی زیاد». حق با اوست. بازیکنی که ۴۰ گل می‌زند هیچ‌وقت برای تیم مشکل نیست. وقتی بتوانی دوستی و احترام ایجاد کنی، تصور کنید چه اتفاقی می‌افتد. چیزهایی هست که من به‌عنوان مربی خیلی برایشان ارزش قائلم و تحسینشان می‌کنم.

آدم‌هایی هستند که درباره فوتبال حرف می‌زنند اما عمیقاً آن را نمی‌شناسند. بعضی‌های دیگر می‌فهمند، اما به نفعشان است درباره چیزهای نه‌چندان خوب حرف بزنند. من دیدم تیم در دقایق پایانی با ۱۰ نفر بازی می‌کرد، از سمت چپ دفاع می‌کرد، کوکوریا کاملاً از پا افتاده بود، کیلیان هم کاملاً خسته بود، و من این را دیدم. من به‌عنوان مربی برای چنین چیزهایی ارزش فوق‌العاده‌ای قائلم. این نوع رفتار برای من باعث خوشحالی است.

آدم‌هایی هستند که به اندازه من فوتبال می‌فهمند و آن را دیده‌اند، اما درباره‌اش حرف نمی‌زنند. بعد می‌گویند خوب دفاع نکردیم، ممکن بود سه یا چهار گل بخوریم. اما نمی‌گویند که خودمان هم می‌توانستیم هشت گل بزنیم.

بعضی بازی‌ها خیلی کسل‌کننده‌اند و شاید ما هم چنین بازی‌هایی داشته باشیم. در بعضی بازی‌های لیگ قهرمانان، تیم‌ها از هم می‌ترسند، ریسک نمی‌کنند و مردم با حس بدی به خانه می‌روند. ممکن بود چهار گل بخوریم؟ بله، بله. اما می‌توانستیم هشت گل هم بزنیم. و آدم‌هایی هستند که به اندازه من فوتبال را می‌شناسند اما این را نمی‌گویند. چرا نمی‌گویند؟ از اینکه برده‌ایم خوشحال نیستند؟

ما متحد هستیم. مقابل بتیس امتیاز از دست دادیم، اما تعهدی که داریم ادامه پیدا خواهد کرد. هر کاری بتوانیم می‌کنیم تا مردم خوشحال باشند.

قبلاً گفتید رفتار هواداران را قضاوت نمی‌کنید، اما وقتی می‌شنوید بازیکنی مثل وینیسیوس هو می‌شود، درون خودتان چه احساسی دارید؟

حتی نمی‌خواهم نظر بدهم. بحث نقد یا اظهارنظر نیست. من کسی نیستم که بخواهم حتی در این باره نظر بدهم. ناراحت می‌شوم، چون نسبت به بازیکنانم خیلی سخت‌گیرم. روز گذشته مصاحبه‌ای از هویسن خواندم که گفته بود من سمج هستم و همیشه پشت سرش هستم. همین‌طور است؛ من خیلی سخت‌گیرم. توقع من این است که بازیکن همه چیزی را که می‌تواند، ارائه دهد.

من برای بازیکنی که همه‌چیزش را می‌دهد احترام قائلم. او می‌خواست بازی کند، می‌خواست کمک کند، برای تیم بازی کرد و با احترام به نشان روی پیراهنش بازی کرد. چنین بازیکنی همیشه من را کنار خودش خواهد داشت. این به این معنا نیست که همیشه بازی خواهد کرد، اما یعنی همیشه من را کنار خودش خواهد داشت.

من ناراحت می‌شوم، اما نمی‌خواهم قضاوت یا انتقاد کنم. با این حال، از تجربه‌ام می‌گویم، نه فقط در رئال مادرید: وقتی میان تیم و ورزشگاه اتحاد وجود داشته باشد، نمی‌خواهم بگویم شکست‌ناپذیر، اما تقریباً شکست‌ناپذیر هستی.

من هنوز رکورد گینس بازی‌های خانگی بدون شکست در لیگ‌های بزرگ را دارم، شش یا هفت سال بدون شکست… نمی‌دانم. اما وقتی به‌عنوان یک تیم همراه با ورزشگاه کار می‌کنی، شکست‌ناپذیر می‌شوی. البته هر ورزشگاهی هم در هر لحظه حق دارد واکنش خودش را نشان دهد.

وقت چرخش ترکیب است؟ زمان دیومانده رسیده؟

نمی‌خواهم بگویم چه کسی بازی می‌کند. وارد این بحث نمی‌شوم. به سه بازی بعدی فکر نمی‌کنم، فقط به فردا فکر می‌کنم. می‌خواهم برنده شوم. اما بله، جا برای چیزی هست؛ شاید نه دقیقاً چرخش، اما برای انرژی تازه. پاهایی با باک پر.

در بازی سه‌شنبه خیلی کار کردیم. کاماوینگا، برناردو و آردا را دوباره در اختیار داریم. گروه قدرتمندی داریم و می‌توانیم به بازیکنانی با انرژی بیشتر فرصت بدهیم و همزمان به بعضی دیگر فرصت استراحت بدهیم. سه بازی در ۹ روز است، الچه هم سه روز بعد می‌آید. اما تمرکز روی این است که فردا چطور برنده شویم. و در دل همین «چطور»، مهم است که دو یا سه بازیکنی که بازی قبلی را انجام ندادند، بتوانند کمی انرژی بیشتری به تیم بدهند.

وینیسیوس را با توجه به این دوگانگی نظراتی که درباره‌اش شکل گرفته، چطور می‌بینید؟

در پرتغال ضرب‌المثلی داریم که نمی‌دانم در اسپانیا هم مشابهش هست یا نه: «فقط به درختی سنگ می‌زنند که میوه دارد». وینی در این سال‌ها اینجا چه کارهایی کرده؟ چند لیگ قهرمانان برده؟ چند گل زده؟ او درختی با میوه زیاد است. و مردم سنگ می‌زنند چون میوه می‌خواهند.

بهترین نسخه وینیسیوس خواهد رسید. همان وینیسیوس فصل گذشته، وقتی برنابئو مقابل بنفیکا ترسیده بود و او تکلیف آن مرحله را تمام کرد. همان وینیسیوس خواهد رسید.

در دوره‌ای که همه‌چیز با داده و آمار سنجیده می‌شود، او خیلی نزدیک به حداکثر سرعت خودش است. رکوردهای خودش را در دویدن‌های پرفشار شکسته، در توپ‌گیری رکورد زده، در توپ‌گیری در یک‌سوم هجومی هم رکورد زده… خواهد رسید.

نظر شما درباره این چیست که داور تأیید کرد پنالتی مقابل بتیس نباید تکرار می‌شد؟

تعجب نمی‌کنم، چون میان داوران حمایت زیادی از یکدیگر وجود دارد. خیلی خیلی نادر و خیلی سخت است که داوری یک تصمیم داوری را نقد کند. اتحاد قدرت می‌آورد.

فینال جام جهانی کجا باید برگزار شود؟

یک چیز این است که کجا باید برگزار شود و یک چیز اینکه من دوست دارم کجا برگزار شود. ببخشید (می‌خندد)، دوست داشتم در لیسبون باشد. اما پاسخ من نه به خاطر اینکه مربی رئال مادرید هستم، این است که اگر بتوانی در ورزشگاهی اسطوره‌ای و تاریخی بازی کنی که بعضی از بهترین بازیکنان تاریخ در آن بازی کرده‌اند، باید اینجا برگزار شود. اگر مربی بنفیکا هم بودم همین را می‌گفتم.

گفتید بعضی‌ها از پیروزی رئال خوشحال نمی‌شوند…

من چیزی نمی‌بینم، اما این‌ها خیلی سمج‌اند (به مدیر روابط رسانه‌ای اشاره می‌کند و می‌خندد). وقتی می‌آیم اینجا، انجیل را دستم می‌دهند! (اتاق مطبوعاتی می‌خندد)

(خبرنگار دوباره سؤال را ادامه می‌دهد) پس فکر می‌کنید با رئال مادرید بیش از حد سخت‌گیرانه برخورد می‌شود؟

فکر می‌کنم هیچ‌چیز نمی‌تواند حال‌وهوای این تیم را تغییر دهد. ما کار خودمان را ادامه می‌دهیم.