این سال تاسف بار بالاخره به پایان رسید. سایت رسمی باشگاه پس از بازی چهارشنبه این گونه تیتر زد: ” رئال مادرید سال 2015 را با پیروزی به پایان رساند.” اگر بخواهیم سطحی به موضوع نگاه کنیم این جمله درست است، اما پیروزی همه داستان نبود.
بازی روز چهارشنبه دربردارنده موضوعات مهمی بود. داستانی تکراری از وجود ناهماهنگی، آشفتگی و نبوغ در یک تیم. بازی ای که رئال ارائه داد متناسب با همه بازی هایی بود که در سال 2015 انجام داده بود. رئال مادرید نه تنها 2015 را با پیروزی به اتمام رساند، بلکه آخرین بازی این سال، وضعیت کل سال آن ها را به طور خلاصه بیان کرد.
وقتی در پایتخت اسپانیا از سال 2015 یاد شود، ناخودآگاه اتفاقات برجسته این سال به ذهن ها می آید: تسلیم شدن در ویسنته کالدرون، نابسامانی در بازی خانگی برابر شالکه، برکناری کارلو آنچلوتی، جدایی ایکر کاسیاس، توانایی یک ” ماشین فکس” در به فنا دادن یک معامله بزرگ، له شدن توسط بارسلونا، افتضاح کادیز، علاقه شدید باشگاه به نشانه گرفتن انگشت اتهام به سمت هر کسی غیر از خود.
اما از همه این ها گذشته، داستان اصلی سال 2015 برای رئال مادرید داستانی بود که از ابتدا تا انتهای سال ادامه داشت: وجود ناهمانگی، آشفتگی و نبوغ در تیم و این که رئال مادرید به یک تیم به هم ریخته که فقط مجموعه ای از بازیکنان با استعداد است تبدیل شده.
بازی چهارشنبه نیز کاملا بیانگر همین موضوع بود.
قبل از شروع بازی در برابر رئال سوسیه داد، جو برنابئو مثل همیشه سرد بود. با خوانده شدن اسامی صدای سوت ها شنیده می شد و بخش زیادی از این سوت ها مربوط به رافا بنیتز بود. سوت ها تقریبا یک ساعت به طول انجامید و فهمیدن این که چرا این سوت ها ادامه دار هستند کار سختی نبود.
بعد از پنج دقیقه امیدوار کننده در ابتدای بازی، رئال مادرید تصویری از ناتوانی و بی مسئولیتی را در مقابل باسکی ها نشان داد. میزبانان بدون این که هدفی را دنبال کنند بازی را رها کردند و اجازه دادند آشفتگی بر بازی حاکم شود. توپ مدام از یک طرف زمین به طرف دیگر آن در پرواز بود، مهاجمان تیم سردرگم و خط میانی کاملا خالی بود.
این نحوه بازی آشنا به نظر می رسد نه؟
آس به انتقاد از این بازی نوشت: ” در واقع بیش تر بازی ها در برنابئو همین گونه پیش می رود، بازی را رها می کنند و دوباره بازی را به دست می گیرند، حریف را از پای در نمی آورند، دل هواداران را به دست نمی آورند. بازی آن ها از انسجام و ثبات لازم برخوردار نیست.”
در نیمه اول، یک پنالتی باید به نفع سوسیه داد گرفته می شد که نشد. در یکی از صحنه ها کیلور ناواس مجبور شد برای جلوگیری از به ثمر رسیدن گل توسط ایمانول آگیرتچه از دروازه اش بیرون بیاید. در صحنه ای دیگر، جوناتاس بدون زحمت از بین سه بازیکن رئال ضربه سر زد. بروما و سرخیو کانالس از فضایی که توسط دنیلو در اختیارشان قرار داده شده بود لذت می بردند. تیم میهمان، یک ضد حمله چهار در مقابل سه را ترتیب داد اما نتوانست از آن بهره ای ببرد، احتمالا چون نمی دانستند باید چه کار کنند، چون از آن همه فضایی که رئال به آن ها داده بود متحیر شده بودند.
در کنار زمین، بنیتز به طور واضحی عصبانی بود. وقتی دو تیم برای استراحت بین دو نیمه به رختکن رفتند، رئال تنها به لطف دو پنالتی از حریف خود پیش افتاده بود، کریستیانو اولین پنالتی را از دست داد، اما دومی را به گل تبدیل کرد. آس گفت که هر دو پنالتی مشکوک بوده اند و مارکا نوشت هیچ کدام از دو پنالتی صحیح نبودند. افراد دیگر نیز در خصوص آن دو پنالتی همین نظرات را داشتند.
در نیمه دوم، رئال حتی بدتر هم شد.
بروما با بهره بردن از دفاع سهل انگارانه رئال گل تساوی را به ثمر رساند. چند دقیقه بعد می توانست گل دیگری را نیز به ثمر برساند و دوباره چند دقیقه بعدتر گل دیگری را. به نوعی می توان گفت تیمی از نیمه پایین جدول، تیمی که در همان نیمه اول دو تا از بهترین بازیکنانش را به دلیل مصدومیت از دست داد نحوه بازی خود را به رئال دیکته می کرد.
بازی هر قدر که جلو می رفت، جو برنابئو سردتر می شد. بنیتز تعویض هایی انجام داد اما چیزی که بالاخره توانست اوضاع را آرام کند یک اتفاق آشنا بود، باز هم بازیکنان رئال با استعداد ناب خود شرایط را عوض کردند. رونالدو با یک ضربه پای چپ فوق العاده رئال را دوباره پیش انداخت. گرت بیل با ارسال یک پاس عالی برای لوکاس وازکز اختلاف را بیش تر کرد.
همه چیزی که در بازی چهارشنبه اتفاق افتاد همین بود. اگر عمیق نگاه کنیم می بینیم هیچ کدام از مشکلات رئال حل نشده اند.
در بسیاری از دقایق بازی با سوسیه داد، رئال مادرید کاملا به هم ریخته بود. از نظر تئوری، ترکیب یک 3-3-4 بود، اما خامس رودریگز بیش تر به عنوان مهاجم چهارم تیم بازی می کرد و دنیلو هم در پست وینگر راست حضور داشت. در بهترین حالت، این ترکیب یک 4-2-4 بود و در بدترین حالت یک 5-2-3.
فهمیدن این که رئال مادرید چگونه به این سطح از ناکارآمدی رسیده سخت است. در کل سال 2015، رئال برای پیروزی در بازی ها تنها متکی به استعداد و نبوغ بازیکنان خود بود، بدون این که در تیم تعادل، همکاری و تفکر جمعی وجود داشته باشد.
یا دستورالعمل های مربی جوابگو نیست و یا این که بازیکنان به این دستورالعمل ها اهمیتی نمی دهند. و این بسیار ناامیدکننده است زیرا رئال مادرید می تواند خیلی بهتر از این ها باشد.
رئال وقتی مثل یک تیم واقعی بازی می کند، بازی درخشانی را ارائه می دهد.اما وقتی مثل تیم نیست، بازی آن ها فاجعه بار می شود. به همین دلیل است که در تقویم سال 2015، نتایج غیرعادی زیاد دیده می شود: 2-10، 1-9، 0-8، و 3-7 به نفع آن ها و 0-4، 0-4، و 3-4 به ضررشان.
به همین خاطر است که در بازی های رئال همیشه ناهماهنگی وجود دارد. در بیش تر بازی ها، بازیکنان با نبوغ خود از پس بازی بر می آیند، اما نبود چیزی به جز استعداد و نبوغ در تیم خیلی اوقات ترمز آن ها را می کشد.
در تمام طول سال رئال همین گونه بود و آخرین بازی سال نیز با عملکرد کل سال آن ها تناسب داشت.
تیم کالینز
بنظرم مشکل از ناکتیک های بنیتس نیست.مشکل از نداشتنه اقتدارشه.چون بازیکنا ب حرفاش گوش نمیکنن.درست مثه گفته ی همین نوشته
من که از دقیقه 60 اینا بود بازی رو تونستم ببینم .. رئالی ها جوری بازی می کردن که انگار دوس دارن گل بخورن خیلی هم تابلو بود که راحت بهشون فضا می دادند .. مطمئنم با والنسیا رئال امتیاز میده و این بشکه میره از تیم
تیتر این پست عالی بود.لایک
تمام تحلیلاش درست بود. ریال به فنا رفته با این سیستم خصوصا از زمان بنیتز. با این اوضاع احتمال بردن هیچ تیم قدرتمندی وجود نداره و با اینکه خیلی دردناکه به نظرم تو نیم فصل دوم هم امکان معجزه وجود نداره حتی اگه مربی عوض شه و به احتمال خیلی زیاد امسال هم بدون جام میگذره. و پرز باید شرش رو کم کنه.
این نظر منه و تا پایان فصل خواهیم دید
خودمون رو به اون راه نزنیم دیگه! زمان آنجلوتی هم همین آش بود و همین کاسه، و شاید حتی بدتر از الان چون اون زمان بازیکن ها به حرف های آنجلوتی گوش میکردن و از جون واسش بازی میکردن ولی این فصل از عمد تو زمین فقط راه میرن و خودشون میخوان ببازن. بیشتر بازیکنها به باشگاه خیانت میکنن که این افتضاح رو الان داریم.
واقعا ریدم به 2015
ایشالا 2016 سال خوبیه
هه.٢٠١٦ ببينيم چ خواهد شد