دلنوشته هواداری؛ حکایت عاشقی

پرده اول: روزهای تاریک
هم سن سال های من اکثرا طرفدار یونایتد و بارسلونا هستن و رئالی بودن برای یه بچه 13، 14 ساله اون موقع مساوی طرفداری از تیمی بود که مهاجم نوک اون فن نیستلروی و رائول بودن دو بازیکنی که سالهای پایانی فوتبال شون رو پشت سر می گذاشتن. رئال مادریدی که با این چیزی که امروز می بینیمش هیچ شباهتی نداشت. فوتبال برای من از فصل 2006-2007 شروع شد. من عاشق تیمی بودم که بیشتر از اینکه با شخصیت برنده و پیروزی و کامبک های شگفت انگیزش شناخته بشه با باخت توی مرحله یک هشتم نهایی و شکست از بارسلونا در لیگ شناخته می شد؛ عشق به یک بازنده دوست داشتنی با تاریخی پر افتخار، سخت ترین اتفاق برای یه بچه دبستانی بود. تیمی که هیچ ستاره بزرگی براش بازی نمی‌کرد و جز دوبار قهرمانی توی لالیگا هیچ افتخار دیگه ای نتونسته بود بدست بیاره. حذف توی اولین مرحله حذفی لیگ قهرمانان عادت اون سالهای مادرید بود. جلوی تیم های اروپایی چیزی برای ارائه نداشتن و توانایی رقابت اصلا وجود نداشت. بارسلونا با ترکیب خارق العاده مسی، اتوئو، آنری توی خط حمله و اینیستا، ژاوی و بوسکتس توی خط هافبک تمام افتخارات اروپا رو درو می‌کردن. اون موقع در دو مقطع دوست داشتم عشق به رئال مادرید رو بیخیال بشم و توی عالم کودکی با خودم می گفتم برم طرفدار یه تیم دیگه مثل یونایتد بشم. ولی این یه دروغ بزرگ به خودم بود و بازم هر بار که بازی رئال مادرید بود مجبور می‌ شدم بشینم پای تلویزیون به امید یه تغییر بزرگ.

پرده دوم: انقلاب در قلب تیم
بهار و تابستان 2010 برای رئالی ها آغشته به حس بازگشت به سطح اول اروپا بود. کریستیانو رونالدو، فاتح لیگ قهرمانان و توپ طلا منچستر یونایتد رو به مقصد مادرید ترک کرد. معارفه او در سانتیاگو برنابئو همچنان بزرگ ترین رونمایی از یک بازیکن در ورزشگاه خانگی یک تیم است. حضور رونالدو به همراه کاکا، بنزما، آربلوا، آلونسو و گرانرو نوید آغاز تحولی عظیم را به هواداران رئال مادرید می داد. اما همچنان چیزی در رئال مادرید کم بود. ویژگی ای که شخصیتی همچون پلگرینی نمی تونست به تیم اضافه کنه و اون شخصیت جنگندگی و اعتماد به نفس جمعی به تیم بود. در پایان فصل مصاف بایرن مونیخ آماده فن‌خال و اینتر فوق‌العاده مورینیو در سانتیاگو برنابئو بهترین فرصت برای مورینیو بود تا با ورزشگاه جدید تیمش خو بگیرد. ژوزه مورینیو مربی قهرمان لیگ قهرمانان با اینتر به سکو های ورزشگاه برنابئو نگاه می‌کرد و فردوسی پور ‌می‌گفت این طرز نگاه کردن مورینیو یعنی فصل بعد مورینیو رو در مادرید خواهیم دید.
مورینیو فلسفه جدید و ساده ای برای تیم داشت و اون رو اینطوری تعریف می‌کرد: ما قرار هست تیمی رو بسازیم که توانایی رقابت برای بهترین جام ها رو داشته باشه. استراتژی خرید های رئال مادرید بعد از ورود مورینیو به کلی تغییر کرد. در طول جام جهانی رئال مادرید با ستاره مهم آرژانتین و بنفیکا یعنی دیماریا قرارداد بست. خدیرا و اوزیل که پایه های مهم آلمان جام جهانی 2010 بودن هم بعد از جام جهانی به رئال مادرید پیوستن. ترکیب رئال مادرید تقریبا همه چیز برای رسیدن به فینال لیگ قهرمانان و شکست سلطه بارسلونا توی اروپا رو بدست آورده بود. تیم مورینیو بازی فوق العاده سریع مبتنی بر انتقال سریع توپ بین بازیکنان در دو سمت زمین رو پیاده می کرد. روشی که در اون سالها کمتر تیمی به خوبی رئال مورینیو اجرا می کرد. با ترکیب 4-2-3-1 و آزادی عملی که در اون ترکیب به خلاقیت اوزیل داده می شد ما شاهد زیبا ترین و پر گل ترین بازی های رئال مادرید در لیگ بودیم تا جایی که فصل رویایی 2011-2012 رئال مادرید با عبور از تمام رکورد ها تونست بر بارسلونای آماده گواردیولا غلبه کنه و فاتح لالیگا بشن. اما این موفقیت ها نتونست در لیگ قهرمانان تکرار بشه. برای مادریسمو ها قهرمانی در لیگ جذاب بود اما همه منتظر لادسیما بودن و هر کس که پاش رو توی این باشگاه می گذاشت به خوبی می دونست که لادسیما چه جایگاه مهمی برای رئالی ها داره. مورینیو هنگامی که در فصل 2012-2013 جلو دورتموند شکست خورد و از رسیدن به فینال ومبلی بازموند مطمئن شد دیگه داستان رویایی و جذابش با رئال مادرید به پایان رسیده. سه فصل حضور در مرحله نیمه نهایی لیگ قهرمانان و ناکامی در رسیدن به فینال.

پرده سوم: تحقق رویای کودکی
باشگاه بار دیگر با تکیه بر تجربه قبلی خودش باز هم به دنبال مربی رفت که تجربه قهرمانی در لیگ قهرمانان رو در کارنامه اش داشته باشه. کارلو آنجلوتی به رئال مادرید اومد. خلاقیت ترکیب رئال مادرید با رفتن اوزیل در خط هافبک دچار مشکل شده بود اما به هر شکل لوکا مودریچ رفته رفته نشون داد میشه بهش تکیه کرد و به درخشیدنش امید داشت. در کنار مودریچ، دیماریا هم وینگر قوی تر و کامل تری شده بود. روایت این فصل رو کوتاه می کنم چون فکر می کنم اکثر طرفدار های رئال مادرید به خوبی مسیر رسیدن به لادسیما رو به یاد دارن.
نسل طلایی رئال مادرید با ورود تونی کروس و بازگشت کاسمیرو -یک فصل به صورت قرضی برای پورتو بازی کرد- شکل گرفت. رئال مادرید در ترکیب خودش همه چیز داشت، در خط دفاع راموس، په په و واران وضعیت خوبی رو داشتن در سمت چپ کونترا و مارسلو در رقابت جدی بودن و سمت راست هم کارواخال و آربلوا رقابت خوبی رو داشتند. اما در خط هافبک توازن از ترکیب رئال مادرید رفته بود. با رفتن خدیرا و ژابی آلونسو در خط هافبک دچار مشکلات جدی بودند. فصل ۲۰۱۴_۲۰۱۵ رئال مادرید توانایی گلزنی رونالدو و بنزما رو در اختیار داشت و توی خط دفاعی هم راموس و په په و واران از پس وظایف خودشون بر می اومدن اما اون فصل در خط هافبک تیم تعادل نداشت. وقتی کاسمیرو هنوز به رئال نیومده بود کارلو آنجلوتی از کروس در پست هافبک دفاعی استفاده می‌کرد جایی که کروس کارایی نداشت. در انتهای فصل رئال مادرید با آنجلوتی خداحافظی کرد و بنیتز فصل جدید رو شروع کرد. همه می دونستن بنیتز هیچ وقت فصل رو تموم نمی‌کنه و از بودنش روی نیمکت تیم خوشحال نبودن.
با ورود زیدان ترکیب رئال مادرید و نحوه بازی تیم متحول شد. کاسمیرو از ابتدای فصل تا ورود زیدان یک بازیکن کاملا نیمکت نشین بود. در چند بازی زیدان همچنان از کاسمیرو استفاده نمی‌کرد. کاسمیرو در مستندی که میزبان اون والدانو هست میگه: “یک روز بعد از تمرین به دفتر زیدان توی مرکز تمرین مون رفتم و بهش گفتم مربی من می دونم این وظیفه شماست که ۱۱ نفر رو انتخاب کنید اما نمی دونم چرا به من فرصتی نمی دید!” زیدان قبل تر در تیم دوم رئال مادرید با کاسمیرو کار کرده بود و هر دو از هم شناخت کامل داشتن. زیدان به کاسمیرو میگه: آروم باش! من در حال طراحی سیستمی هستم که بتونم از تو در کنار هافبک های دیگه استفاده کنم، صبر کن وقتی فیکس بشی دیگه روی نیمکت بر نمی‌گردی.
حرف زیدان درست بود، سه هفته بعد کاسمیرو در کنار مودریچ و کروس به صورت فیکس بازی رو شروع می‌کنه. مودریچ در سمت راست، کاسمیرو وسط و در نقش هافبک دفاعی و در سمت چپ هم کروس. مشکل اساسی وجود کروس در ترکیب رئال مادرید بود. هیچ مربی ای نمی تونست کروس رو با وجود اون کیفیت بی نظیرش نیمکت نشین بکنه. از طرفی هم اگر کروس بازی می کرد باید شاهد نیمکت نشینی کامل ایسکو و خامس می بودیم. به هر شکل ترکیب اصلی زیدان با انتقال کروس به سمت چپ شکل گرفت. تغییر پست کروس و تبدیل شدنش به هافبک میانی چپ، تغییر فوق‌العاده عجیبی بود، ریتم بازی رئال مادرید به کلی تغییر کرد. مارسلو در دفاع چپ به راحتی نفوذ می کرد، کاسمیرو بین دو دفاع وسط مقداری جلوتر با چند متر فاصله قرار می‌گرفت و کروس با حرکت به سمت چپ بین راموس و مارسلو در یک خط قرار می‌گرفت. اینجا انتخاب با کروس بود که با پاس بلند بازی رو به سمت مودریچ و کارواخال و بیل ببره یا توپ رو در سمت چپ بین مارسلو و رونالدو نگه داره. ترکیب رئال هنگامی که نیاز داشت هجومی تر باشه با خروج بیل از ترکیب و انتقال مودریچ به سمت راست و اضافه کردن ایسکو و یا خامس به سمت چپ فوق العاده خطرناک می شد. نتیجه این ترکیب بی نظیر هتریک در لیگ قهرمانان فصل ۲۰۱۸،۲۰۱۷،۲۰۱۶بود. ترکیبی که شاید در تاریخ مشابه اون نبوده.
در تمام سالهای کودکی عاشق دیدن رئال مادریدی بودم که در تمامی نقاط زمین بتونه سلطه کامل بر روند بازی داشته باشه و در نبرد های یک به یک چند درجه بالاتر از رقبای خودش باشه. اتفاقی که دقیقا در فصل 2016-2017 رخ داد. در پس روزهای کودکی دیدن این تیم تحقق شیرینی رسیدن به رویا ها بود. سه فصل کامل یک بازی رئال مادرید رو از دست ندادم و تک تک بازی هاشون رو دنبال کردم چون می دونستم این نسل به این راحتی تکرار نمیشه و شاید دیگه همچین فرصتی برای من به وجود نیاد تا بتونم به تماشای بازی های چشم نواز تیم محبوبم بشینم. اما قصه تلخ مادرید از جایی شروع شد که با خروج رونالدو و زیدان از رئال مادرید وضعیت تیم اصلا خوب جلو نمی رفت. افت تدریجی بازیکن هایی مثل بیل، ایسکو فروش کواچیچ و موراتا و خامس عملا رئال مادرید رو خیلی مشابه تیم های فصل های 2006 تا 2009 کرده بود.

پرده آخر: هیچ پایانی زیباتر از قهرمانی نیست
شاید تلخ ترین اتفاق برای من و هم نسل هام قبول پایان اون نسل شگفت انگیز بوده باشه. ما ضعیف ترین رئال مادرید رو تا قوی ترین رئال مادرید رو به چشم دیده بودیم. ما زمانی که بازی های لیگ قهرمانان هنوز 23:30 نشده بود شاهد حذف تیم مون جلوی بایرن مونیخ، لیورپول و یونتوس بودیم. برای ما سه قهرمانی و عبور از تمام تیم های مطرح اروپا به معنی گرفتن انتقام کودکی هامون بود و مواجه با پایان رویا شاید سخت ترین اتفاق ممکن بود. دیدن رئال مادریدی که دیگه ستاره ای حاضر به بازی کردن براش نیست و ستاره های جدید بیشتر از افتخار به دنبال جیب های پر پول تر هستن. رئال مادریدی که توش سرجیو راموس ضعیف میشه، حتی مصدوم میشه و دیگه باید به فکر ترک باشگاه باشه، رئال مادریدی که بازیکن هاش به دنبال چالش های جدید از تیم می رن. برای من دیدن باخت مودریچ و کروس و کاسمیرو توی سه فصل اخیر عین عذاب بود. رئال مادریدی که در خط حمله توانایی گلزنی نداره و دیگه جاه طلبی توی اون جایی نداره.
اما اگر پایان هر مسیر پیروزی نباشه چی؟ واقعیتش من از رئال مادرید و فوتبال این رو یاد گرفتم که هر رویایی یه روزی به پایان خودش می رسه یه نقطه ای اون رویا تموم میشه. شاید فوتبال مثل یه فیلم سینمایی بلند باشه، توی اون فیلم شما با قهرمان داستان زندگی می کنید، مدرسه می رید، کار می کنید، ناراحت و خوشحال می شید، از حس هیجان و خوشحالی به گریه می افتید، ضربان قلب تون به اندازه دونده های ماراتون بالا می ره، اما همه اینا یه جایی تموم میشه و داستان نسل شگفت انگیز رئال مادرید برای من شنبه 28 می 2022 به پایان خودش رسید و چه پایانی شیرین تر از قهرمانی توی لیگ قهرمانان با عبور از تمام تیم های نفتی و گازی اروپا؟ چه لذتی بالاتر از عبور از تمام مدعیان روح فوتبال؟ چه موقعیتی دلچسب تر از شکست دادن تمام تیم های خیانت کرده به پروژه سوپر لیگ؟ اینجا، در این نقطه اصلا ناراحت نیستم چون امسال دیدم در حالی که نسل مورد علاقه من در حال پایان کارشون هستن نسل جدیدی از بازیکن ها در حال رشد هستن و شاید الان یه بچه 12، 13 ساله دیگه ای با دیدن بازی های این رئال مادرید شیفته نسل جدید بشه و به جمع طرفدار های رئال بپیونده. فردریکو والورده 23، وینیسوس جونیور 22، رودریگو 22 و ادواردو کاماوینگا 18 ساله. اینها نسل جدیدی از مادریدی ها هستن که قراره رئال مادرید رو به پیش ببرن و چه چیزی قشنگ تر از دیدن اینکه این نسل جدید، امسال در به قهرمانی رسیدن رئال مادرید نقش اساسی بازی کردن. اما به من اجازه بدید به عنوان یه رئالی این رو از اعماق وجودم بگم، من هیچ وقت نمی تونم روزای خوشی که نسل مودریچ، کاسمیرو، کروس، بنزما، مارسلو، کارواخال و ایسکو برام ساختن رو فراموش کنم. اونها در شکل گرفتن بهترین روزهای عمرم نقش اساسی بازی کردن. شنبه شب از اعماق وجودم برای این نسل خوشحال بودم و این اولین باری بود که دیگه دوست نداشتم قهرمان بشیم چون طرفدار رئال مادریدم، دوست داشتم قهرمان بشیم تا آخرین اجرای بی نظیر کروس، مودریچ و کاسمیرو با قهرمانی به پایان برسه. شاید یک سال دیگه فرصت دیدن این سه نفر رو در کنار هم داشته باشیم اما برای من فارغ از هر اتفاقی که فصل آینده رخ بده، شنبه شب یک خداحافظی باشکوه با بهترین نسل باشگاه بود. به امید دیدن اونها روی نیمکت رئال مادرید.

علیرضا شکیبا