مرجع خبری رئال مادرید : رزومه همه چیز نیست اما استعداد همه چیز است. این را وینیسیوس و بلینگام می دانند، دو بازیکنی که در باشگاه محدود بهترین های فوتبال دنیا قرار دارند. هر دو تصمیم گرفتند که درخشش و تفاوت روزمره خود را نشان بدهند و خود را در تیمی ثابت کنند که در دفاع مشکل درد. ژیرونا که با شایستگی به این جا رسیده بود، مقهور شد. حالا و در آستانه چمپیونزلیگ، تیم آنچلوتی به نسخه اروپایی خود قرار داشت و بدین ترتیب رئال مادرید به یکی از معدود تیم هایی تبدیل شد که در مقابل تیم میشل این گونه توپ را به گردش در می آورد. رئال مادرید بازی را مثل یک تیم بزرگ شروع کرد و گلباران را با درخشش وینیسویس و بلینگام پیش برد. در نهایت کیفیت یک تیم است که تفاوت ایجاد می کند نه امید یا تالار افتخارات. این بار مدافع سالمی نیز در تیم نبود و تیم از نظر کیفیت، قوای بدنی، اعتماد به نفس، جوانی، تجربه و تعهد عالی بود چرا که شاید هر تیم دیگری در این شرایط کمر خم می کرد و با استرس نداشتن مدافع به مصاف بهترین خط حمله لالیگا می رفت اما تلاش کل تیمی باعث شد تا تیم از این شرایط عبور کند.
این تلاش تیمی باعث شد تا ژیرونا تا دقیقه 52 هیچ شوتی در چارچوب دروازه رئال نداشت. این همان ژیرونایی بود که در 23 بازی قبلی 52 گل زده بود و شرایطی غیرعادی را تجربه می کرد. درست است که یانخل هررا و بلیند حضور نداشتند اما ساوینیو و دووبیک در خط حمله حضور داشتند. در حقیبقت در یک هفته اخیر در مورد حفره خط دفاعی رئال مادرید خیلی صحبت شده بود و به همین خاطر بازیکنان رئال در بقیه پست ها حواسشان را جمع کرده بودند. وینیسیوس و بلینگام حس کلی این لالیگا را مهار کردند. بازیکن برزیلی با شوت، قدرت گلزنی و دید بازی خود درخشید و روی گل یک پاس عالی داد. بازیکن انگلیسی نشان داد که در سن 20 سالگی سطح فوق العاده ای دارد و درک بازی بی نظیری دارد. کروس نیز درخشید و تکنوازی جدیدی را داشت، کارواخال، کاماوینگا و والورده نیز همین طور. حتی برای ژیرونای میشل نیز شب سختی بود. مربی ژیرونا در پایان بازی گفت که سطح رئال خیلی بالاست و تیمش در این سطح نبوده است. جسارت پایاپای بازی کردن با رئال به آنها ضربه زد. آنها روی ضدحملات ویران شدند و تیم آنچلوتی نشان داده که حریفاشن را نمی بخشد. در مورد ناچو و رودیگر خیلی صحبت شده بود اما مدافعی که در بازی رئال مادرید و ژیرونا نمره مردودی گرفت، یان کوتو بود که در پایان بازی می گریست.
کارلوس کارپیو – مارکا
همین درسته لامصب ی مهاجم نوک داشتیم و چن تا دفاع هیچکس جلو دارمون نبود…
اندوه وناله یان کوتو خیلی لذت بخش بود وینیوس اگر در مقابل خود شکست نخورد هیچ کسی حریفش نمیشود منظور دوری از حواشی است.
اندوه اون بدبخت لذت بخش بود؟
بلینگهام فقط چیزیش نشده باشه
ژیرونا هم رفت و برگشت بردیم فک کنم قبلا همچین اتفاقی نیفتاده بود