یاور همیشه مومن تو برو سفر سلامت

مقدمه
اعتراضات و سوت های پی در پی ، عدم حمایت کادر فنی و مدیریت همه و همه حکایت از این دارد که شاید ، شاید باید خودمان را برای از دست دادن اسطوره ای دیگر آماده کنیم .
شاید هواداران رئال مادرید همیشه از این تیم پیروزی و بازی زیبا و کسب جام را می خواهند آن هم در سایه حضور ستارگان درجه اول جهان که هر روز مصاحبه ای،عکسی ، خبری از آنها در سایت ها و شبکه ها قرار می گیرد و پیراهن های آنها رکورد دار فروش هستند . همیشه از شماره 7 ها و شماره 10 های تیم مان اسطوره های دیده ایم که در لحظه ای سرنوشت ساز  بازی را تغییر داده اند و جام یا افتخاری برای ما بدست آورده اند اما …..
اما همیشه عادت کرده ایم آن چیزی را دوست داشته باشیم که بخش زیبای کار است ، هیچ وقت ندیدیم که این بنا باشکوه که همیشه با فخر بسیار آن را به رخ هواداران دیگر تیم ها می کشیم با دستان چه کسی سر پا ماند؟
اپیزود اول
شاید تقصیر خودش بود که این همه اعتراض و جنجال به یکباره بوجود آمد . او ما را بد عادت کرد از همان روزی که در 20 سالگی در فینال خیالمان را از گل خوردن راحت کرد ، از همان روزی که تک به تک گرفتن را برای خودش عادی کرد ، از همان روز که در سانچز پیزخوان چیزی شبیه به معجزه انجام داد و از همان روزی که به مورینیو فهماند اینجا رئال مادرید است نه فقط یک باشگاه فوتبال که اینجا مدرسه عشق است ، جایی که اگر وارد شدی راهی برای رهایی نیست نه با شکست نه با وداع از جام نه با نیمکت نشینی . او را متهم به جاسوسی کردیم و یا روزی گفتیم که دیگر کارآمد نیست اما او ادامه می داد تا آن مصدومیت لعنتی رسید و بال فرشته شکست .
اپیزود دوم
او کسی نبود که حاشیه سازی کند یا کسی را متهم کند تا به این وسیله به خواسته خودش برسد برای او همیشه تیمش مهم تر از خودش بود و ما نمی فهمیدیم و روزها می گذشت ، او ساکت و با همان نگاه همیشه نگرانش برای تیم ، از پله های برنابئو بالا می رفت اما چمن را لمس نمی کردد ، جایگاه جدیدش نیمکت سرد برنابئو بود جایی که هرگز به او تعلق نداشت. اما  هرگز چیزی نگفت که آرامش تیم را به هم بریزد ، خوب شاید از یک قدیس بیش از این برنیاید . پروژه رفتن ایکر به رهبری ژوزه و مدیریت آربلوآ و حمایت یک عده آدم فراموشکار کلید خورد و حالا ……
حالا می شود دید که ایکر مقدس می خواهد یکبار دیگر این لقب را به رخ همه بکشد . این بار مثل اینکه چاره ای نیست جز جدایی . به هر حال گاهی جدایی بهترین تصمیم است تا ثابت کنی که چقدر بزرگ هستی و چگونه می بخشی .
شام آخر
کاپیتان عزیز و بهترین دروازه بان من برو ، نگذار بیش از این قدرت را ندانیم . برو که همیشه حسرت همیشگی و خار چشمی آزار دهنده بودی در نگاه دشمنان و البته دوستان بی معرفت .
تو برو که ما به دروازه بان نیاز داریم نه یک اسطوره ما می خواهیم کسی درون دروازه باشد که عادت کنیم به معمولی بودنش و از دست او هم کم عذاب نکشیم . اگر خیلی ها همین روزها تو را به حضور در بدترین روزهای فوتبالی متهم می کنند ، شاید یادشان نباشد که همیشه تیم رقیب و بازیکنانش آرزو داشتند تو را در تیم خود داشته باشند و هنوز هم هستند تیم هایی ( هم تیم های بزرگ هم کوچک ) که از همین حالا و به قول آن عده برای تو در بدترین روزها هم صف کشیده باشند .
شاید در باشگاه های بزرگ به رسم احترام پیراهن اسطوره را بایگانی می کنند اما ما باید بعد از رفتنت نه تنها پیراهنت بلکه تعصبت ، عشقت ، غیرتت و مقدس بودنت را نیز برای همیشه بایگانی کنیم .
برو و به یادمان بیانداز که جدایی تقدیر ما نیست تقصیر ماست.

دانیال مختاری