«کابوس منچسترسیتی و گواردیولا از بازی فصل قبل مقابل رئال شروع شد»

مرجع خبری رئال مادرید: در میان فضای مبهم یک تقابل غیرمنتظره که هنگام تنظیم تقویم جدید لیگ قهرمانان کسی تصورش را نمی‌کرد، رئال مادرید و منچسترسیتی در مسابقه‌ای به مصاف هم رفتند که دو تیم را، به دلیل اشتباهاتشان در مرحله گروهی، در برابر یکدیگر قرار می‌داد. در حالی که سایر مدعیان بزرگ—لیورپول، بارسلونا، اینتر میلان، آرسنال—همگی کار خود را به درستی انجام داده بودند و استراحت می‌کردند، این دو تیم که در سال‌های اخیر بیشترین تقابل را با هم داشتند، در موقعیتی خاص و خارج از روند عادی لیگ قهرمانان به مصاف هم رفتند. این دیدار چیزی فراتر از یک مسابقه برای صعود بود؛ بُعدی نمادین و سرنوشت‌ساز داشت.

در اتحاد، پایان یک دوره اعلام شد: رئال مادرید پیروز شد، و در برخی لحظات به نظر می‌رسید که قادر است منچسترسیتی را از هم بپاشد. این موضوع که تیم انگلیسی دو بار پیش افتاد، تعجب‌آور بود، هرچند که گل اول هالند از یک حرکت استثنایی حاصل شد، حرکتی که یادآور بهترین روزهای منچسترسیتی بود. اما حتی در همان صحنه نیز آن اجرای درخشان که با ترکیبی از پیچیدگی‌ها به درستی حل شد و از محوطه جریمه خودی آغاز شده بود، با عملکرد کلی تیم قبل و بعد از آن مطابقت نداشت.

آن صحنه تصویری از چیزی بود که سیتی در سال‌های اخیر نمایانگرش بود، اما دیگر نیست. در واقع، این مسابقه را می‌توان نتیجه نهایی و پایان‌بخش آخرین نبرد بزرگ بین رئال مادرید و منچسترسیتی دانست. نبردی که در مه ۲۰۲۴، در مرحله یک‌چهارم نهایی، با ضربات پنالتی به سود مادرید به پایان رسید. رئال مادرید در آن شب یکی از سخت‌ترین محاصره‌های تاریخ لیگ قهرمانان را تحمل کرد و در نهایت پیروز شد. آن منچسترسیتی سال قبل قهرمان اروپا شده بود، پس از آنکه در نیمه‌نهایی مادرید را با نتیجه تحقیرآمیز ۴-۰ شکست داده بود. آن‌ها همچنین برای چهارمین بار متوالی قهرمان لیگ برتر شدند و تنها یک فینال دیگر، در جام حذفی انگلیس، در برابر منچستریونایتد پیش رویشان بود.

اما رئال مادرید در آن مسابقه با فروتنی و هوشمندی زنده ماند. مانند گربه‌ای که خود را در گوشه‌ای گیر انداخته، تا سر حد امکان دفاع کرد و محاصره را تحمل کرد. می‌توان به آن مسابقه به چشم یکی از نبردهای تاریخی و تعیین‌کننده‌ای نگاه کرد که مسیر تاریخ را تغییر می‌دهند—واترلو، استالینگراد، ترافالگار، لپانتو. از آن زمان، منچسترسیتی دیگر همان تیم سابق نشد. تنها چند روز بعد، یونایتد در فینال جام حذفی انگلیس آن‌ها را شکست داد. مصدومیت رودری، که سنگ‌بنای تیم بود، سقوط نهایی‌شان را رقم زد.

ترکیب سیتی در این دیدار، نسبت به همان بازی سال گذشته در اتحاد، تغییرات زیادی نداشت. هشت بازیکن از آن تیم هنوز در ترکیب اصلی حضور داشتند: ادرسون، آکانجی، روبن دیاز، گواردیول، برناردو سیلوا، دی بروینه، هالند و گریلیش. فودن که این بار جای گریلیش را در نیمه اول گرفت، همان زمان هم جزو بازیکنان کلیدی بود. اما در کمتر از ده ماه، چیزی از آن تیم قابل شناسایی باقی نمانده است. بازیکنان، پس از سال‌ها عملکرد در سطحی بی‌نظیر، فرسوده شده‌اند. بسیاری از آن‌ها در حال پیر شدن هستند، برخی دیگر از لحاظ بدنی تحلیل رفته‌اند. شش قهرمانی لیگ برتر، افتخارات متعدد در فوتبال انگلیس، و نبردهای طاقت‌فرسای اروپایی—به‌ویژه در برابر رئال مادرید—بهای سنگینی بر آن‌ها تحمیل کرده است.

در اتحاد، چهره رنج‌کشیده و خسته‌ی سیتی به وضوح نمایان شد. این تیم می‌خواهد، اما نمی‌تواند. نه از لحاظ بدنی، نه از لحاظ ذهنی. میانگین سنی بالا رفته و بسیاری از بازیکنان مسن، از جمله دی بروینه، دچار افت محسوسی شده‌اند. چیزی از تیمی که در ماه مه، مادرید را تحت فشار گذاشت و ۳۳ شوت زد—در حالی که مادرید تنها ۸ ضربه داشت—باقی نمانده است. این بار، مادرید ۲۰ شوت به سمت دروازه داشت، در برابر ۱۱ شوت سیتی. اما تفاوت اساسی در کیفیت این موقعیت‌ها بود: بیش از ۵۰ درصد ضربات مادرید، موقعیت‌هایی واضح و مسلم برای گلزنی بودند.

دو قطار از مسیرهای مخالف عبور کردند: مادرید همچنان جوان و گرسنه‌ی موفقیت است، در حالی که سیتی باید خرابی‌های گسترده خود را ترمیم کند. کاری سخت و طاقت‌فرسا که باید به‌سرعت انجام شود، زیرا فوتبال برای هیچ‌کس صبر نمی‌کند. منچستریونایتد و میلان، دو غول قدیمی فوتبال، این را بهتر از هر کسی می‌دانند.

سانتیاگو سگورولا – آس