بالاخره یک روز , وقتی قدمان قدری شد که زیر دست و پا جا نمانیم , وارد کوچه خیابان می شویم . روزی که دیگر جوراب های مچاله شده کفاف جاه طلبی هایمان را نمی دهد , با یکی دو جین توپ پلاستیکی زیر بغلمان و یک جفت دمپایی ابری , به دنبال ماجراجویی جدید , کوچه ها متر میکنیم . حال و روز همه ما همین است , قصه برای همه مان از اینجا شروع می شود , این احتمالا باید لحظه ی ظهور و شکوفا شدن ” زیدان ” درونمان باشد !
چند سالی قبل تر از اینکه نفس زندگی مان بریده شود , قبل از اینکه لا به لای صفحات دفتر خاطراتمان کاغذ کاربن کار بگذاریم , همان لحظاتی هستند که لذت لایه کردن توپ پلاستیکی را با هیچ چیز معامله نمی کنیم , لحظه هایی که بی اکراه کنار تمام منجلاب های شهر چنباتمه میزنیم . خودمان هستیم و استادیوم لبریز تصوراتمان , خودمان و دنیای گل منگلی و عروسکی خیالمان که فقط یک قهرمان دارد , فقط و فقط یک قهرمان .
کمی که زمان جلوتر می رود , راز تضاد بین رنگ ها را شیر فهم میشویم و به دنبال آن , زمان انتخاب فرا می رسد . انتخاب یک اسم , یک رنگ و از همه مهم تر یک هویت . گزینه های روی میز یکی یکی رد میشوند و در آخر فقط یکی باقی می ماند . جامه ها از تن می دریم تا اینکه جامه ی مورد پسندمان به دستمان می رسد و در گوشه ای , جلوی آینه به خاص ترین پیراهنی که به تن کرده ایم زل می زنیم , این هم از مراسم معارفه مان !
حالا مهم ترین قطعه پازل را پیدا کرده ایم . غرور , تعصب , هدف و حس جنگیدن حالاست که معنا پیدا می کنند . تمام شواهد و قرائن خبر از عاشق شدنمان می دهند . خودمان اما هنوز نمی دانیم عشق چیست و چه معنا و مفهومی می دهد . در بعد از ظهری داغ و سوزان , میوه فروش محل طبق معمول گوشه ای می نشیند و به تقلا و دست و پا زدن های یک دیوانه ی تمام عیار خیره می شود . اما چه کسی در این دنیای پوشالی و پر از خالی حالمان را می فهمد ؟ چه کسی راز رنگ ها را می داند ؟ یک نفر در دنیایی خیالی , همان دنیایی که یک قهرمان بیشتر ندارد , برای آبرو , عزت و شرف پیراهنش از جان مایه می گذارد . اما واقعا چه کسی به این چرندیات اهمیت می دهد ؟!
همین چند وقت پیش بود که یک نفر پا به دنیای عروسکیش گذاشت . اما این دنیای تصنعی انگار اینبار کمی متفاوت تر به نظر می رسید . انگار که دنیای خیالی چیچای قصه ما واقعی ترین واقعه ی ممکن بود .
وقتی جنگ داشت شروع میشد ما همان جای همیشگیمان بودیم : پشت مانیتور . ما , همان قهرمان های خیالی دیروز و گربه های لوس و ملوس و رقت انگیز امروز , جلوی شومینه لم داده بودیم و با نگاه های حق به جانبمان منتظر سر رسیدن بشقاب شیر بعدی بودیم ! منتظر یکی که بیاید و طعم شیرین زندگی را کادو بیاورد .
چند روزی بود که از ” بی بی سی ” اخبار ناگوار به گوش می رسید , عصای تیم خودش دست به عصا بود و ترس نشکستن تابوی شکست مقابل رقیب سبیل کلفت امان همه را بریده بود. در این آشفته بازار کمتر کسی بود که به چیچاریتو فکر کند . نخود فرنگی کوچک بین کله گنده ها گم بود . حتی چند ماه پیش , رسیدنش به مادرید هم قندی در دل کسی آب نکرده بود . حرف های زمان معارفه اش کلیشه ای ترین حرف های ممکن بود و چیزی جز جوگیری مفرط به نظر نمی رسید . چینش تیم و 4-4-2 ی اجباری کارلو امید ها را بیشتر کرد . اینکه برنابئو مجبور نبود کامیون 18 چرخ آلمانی , مغزترین هافبک طراح چند صد دهه ی اخیر و آرنولد «گوشه گیر» وافسرده را تحمل کند هم خبر های زیاد بدی نبودند !
بازی شروع شد و تمام شد ! چیز دیگری جز این نمی توان گفت . از همه چیز که فاکتور بگیریم فقط یک اسم باقی می ماند . اسمی که مجهول ترین معلوم معادله ی سخت کارلو آنجلوتی بود . همان قهرمان غیر قابل پیش بینی . ” بعضی وقت ها , کسی که هیچ کس تصورش را هم نمی تواند بکند , دست به کاری میزند که هیچ کس تصورش را هم نمی تواند بکند . ” چند وقت پیش بود که یک مکزیکی نیم قواره در کوچه پس کوچه های برنابئو به معنای واقعی کلمه خون عرق ریخت . به معنای واقعی کلمه جنگید , به زیباترین شکل ممکن هم جنگید , به خوانیتویی ترین شکل ممکن . جنگید چون به قهرمان خیالی دنیایش ایمان داشت و در نهایت بهشت را لمس کرد .
حالا یک شهر یک شبه دیوانه ی پسری شده است که نه اسطوره است و نه ستاره اما یک فرضیه ی غیر قابل نقض رو کرده است . اینکه هیچوقت زمان مناسبی برای ناامید شدن نیست. شاید چیچاریتو صاعقه ی زود گذری بیش نباشد اما حداقلش این است که او هیچوقت با آرام گرفتن آرام نگرفت ! خاویر هرناندز دقیقا همان اندازه ای خوب بود که بد به نظر میرسید . کسی که همه نیمه ی خالی لیوان فرض کردیمش اما خودش به تقدریش ایمان داشت . تقدیر نخود فرنگی سحر آمیز قصه , قهرمان شدن بود !
Ka30Yaaaas
عال بود
خوب بود
بی نظیر بود. دمت گرم
قلمت مانا احسان ;)
لامصب خوب حس رو القا ميكنيا :دي
Ka30yaaaas عزیز خیلی وقت بود مقاله و کامنت نمیدی.کم لطفی نکن و بذار از قلم زیبات استفاده کنیم.با تشکر.
اعصای تیم خودش دست به اعصا بود،بهترین وصف برای مصدوميت لوکیتا بعضی جمله ها مثل تیغن میبرن
میتونم بگم فقط گل کاشتی؛ با کلماتی که بکار بردی مقاله رو فوق العاده کردی، واقعا دمت گرم
چیچاریتو انصافا حقشه که بازی کنه، خیلی عالی جایگیری میکنه و در آن واحد تصمیم گیری کرده و ضربه رو میزنه، پس باید بهش ارزش داد.
من يه 4 سالي ميشه مرجع رو روزي چند بار سر ميزنم و اخبار و مقالات رو دنبال مي کنم. قبلاً کامنت ميدادم امّا يه 2 سالي هم هست که ديگه کامنت نميدم بخاطر درس و دانشگاه و وقت نداشتن و … ولي قلم شما مجبورم کرد و من ظلم تلقي کردم اگه بخوام کامنت ندم. قلم شما … عالي بود. در ضمن عالي گفتن فقط يه تشبيه وگرنه لغتنامه ي من ته کشيد ولي نتونستم کلمه اي رو براي توصيف زيبايي اين مقاله پيدا کنم.
باور کن اشک شوق ریختم
داداش تو رو خدا مقاله بیشتر بنویس دست به قلمت طلاس یه نویسنده ورزشی فوق العاده از ته دل دوست دارم مقاله هات تو جاهای معتبر ببینم