مرجع خبری رئال مادرید: دیداری که به دلیل اهمیت و تأثیر زودهنگامش بر سرنوشت فصل، بسیار فراتر از یک مسابقه معمولی بود، با پیروزی رئال مادرید به پایان رسید؛ تیمی که در سال‌های اخیر از ناکامی‌های پیاپی خسته شده بود. مادرید با ترکیبی هوشمندانه از انسجام، همبستگی، انضباط و فرصت‌شناسی به پیروزی رسید. بیشتر این ویژگی‌ها در دو سال گذشته در بازی این تیم غایب بودند و حتی زمانی که نشانه‌های امیدوارکننده‌ای ظاهر می‌شدند، سرانجام کار به بحران می‌کشید. فصل گذشته نیز تقریباً در همین مقطع، رئال مادرید بارسلونا را شکست داد و با پنج امتیاز اختلاف در صدر جدول قرار گرفت، اما پس از آن بحرانی برگشت‌ناپذیر شکل گرفت.
ژوزه مورینیو شایسته بیشترین تحسین برای انتخاب ترکیبی است که بازیکن به بازیکن و خط به خط، پاسخ مناسبی به چالشی داد که رئال مادرید را در شرایطی بسیار حساس قرار داده بود. حتی تساوی هم برای مادرید نتیجه مطلوبی نبود. از ابتدای فصل، یک سؤال ذهن هواداران رئال مادرید را مشغول کرده بود: مورینیو دقیقاً چه تیمی را در ذهن دارد؟ همه‌چیز نشان می‌دهد که پیروزی در نیوکمپ بسیاری از این ابهام‌ها را برطرف خواهد کرد.
رئال مادرید فصل را با ساختاری آغاز کرد که بر دو هافبک دفاعی قدرتمند با ویژگی‌هایی نسبتاً مشابه استوار بود؛ بازیکنانی که به نظر می‌رسید می‌توانند کارایی دفاعی تیم را تضمین کنند، اما توانایی لازم برای سازمان‌دهی بازی را نداشتند. همه این‌ها در شرایطی اتفاق می‌افتاد که هواداران سانتیاگو برنابئو بی‌صبر و کم‌حوصله شده بودند. بی‌ثباتی بر بخش بزرگی از مسابقات تیم سایه انداخته بود. اگرچه رئال مادرید بیش از هر تیم دیگری توانایی پیروزی با درخشش‌های لحظه‌ای ستاره‌هایش را دارد، به‌ندرت توانسته از ابتدا تا انتهای یک مسابقه، از دقیقه اول تا آخر، فوتبال خوبی ارائه دهد.
رئال مادرید سال‌هاست که بیشتر تیمی متکی بر حرکات و موقعیت‌های انفرادی است تا یک بازی منسجم تیمی؛ مشکلی که نمی‌توانست اجازه دهد در نیوکمپ نیز تکرار شود. بارسلونا در شناسایی نقاط ضعف حریفان چشمانی تیزبین دارد. برنامه منظم این تیم که توسط بازیکنانی فوق‌العاده اجرا می‌شود، معمولاً شکاف‌ها، ضعف‌ها و کوچک‌ترین روزنه‌های ساختار حریف را آشکار می‌کند. اما رئال مادرید این فرصت را از بارسلونا گرفت. مورینیو با استفاده هم‌زمان از آردا گولر و برناردو سیلوا در ترکیب اصلی به این هدف رسید، بدون آنکه ساختار دفاعی تیم آسیب ببیند. برعکس، تحرک و انضباط تاکتیکی این دو بازیکن نقشی تعیین‌کننده در مسابقه داشت.
مورینیو بخش مهمی از برنامه خود را بر کاهش تأثیرگذاری رودری و پدری متمرکز کرده بود؛ دو بازیکنی که نقشی اساسی در ساختار بارسلونا دارند. جود بلینگام با موفقیت مأمور مهار رودری شد و برناردو سیلوا نیز در نیمه نخست پدری را تحت کنترل نگه داشت. با این حال، در نیمه دوم توان جسمانی برناردو سیلوا به‌تدریج کاهش یافت و همین مسئله شرایط مسابقه را برای رئال مادرید دشوار کرد. چند عامل کلیدی به کمک مادرید آمد تا دوباره کنترل اوضاع را به دست بگیرد.
تعویض برناردو سیلوا با ادواردو کاماوینگا انرژی و قدرت ازدست‌رفته را به تیم بازگرداند. مدافعان مرکزی رئال مادرید که بارها مورد انتقاد قرار گرفته بودند، درصد بسیار بالایی از حملات و ضربات حریف را خنثی کردند. این مسابقه برای دین هویسن بیش از هر چیز شبیه یک آزمون بزرگ بود؛ دیداری که قرار بود کیفیت واقعی او را به‌عنوان یک مدافع مشخص کند. عملکردش به او کمک خواهد کرد تا بر پیش‌داوری‌ها و تردیدهای موجود غلبه کند. مورینیو در چنین روز سرنوشت‌سازی به هویسن اعتماد کرد و پاسخ او بی‌نقص بود؛ درست مانند ابراهیما کوناته.
پیروزی رئال مادرید حاصل عملکرد متعادل و هماهنگ تمام بازیکنانش بود؛ ویژگی‌ای که مدت‌ها جای خالی آن احساس می‌شد. حتی یک بازیکن هم عملکردی پایین‌تر از سطح خوب نداشت و هرکدام بهترین نسخه خود را ارائه کردند. آندری لونین یک مهار فوق‌العاده داشت، کیلیان امباپه دو گل دیگر به آمارش اضافه کرد، یان دیومانده تمام توانایی‌هایش را به نمایش گذاشت و مانند یک سرباز در کنار مارک کوکوریا به وظایف دفاعی کمک کرد. اورلین شوامنی در نقش هافبک دفاعی مانند ساعت دقیق و منظم عمل کرد و بلینگام نیز در جریان مسابقه نقش خود را تغییر داد؛ از مأموریت مهار رودری به بازیکنی تبدیل شد که با دوندگی و قدرت بدنی خیره‌کننده‌اش تقریباً تمام نقاط زمین را پوشش می‌داد.
حضور چهار خرید جدید در ترکیب اصلی، یعنی کوناته، کوکوریا، برناردو سیلوا و دیومانده، اهمیت این بازیکنان را به‌خوبی نشان داد. مورینیو اکنون بهترین ترکیب بازیکنان رئال مادرید در ده سال اخیر را در اختیار دارد. در میان تازه‌واردهایی که در نیوکمپ به میدان رفتند، هیچ‌کس بیش از مارک کوکوریا شایسته تحسین نیست. او در نیمه نخست لامین یامال را کاملاً از جریان بازی خارج کرد؛ تا جایی که ستاره نابغه بارسلونا مجبور شد در نیمه دوم بیشتر به مناطق مرکزی زمین متمایل شود. کوکوریا همچنین با همان آزادی عمل و مهارتی که از او می‌شناسیم، از جناح چپ در حملات شرکت کرد. به‌نوعی می‌توان گفت تمام ویژگی‌های مثبت رئال مادرید در عملکرد کوکوریا تجسم پیدا کرده بود؛ تیمی که پس از عبور موفقیت‌آمیز از آزمون دشوار نیوکمپ، جان تازه‌ای گرفته است.
سانتیاگو سگورولا – آس