البته شرایط دو تیم متفاوت بود: بارسلونا در خانه قهرمان اروپا بازی کرد، در حالی که رئال مادرید میزبان تیم هفتم بوندس‌لیگا بود. اما با وجود این تفاوت‌ها، نگاه مردم تغییر کرده است.
بارسلونا برای نخستین بار شکست خورده است. البته دلایل واقعی و قابل‌قبولی برای توجیه این شکست وجود دارد؛ از بازی در زمین حریف و کیفیت بالای آن گرفته تا ضربه‌ای که بارسا با نیمکت‌نشین کردن رودری در دو سوم مسابقه به خودش زد. اما واقعیت این است که بارسلونا شکست سنگینی خورد و دروازه‌بانش بهترین بازیکن تیم بود؛ اتفاقی که توجه‌ها را به خط دفاعی تضعیف‌شده این تیم، که با غیبت چند بازیکن هم مواجه است، معطوف می‌کند.
با اینکه بارسلونا دو گل زد، خط حمله‌اش هم عملکرد خوبی نداشت. لامین یامال نخستین بازی کم‌فروغ فصلش را پشت سر گذاشت، هرچند با یک گل فوق‌العاده روی آن سرپوش گذاشت. رافینیا هنوز در حال بازگشت به آمادگی است و گوردون هم نتوانست انتظارات را برآورده کند. برای بدتر شدن اوضاع، اولمو نیز مصدوم شده و غایب خواهد بود.
در بوکس بارها پیش آمده که یک بوکسور شکست‌ناپذیر ناگهان ناک‌اوت می‌شود، شکست می‌خورد، احساس شکست‌ناپذیری‌اش را از دست می‌دهد و به اصطلاح «زمین خوردن را یاد می‌گیرد».
نمی‌گویم لزوماً چنین اتفاقی برای بارسلونا رخ خواهد داد، اما این احتمالی است که هوادار رئال مادرید با اشتیاق به آن فکر می‌کند. او دیگر مثل قبل از این مسابقه نمی‌ترسد.
برگ برنده دیگر، روند رو به رشد رئال مادرید است؛ با سیستم جدیدی که قدرت بدنی و کنترل بازی را در خط میانی ترکیب می‌کند، چه با زوج شوامنی و گولر و چه با کاماوینگا و برناردو سیلوا، و والورده را به سمت راست منتقل می‌کند.
به این‌ها باید ظهور دیومانده را هم اضافه کرد؛ بازیکنی که در جناح چپ عملکردی بهتر از وینیسیوس ارائه می‌دهد، تا جایی که دیگر بر کسی پوشیده نیست بسیاری از هواداران رئال مادرید، محرومیت بازیکن برزیلی را در نهایت اتفاقی مثبت برای تیم می‌دانند.
اینکه همه این عوامل برای پیروزی رئال مادرید کافی باشند، بسیار محل تردید است. اما دست‌کم باعث شده‌اند مسابقه جذابیت و ابهامی پیدا کند که یک ماه پیش وجود نداشت.
حالا باید دید مورینیو به مسیر جدید تیمش وفادار می‌ماند یا با یادآوری نخستین تجربه‌اش به‌عنوان سرمربی رئال مادرید در نیوکمپ، برای جلوگیری از اتفاقات احتمالی، تیم را با رویکردی دفاعی‌تر و محافظه‌کارانه‌تر به میدان می‌فرستد.
آلفردو رلانیو – مارکا