دنیا منهای 7

من یک رئالی هستم …

آری من یک رئالی هستم ، بیشتر از اینکه عاشق خوانیتو ، سانچیس ، رائول و حتی ایکر باشم عاشق این تیم سپید پوش هستم .

اما هنگامی که در یک غروب نه چندان دل انگیز پاییزی بعد از یک شیفت خسته کننده کاری در بین سرتیتر اخبار خواندم : ” رائول گنزالس پسر نیک برنابئو از دنیای فوتبال خداحافطی میکند” حتی به یاد نمی آورم چطور واکنش نشان دادم ….

اما بعد از چند ساعت وطیفه خود دیدم از این مرد بگویم ، اما نه از تاریخ و ارقام و سال ها تا کلیشه ای باشد به مانند باقی نوشته ها ، فقط میخواهم حس خوبی که در آن پیراهن شماره 7 سپید رنگ به تک تک مادردیستاها بخشید را بگویم .

کاپیتان از آن لبخند های آرامش بخشت بگویم ؟ همان لبخندهایی که گویی از جنس قوی ترین آرامش بخش ها بودند ،همان لبخند هایی که بعد از گل های حساس رو به هواداران میزدی و آن ها را به هیپنوتیزمی چند ثانیه ای دعوت میکردی …

بگویم از سکوتی که در نیوکمپ به کاتالان های همیشه در شورش اعطا کردی تا این مردم بعد سال ها آشوب گری سرانجام برای دقایقی آرام شوند …

کاپیتان چگونه فراموش کنم الکلاسیکوهایی که مانند ژولیو سزار تیمت را در خط مقدم فرماندهی میکردی ؟ چگونه از یاد ببرم بودنت را ؟

ای آرامش بخش ترین شماره 7 تاریخ ، من نه بعد رفتنت به شالکه روی آوردم،نه بعد رفتن ایکر مقدس به سوی پورتو  سجده کردم ،من مادریدیستا هستم من قول داده ام بی رئال بمیرم …

اما سخت است ، سخت است فکر به این موضوع که دیگر پاهایت مقصد هیچ توپی نخواهد بود

Juanito7