دلنوشته هواداری؛ فینال چمپیونزلیگ بدون اسطوره ها

اصل مطلب از این قرار است که همه ما می دانیم با توجه به عدم خرید بازیکن در فصل نقل و انتقالات تابستانی هیچکدام از مادریدیسموها انتظاری از کارلتو و بازیکنان نداشتند که چنین فصل رویایی را باز هم برای ما رقم بزنند شاید در اوج خیال پردازی های خود قهرمانی لالیگا را مدنظر داشتیم و رسیدن به جمع تیم های برتر اروپا برای این تیم قابل قبول به نظر می رسید زمانی که قرعه کشی مرحله یک هشتم نهایی انجام شد رئال و پاریس به هم خوردند عده‌ای ما را از پیش باخته می‌دانستند و هیچ شانسی برای رئال قائل نبودند شاید با عملکرد نه چندان دلچسب در خانه حریف و شکست خفیف در دقایق پایانی میشد گفت حرفشان بی جهت نیست اما برنابئو شوخی بردار نبود که اجازه عرضه اندام به تیم بی ریشه ای بدهد که بازیکنانش فقط به عشق دلارهای نفتی پا به میدان نبرد می‌گذارند و در شرایط حساس حاضر نیستند همچون سربازهای مادرید دست به فداکاری بزنند و تیمشان را نجات دهند.

مرحله یک چهارم نهایی نبرد با مدافع عنوان قهرمانی تیمی که سال‌گذشته با نیروی جوانی مانع از حضور پرافتخارترین تیم اروپا در فینال شد. حس انتقام در تک تک بازیکنان موج میزد وتا حدودی نسخه چلسی دراستمفوردبریچ پیچیده شد اما عملکرد ضعیف مدافعان در بازی برگشت تیم را تا لبه پرتگاه کشاند اما فقط تا زمانی که پاس جادویی لوکیتا و ضربه بی نقص پسرش گره بازی را گشود و در وقت های اضافی بازیکنان چلسی که سال قبل کل کل می کردند دیگر نای مقاومت در جهنم برنابئو را نداشتند و کریم بنزما مچ حریف را خواباند.

مرحله نیمه نهایی جدال دوباره رئال مادرید با پپ گواردیولا مربی باهوش و با شخصیتی که گویی دچار طلسم آفریقایی شده و بیش از یک دهه دستش از جام خوشگل اروپا کوتاه مانده است.بازی رفت در اتحاد بیشتر به بسکتبال شباهت داشت تا فوتبال چرا که چپ و راست تیم ها از اشتباهات مدافعان نهایت استفاده را می‌کردند اما هر بار که سیتی گل میزد جای اینکه رئال کمی بلغزد و ترس در دل بازیکنان باشد سیتیزن ها استرس می‌گرفتند و با اشتباهات خود سبب ایجاد موقعیت برای رئال و گلزنی تیم می شدند در نهایت بازی با یک گل اختلاف به سود سیتی تمام شد اما بازی برگشت جایی که مثل دوبازی گذشته همه از کامبک حرف می‌زدند در نیمه اول دو تیم محتاط بازی کردند و ترس از حذف در وجود همه نمایان بود تا وقتی که ریاض محرز گل سیتی را زد و آنها شاید کار را تمام شده می دانستند و خودشان را در فینال پاریس می دیدند ولی در لحظاتی که جک گریلیش مدافعان رئال را به هم ریخت و توپ را روانه دروازه کرد مندی روی خط مانع از گل شدن توپ شد تا اندک امید عاشقان رئال برای بازگشتن به بازی نقش برآب نشود و نقطه شروع کامبک دقیقا از همان لحظه طلایی بود رئال مثل شیر زخمی توپ و میدان را به دست گرفت نه با استرس و عجله بلکه با خونسردی کامل به دروازه حریف هجوم میبرد اما کار اصلی را برای دقایقی پایانی بازی گذاشت جایی که تعویض های فوق العاده شادی را باز هم به اردوی رئالیا آورد و سیتی و پپ را مقهور قدرت و جو وحشتناک برنابئو کرد و این جمله که نود دقیقه در برنابئو خیلی طولانی است چند باری در گوششان زمزمه شد.

حالا بعد از چهار سال باز هم رئال مادرید به خانه خود برمی‌گردد هفدهمین فینال لیگ قهرمانان اروپا و هفتمین فینال در قرن بیست و یک و پنجمین بار در دهه اخیر این یعنی اوج شکوه و عظمت یک باشگاه که با وجود تغییر در ساختار مدیریت و کادر فنی و رفت و آمد متعدد بازیکنان و وجود رقیبان سرسخت چیزی از قدرتش بر قاره سبز کم نمی شود.

با وجود اینکه این فصل یکی از رویایی ترین و به یادماندنی ترین سالها برای هر هواداری بوده و برای همیشه با اتفاقات غیر منتظره و کامبک های معجزه آسا ، تفکرات مثبت و تعویض های جادویی کارلتو در کنار درخشش بازیکنایی چون کورتوا مودریچ وینی بنزما و …در خاطرمان می ماند اما رد پای کسانی که عشقشان با وجودمان سرشته شده خالی است و قلبمان را می‌لرزاند.

از شما می پرسم آخرین فینال اروپایی را یادتان هست؟؟
سال2018 رئال مادرید و لیورپول در سومین فینال پیاپی تیم رویایی زیدان به میزبانی شهر کیف با کیت خوشگل سفید و رگه های فیروزه ای آن قدر فینال را دیده بودیم که دیگر استرسی در شب بازی نداشتیم که نکند در قدم آخر جام از دست برود و در اوج آرامش و با خیال راحت بازی را تماشا کردیم و از فرصت طلبی بنزما و ضربات مهلک بیل با تعصبی که آن زمان روی تیمش داشت لذت بردیم.سرآخر بازم ما برنده بودیم و فقط ما توانستیم در معتبرترین جام باشگاهی جهان هت تریک کنیم همه شاد بودند جز یک نفر آن هم بهترین بازیکن تاریخ باشگاه بود کریستیانو
کل آن شب در جشن قهرمانی تیم لبخندی بر لب نداشت و انگار فقط به جدایی از معشوقش فکر می‌کرد درست بعد از چند روز شیرینی قهرمانی با تلخی جدایی جایش را عوض کرد بعد از سه سال در سال 2021 کاپیتان متعصب و جنگنده و بهترین مدافع تاریخ فوتبال نیز با اشکهای ناراحت کننده در کنفرانس راهش از باشگاه جدا شد و در کنار این دو ابرستاره یک مرد دوست داشتنی و مربی کار بلد هم ما را تنها گذاشت کسی که بهترین روزهای عمرمان رو مدیونش هستیم زین الدین زیدان.

در حقیقت اکنون تیم فوق العاده ای داریم و بعد از چهار سال در یک قدمی جام هستیم اما همه متولدین دهه شصت وهفتادی روزهای اوج رئال را با وجود این سه نفر گذرانده اند و به هیچ وجه نمی‌توانند درک کنند که رئال مادرید در فینال اروپا باشد اما این سه اسطوره شاید مثل همه ما عاشقان رئال فقط به عنوان یک هوادار و یک بیننده بازی را نظاره گر باشند.

در پایان از ته قلبم حرف میزنم اینکه تغییر نسل و پوست اندازی باید تو هر تیمی رخ بده انکارناپذیره و نیروی جوانی باید به تیم تزریق بشه تا توان رقابت رو داشته باشه اما باید قبول کنیم خیلی سخته رئال تو فینال چمپیونزلیگ باشه اما  رونالدویی نباشه که هر لحظه بوی گل بده و مدافعان حریف توان مهارش رو نداشته باشن
رئال تو فینال چمپیونزلیگ باشه اما راموسی نباشه که تو لحظات پایانی با پروازش به آسمونا تیم رو نجات بده و آخر بازی جام قهرمانی رو بالای سرش ببره.همه ما مادریدیستاها بازم دلمون پرمیزنه فقط یه بار فقط یه بار دیگه راموس و کریس رو تو پیراهن مقدس رئال و قهرمانی اروپا ببینیم.

به امید شبی رویایی در راه رسیدن به چهاردهمین قهرمانی

نام کاربری:نماد غیرت و تعصب SR4
نام mohammadcr7