«پرز به صورت عمومی از آنچلوتی حمایت می کند و در خفا زیرآبش را می‌زند»

مرجع خبری رئال مادرید: این‌که مربی با بیشترین افتخارات در تاریخ رئال مادرید چند روز پیش جلوی خبرنگاران تأیید کرد که «خیلی عصبی بوده است»، فقط یک مقصر دارد. این‌که محبوب‌ترین مربی‌ای که تاکنون از رختکن والدبباس گذشته، به‌طور خصوصی اعتراف کرده است که قبل از بازی با اوساسونا و پس از شکست مقابل بارسا و میلان، روی لبه تیغ بوده، تنها مسئولیت یک نفر است. و این‌که مربی‌ای که در سال ۲۰۲۴ چهار جام برده است (دو جام فقط در این فصل و شاید سه جام در سه هفته آینده) مجبور است هر روز خود را توجیه کند، تنها به خاطر خواسته‌های دل‌بخواهی یک مدیر است. نیازی نیست حتی نامش برده شود.

هر کسی بخواهد انگشت اتهام را به سمت رسانه‌ها بگیرد، حق دارد، اما کاملاً تیرش به خطا می‌رود. رسانه‌ها به‌طور کلی و اکثر روزنامه‌نگاران به‌طور خاص عاشق کارلو آنچلوتی هستند. همان‌طور که نمی‌توان انتظار دیگری داشت. فراتر از علاقه یا نفرت شخصی، نتایج ساده‌انگارانه و واقعیتی که همه از دیدن چهره‌های تکراری خسته می‌شوند، آنچلوتی حرفه‌ای از سر تا پا است که بیش از هر کسی به دیگران احترام می‌گذارد. با وجود نقدهایی که به او وارد می‌کنیم. او هم بازیکنان باتجربه را زمانی که در میلان پیراهن به تن داشت جذب خود کرد، و هم جوانان را اکنون به خاطر نحوه رفتار، پذیرش انتقادات، عادی‌سازی وضعیت در سطح بالا، لذت بردن از موقعیت ممتاز و مدیریت لحظات خوب و بد شیفته خود کرده است. آنچلوتی شوخ‌طبع است، همدلی را تقویت می‌کند و به شکلی کلیدی کمک می‌کند که همه بفهمیم این ورزش چیزی جز یک بازی نیست.

اما در پشت پرده کسانی هستند که هیچ‌وقت از نشان دادن دو یا سه چهره مختلف خسته نمی‌شوند. هنگام موفقیت، همه چیز پر از بغل‌کردن، اعتماد کورکورانه و اشاره‌های مکرر به ارزش‌های مادریدیسمویی است که نمایندگی می‌کند. اما با اولین شکست یا دو تساوی پیاپی، انتقادات شروع می‌شود، افشاگری‌های هدفمند انجام می‌شود، و جوش و خروشی که همیشه به افراد خاصی اشاره می‌کند و آن‌ها را زیر سؤال می‌برد، اوج می‌گیرد. این روند از بالا تا پایین اثر می‌گذارد. همان کسی که قرارداد او را تا سال ۲۰۲۶ تمدید می‌کند، کسی است که در جمع همراهانش می‌گوید ایتالیایی فقط به‌ اندازه لازم تمرین می‌دهد. او یک سپر بی‌نقص برای پوشاندن اشتباهات برنامه‌ریزی‌ای است که در دفاع نمایان می‌شود. یا برای منحرف کردن توجه زمانی که سروصداها درباره ورزشگاه و همسایگانش بیش از حد بالا می‌گیرد.

جالب خواهد بود که در سال ۲۰۳۲، از طریق مجموعه دیگری از فایل‌های صوتی فراموش‌نشدنی، بفهمیم که هنگام شکست‌ها، هیچ‌کس از آتش انتقادات در بحث‌های غیررسمی در امان نیست؛ نه شوامنی ، نه مربی بدنسازی، و نه آن‌هایی که بخش تغذیه را به یک بمب آماده انفجار تبدیل کرده‌اند. افتخارات به نام یک نفر ثبت می‌شود و اشتباهات همیشه مسئولیت دیگران قلمداد می‌شود.

شاید آنچلوتی کاملاً این شرایط را پذیرفته باشد، اما بهتر است بداند که همه مانند او رفتار نمی‌کنند. در حالی که برخی افراد کوچک‌بین در زمان سختی‌ها، رئیس را تحریک می‌کنند و او نیز تحت تأثیر قرار می‌گیرد، افراد بانفوذی هم هستند که همیشه با قاطعیت از او دفاع می‌کنند. خوزه آنخل سانچز، که در بازگشت استاد (آنچلوتی) نقشی کلیدی داشت، پرچم‌دار این حمایت است. او خودش این را نمی‌گوید، چرا که در این باشگاه هیچ‌کس حرفی نمی‌زند. اما همه این را می‌دانند. حتی سولاری، با وجود تصورات مخالف، در این اردوگاه قرار دارد و یکی از سربازان برجسته است. اگر کسی یک ماه پیش به او هشدار داد که برای هرگونه تغییر ناگهانی آماده باشد، دلیلش این نبود که پشت پرده برای تصاحب موقعیتش تلاش می‌کرد یا از این چالش لذت می‌برد. مرد آرژانتینی همیشه محترم بوده است. اوایل، زمانی که به باشگاه برگشت، دوست داشت به رختکن نزدیک باشد و در زمین حضور یابد، چرا که تا زمانی که از دنیا نرود، یک فوتبالیست باقی می‌ماند. اما با شنیدن زمزمه‌هایی که برخی نقش او را اشتباه می‌گیرند، مجبور شد از این فضا فاصله بگیرد.

افسوس که از کسانی که حقیقتاً درگیر روزمرگی تیم هستند، از جمله مسئول تیم، متخصص داوری که به بازیکنان کمک می‌کند، یا اعضای قدیمی‌تر بخش رسانه‌ای، هیچ‌وقت نظرخواهی نمی‌شود. این‌ها همان‌هایی هستند که واقعاً می‌توانند دیدگاه خود را بیان کنند. همچنین، نظر رائول گونزالس دیگر مانند گذشته در باشگاه تأثیرگذار نیست، زمانی که شماره هفت را بر پشت پیراهن خود می‌پوشید. اگر دست مربی تیم کاستیا بود، همین حالا آنچلوتی را برای همیشه تمدید می‌کرد، حتی با اینکه خود او یکی از وارثان احتمالی این نیمکت است. این اسطوره سفید یکی از سرسخت‌ترین کسانی بود که مربی را قانع کرد پیشنهاد برزیل را رد کند. به او گفت: «هرگز نباید مادرید را ترک کرد.» رابطه او با کارلتو روزانه، نزدیک و وفادارانه است. او به‌خوبی به ارزش کارهای او واقف است و، بدون این‌که آنچلوتی به‌طور قطع بداند، بزرگ‌ترین مشوق او برای رفتن به والدبباس با شور و شوقی مانند یک تازه‌کار است.

در این میان، برخی دیگر، از جمله استعدادیاب‌هایی که به خاطر شنیدن تعریف‌های بیش از حد خود را دست‌بالا گرفته‌اند، نوستالژی‌گراهای مورینیو و عده‌ای که به‌شدت شیفته ژابی آلونسو هستند، به‌طور خصوصی به آنچلوتی در هر پیچ جاده ایراد می‌گیرند. این ایرادگیری‌ها، اولاً به این خاطر است که هیچ‌کس جرئت نمی‌کند به کسی که حقوقشان را می‌دهد بگوید که گاهی اوقات اشتباه می‌کند و، با وجود تمام توانایی‌هایش، غیرقابل خطا نیست. ثانیاً، به این دلیل که آنچلوتی همیشه صبح‌به‌خیر می‌گوید — هرچند اصلاً ساده‌لوح نیست — احساسات را درک می‌کند و می‌بوید، تشکر می‌کند و بدون توجه به شرایط، هرگز انتقام‌جویی نمی‌کند.

این روحیه باشگاهی، آن‌هایی را که وارد میدان می‌شوند، ترغیب می‌کند که هیچ‌وقت دست از حمله برندارند. درست مثل کسی که برادرش را سرزنش می‌کند چون شب کریسمس به خانه نامزدش رفته است. یا کسی که پشت سر دوستی که بعد از بازی پدل سریعاً به سمت فروشگاه مرکادونا می‌رود و نمی‌ماند تا نوشیدنی بخورد، حرف می‌زند. اما وقتی رودررو می‌شوند، اوضاع کاملاً متفاوت است.

در چنین شرایطی که افراد حاضر به بیان واقعیت نیستند، اگر هدف حذف کسانی است که حقیقت را بازگو می‌کنند( صرفاً به‌عنوان انتقال‌دهندگان آنچه در جریان است( با استفاده از فهرست‌هایی که هم برای مجمع عمومی و هم برای یک مهمانی کریسمس مناسب هستند، آن مدیر رویداد که در پشت پرده عمل می‌کند و همراهانش، اولین کاری که باید انجام دهند این است که به خاطر حفظ ادب خودسانسوری کنند و از کسی که واقعاً رئال مادرید را در بالاترین جایگاه قرار داده، عذرخواهی کنند.

دشمن آنچلوتی نه منچسترسیتی است، نه بارسلونا، نه رسانه‌ها و نه داوران. بلکه آن همسایگان آزاردهنده‌ای هستند که تنها زمانی از غار خود بیرون می‌آیند که به‌طور تصادفی آسانسور خراب شده یا یک قطعی برق غیرمنتظره رخ داده است.

این افراد، که تنها در بحران‌ها ظاهر می‌شوند، نه‌تنها نقش حمایتی ندارند، بلکه با ایجاد هرج‌ومرج، همیشه تلاش می‌کنند در سایه بمانند. نکته‌ای که اهمیت دارد، این است که آنچلوتی، باوجود تمام انتقاداتی که به او وارد می‌شود، توانسته روحیه بالای خود را حفظ کند. او می‌داند که باید روی اهداف خود متمرکز باشد و از سر و صدای بی‌فایده اطراف چشم‌پوشی کند.

آلفردو ماتیا- رلوو