الکونفیدنسیال: سه بازیکن دست‌نخوردنی، مشکلی جدی برای مورینیو

مرجع خبری رئال مادرید: الکونفیدنسیال در گزارشی نوشت: بهترین خبر برای رئال مادرید این بود که در اولین بازی‌اش در لیگ قهرمانان سه امتیاز گرفت، اما پیروزی ۲ بر ۱ مقابل اینتر میلان بار دیگر تردیدهای زیادی درباره عملکرد تیم در زمین باقی گذاشت. تیم در بخش‌های زیادی از مسابقه کنترل را از دست داد، مقابل دروازه دقت کافی نداشت و در بعضی مقاطع انسجامش را از دست می‌داد. البته رئال توانست از اشتباهات حریف استفاده کند و برنده شود، اما در یک بازی از کنترل خارج‌شده، هر اتفاقی ممکن بود رخ دهد.

نگاهی به آمار خشک مسابقه هم گویای همه‌چیز است: اینتر ۶۴ درصد مالکیت توپ داشت و سهم رئال مادرید ۳۶ درصد بود؛ نراتزوری ۱۶ شوت داشت و رئال ۱۳ شوت؛ مادریدی‌ها هم ۱۲ خطا مرتکب شدند و اینتر ۱۰ خطا. یعنی این تیم میهمان بود که توپ و موقعیت‌ها را در اختیار داشت و پرافتخارترین تیم اروپا بیشتر در حال دفاع کردن بود… اما در نهایت به لطف استفاده از دو اشتباه بچگانه اینتر پیروز شد.

این سه امتیاز طلایی در لیگ قهرمانان بود، اما همچنان علامت سؤال‌های زیادی درباره رئال مادرید وجود دارد. اگر نمایش بزرگ تیبو کورتوا نبود، شاید حالا درباره نتیجه‌ای کاملاً متفاوت حرف می‌زدیم. درست است که تیم ژوزه مورینیو نسبت به فصل‌های گذشته نشانه‌هایی از پیشرفت، به‌خصوص در زمینه ایده بازی و مفهوم تیمی، نشان داده، اما هنوز چیزهای زیادی باید اصلاح شود تا دوباره به کابوس اروپا تبدیل شود.

خریدهای جدید تیم را در بخش‌هایی که واقعاً به تقویت نیاز داشت، بهتر کرده‌اند و با وجود اینکه آن بازی‌ساز مورد نیاز همچنان وجود ندارد، ترکیب نسبت به فصل‌های قبل بهتر شده است. واضح است که رئال مادرید قدرت هجومی زیادی دارد، هرچند دقت تمام‌کنندگی هنوز به‌طور کامل همراه تیم نیست. اما یک مشکل به ارث رسیده وجود دارد که کم‌کم هواداران را نگران می‌کند: در تیم بازیکنان دست‌نخورده وجود دارند و این مسئله مشکلات خودش را به همراه دارد؛ از جمله سوت‌های اعتراضی.

منظور بازیکنانی مثل کورتوا، هویسن یا والورده نیست که به مهره‌های اساسی رئال مادرید مورینیو تبدیل شده‌اند، بلکه به‌خصوص سه‌گانه هجومی: کیلیان امباپه، وینیسیوس و جود بلینگام مطرح است. طی دو سال گذشته بحث‌های زیادی درباره کنار هم قرار گرفتن این سه نفر در مقاطع مختلف وجود داشته؛ از نحوه دفاع کردنشان گرفته تا ترکیب و همکاری میان آن‌ها، نحوه اشغال فضاها و مناطقی که در زمین در آن حرکت می‌کنند.

به همین دلیل، یکی از بزرگ‌ترین پرسش‌ها هنگام آمدن مورینیو این بود که چطور این سه نفر را بدون آسیب دیدن ساختار تیم کنار هم جا می‌دهد. واقعیت این است که سرمربی پرتغالی راهی برای این کار پیدا کرده است. امباپه به‌عنوان مهاجمی متحرک در سراسر خط حمله فعالیت می‌کند، بلینگام از خط میانی فاصله گرفته و بیشتر در نقش هافبک هجومی که به محوطه اضافه می‌شود ظاهر می‌شود و وینیسیوس هم در دفاع پرتلاش‌تر شده و مشارکت بیشتری در بازپس‌گیری توپ دارد.

احتمالاً بازیکنی که بیش از همه از سطح همیشگی‌اش فاصله دارد، وینیسیوس است. او قدرت دریبل کمتر، گل‌های کمتر و نفوذ کمتری نسبت به حالت معمول نشان می‌دهد، هرچند در کمک به انسجام تیم بهتر شده است. با این حال، الگویی در حال شکل گرفتن است که با سه مربی قبلی هم تکرار شد و نتیجه خوبی نداشت: این سه نفر به بازیکنان دست‌نخورده تبدیل شده‌اند. و این یعنی چه؟ یعنی تیم آسیب می‌بیند چون عملاً تعویض سه بازیکن تحت هیچ شرایطی ممکن نیست.

سه بازیکن تقریباً غیرقابل‌تعویض

هیچ قانون نوشته‌شده‌ای وجود ندارد که تعویض آن‌ها را ممنوع کند، اما مورینیو پیش از دست زدن به سه‌گانه هجومی، معمولاً سراغ تعویض‌های دیگری می‌رود. آمار کاملاً روشن است: در پنج بازی رسمی، امباپه حتی یک دقیقه هم از زمین بیرون نبوده؛ وینیسیوس فقط ۹ دقیقه را از دست داده و بلینگام بیش از بقیه استراحت کرده، با مجموع ۲۵ دقیقه حضور روی نیمکت در سه مسابقه مختلف. در همین حال بازیکنانی مثل برناردو سیلوا، براهیم، دیومانده، اسپی و به‌خصوص گولر هستند که بار چرخش ترکیب را به دوش می‌کشند.

مشکل اینجاست که در بعضی لحظات مسابقه، برای منافع خود تیم باید مهره‌ها عوض شوند. اما گزینه‌های مورینیو محدود می‌شود. اگر دروازه‌بان، دو مدافع میانی که جز در صورت مصدومیت معمولاً تعویض نمی‌شوند، فده والورده و سه بازیکن خط حمله را کنار بگذاریم، تعویض‌ها معمولاً باید از میان چهار بازیکن باقی‌مانده انجام شوند.

این نگاه، رئال مادرید را بیش از حد محدود می‌کند و تیم را مجبور می‌کند تقریباً همیشه همان مهره‌ها را جابه‌جا کند. و گاهی تیم از این مسئله آسیب می‌بیند.

واضح است که سه‌گانه هجومی از سه نفر از بهترین استعدادهای فوتبال جهان تشکیل شده؛ سه بازیکنی توقف‌ناپذیر که می‌توانند با نمایش‌های بزرگ، سرنوشت بازی را تغییر دهند. بنابراین طبیعی است که بیشتر از دیگران بازی کنند. اما اینکه آن‌ها دست‌نخورده تلقی شوند، پیام خوبی برای هیچ‌کس نیست: نه برای خودشان، چون ممکن است با اطمینان از اینکه جایگزینی ندارند به نوعی رضایت و آسودگی برسند، و نه برای بازیکنان ذخیره که می‌دانند فرصت چندانی نصیبشان نمی‌شود.

طبیعی است که مورینیو در ابتدای فصل سعی کند ترکیب اصلی خودش را پیدا کند و به آن‌ها دقایق بیشتری بدهد. اما تعویض‌ها هم بخشی از بازی هستند. مقابل اینتر، نخستین تعویض تا دقیقه ۷۹ انجام نشد و حتی هر پنج تعویض مجاز هم استفاده نشد.

سوت‌های اعتراضی هواداران می‌تواند سرنخی برای سرمربی پرتغالی باشد درباره اینکه بخش بزرگی از هواداران سانتیاگو برنابئو درباره بعضی بازیکنان چه فکری می‌کنند.

داشتن بازیکنان دست‌نخورده هیچ‌وقت نشانه خوبی نبوده است.