شعر دسیما

**شعر گل راموس**:
برف میبارد… برف میبارد به روی خار و خاراسنگ… قصه می گوید برای بچه های خود عمو نوروز:(( گفته بودم زندگی زیباست))… کودکانم داستان ما ز راموس بود… اوقاتی بود… اوقات پایانی تاری بود… بخت ما چون روی بارسایی ها تیره… دشمنان بر جان ما چیره… سنگر آزادگان بی گل… خیمه گاه دشمنان با گل… یافتیم آخر کرنری را که می جستیم… آخرین فرصت… آخرین حمله… بازی ما را این کرنر میدهد پایان… گر به خارج گل فرود آید… چشم هایمان اشک… آرزومان کور… ور بپرد سمتش… تا کجا؟ با کی؟… آه! کو ضربه ی پولادین و کو سرپنجه ی ایمان؟… لشکر رئالی ها در اضطرابی سخت درد آور… دو دو و سه سه به پچ پچ گرد یکدیگر… دشمنان بر بام… هواداران بنشسته بر سکو… یاران غمگین کنار نیمکت… کم کمک در اوج آمد پچ پچ خخته: منم راموس… منم راموس رئالی مرد آزاده… در سر زنی قحارم… ولیکن چاره ی امروز زور و پهلوانی نسیت… پس آنگه سر بسوی آسمان کرد: به صبح راستین سوگند… به قداست ایکر پاک بین سوگند… که راموس جان خود را در توپ خواهد کرد… پس آنگه بی گفت و گویی خواهدش افکند… زمین خاموش بود و آسمان خاموش… تو گویی این جهان را بود با گفتار راموس گوش… نظر کرد سوی کاسیاس آرام… دشمان بر بام… دوستان غمگین کنار نیمکت… یاران در راه… دشمنان در سکوتی ریشخند آمیز راه وا کردند… مدیران از بالا او را صدا کردند… هواداران او را دعا کردند… بازیکنان چشم دوختند… راموس همچنان آرام… توپ را وارد دروازه اتلتیکو کرد….
(شعر آرش کمانگیر باز آفرینی سیاوش کسرایی (به شعر) با تغییر)

so so !

خیلی با احساس بود اشکم سرازیر شد مرسی از شاعر عزیز آزادی

BIG LIKEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE