رلوو: روحیه آتشین انگلیسی بلینگام، کار دستش داد

مرجع خبری رئال مادرید : رلوو در گزارشی نوشت: فوتبال در سراسر جهان به سمت استاندارد شدن پیش رفته است. چمن زمین‌ها در همه جای اروپا یکسان شده، جهانی‌سازی باعث شده تیم‌ها بیش از پیش به یکدیگر شباهت پیدا کنند و دیگر به‌ندرت می‌توان سبک‌های مشخص انگلیسی، آلمانی یا ایتالیایی را به‌وضوح در بازی‌ها دید. این یک واقعیت است، اما به این معنا نیست که ویژگی‌های خاص این سبک‌ها به‌طور کامل از بین رفته باشد. هنوز هم ردپایی از آن‌ها در بازیکنان دیده می‌شود. به‌عنوان مثال، جود بلینگام کاملاً با تصویری که از یک فوتبالیست انگلیسی جنگجو و پرانرژی در ذهن داریم همخوانی دارد—فوتبالی که مملو از بازی مستقیم، ارسال‌های هوایی، برخوردهای فیزیکی شدید و نهایت تلاش در هر لحظه‌ی بازی است.

بلینگام که همچنان جوان است، اخیراً درباره‌ی مشکل زبانی‌اش در اسپانیا صحبت کرده است:«من یک بازیکن انگلیسی هستم، از یک کشور دیگر آمده‌ام و طبیعی است که برخی حرف‌ها را به زبان مادری‌ام بزنم. شاید باید آن‌ها را به اسپانیایی بگویم.» او به این واقعیت اشاره می‌کند که در لحظات احساسی، ناخودآگاه از زبان مادری استفاده می‌کند—مگر این‌که مانند هریستو استویچکوف باشد که می‌توانست زبانش را با توجه به موقعیت انتخاب کند!

بلینگام درباره‌ی اخراجش نیز توضیح داد:«در زمین احساسات زیادی وجود دارد و جزئیات می‌توانند سرنوشت یک مسابقه را تغییر دهند. این احساسات گاهی بهترین نسخه‌ی شما را نشان نمی‌دهند، اما فکر نمی‌کنم این اتفاق در مورد من رخ داده باشد. من آرام بودم و اگر از روی لب‌خوانی بررسی کنید، خواهید دید که آنچه در گزارش داور نوشته شده، با چیزی که گفتم مطابقت ندارد. من فقط جمله‌ای را گفتم که از ۱۶ یا ۱۷ سالگی همیشه به خودم می‌گویم.»

سبک بازی بلینگام کاملاً شخصی است و خودش مسئول رفتارهایش در زمین است، اما نباید فراموش کرد که او در چه محیطی فوتبال را آموخته است. بازیکنان انگلیسی از سنین پایین به شیوه‌ای تربیت می‌شوند که در فوتبال آن‌ها به‌شدت رایج است. تنها کافی است یک بازی تیم ملی انگلیس را ببینید تا متوجه شوید که فریاد زدن، شور و هیجان، و حتی الفاظ تند جزئی طبیعی از این سبک بازی است.

خوزه مانوئل اوچوتورنا، که سال‌ها مربی دروازه‌بانان بوده، در یک پادکست از شوک فرهنگی که هنگام ورود به فوتبال انگلیس تجربه کرده بود، صحبت کرد. رافا بنیتز، که وسواس زیادی روی تاکتیک داشت، مرتباً تمرینات را متوقف می‌کرد تا جزئیات را اصلاح کند، اما بازیکنان انگلیسی از این کار کلافه می‌شدند. اوچوتورنا در توضیح این تجربه گفت:«وقتی تمرینات شدید و پرتحرک بود، بازیکنان از ما تشکر می‌کردند، اما اگر قرار بود تمرینات تاکتیکی باشد، هیچ واکنشی نشان نمی‌دادند.»

این تضاد فرهنگی حتی در نقل و انتقالات هم تأثیرگذار بود. مربیان به دنبال بازیکنانی با مهارت‌های بازی‌سازی بودند، اما مدیران باشگاه‌ها بیشتر به دنبال بازیکنان انگلیسی با شدت و انرژی بالا بودند. در چنین فضایی، بلینگام بزرگ شد و این روحیه را از فوتبال انگلیس با خود به اسپانیا آورد، حتی اگر در آلمان نیز یک دوره‌ی «اراسموس» را گذرانده باشد و حالا در رئال مادرید مشغول درخشش باشد.

برای بلینگام ، یک بازی خوب یعنی آنکه تا لحظه‌ی آخر بجنگد، صدایش از شدت فریادها گرفته باشد و پس از مسابقه، فقط بخواهد بخوابد. او نمی‌تواند انرژی‌اش را مدیریت کند، و این تنها بخشی از بازی‌اش نیست، بلکه در نحوه‌ی بیان احساساتش در زمین نیز منعکس می‌شود.

بلینگام اولین بازیکن انگلیسی با چنین روحیه‌ای در رئال مادرید نیست. وقتی دیوید بکام به این تیم پیوست، تصویری از او وجود داشت که امروز ممکن است عجیب به نظر برسد. او نماد جذابیت، ظرافت و تبلیغات بود—فوتبالیستی که در دورانی نه‌چندان جهانی‌شده، چهره‌ای فراتر از زمین فوتبال داشت. ازدواجش با یکی از اسپایس گرلز، گل‌های تماشایی‌اش از ضربات ایستگاهی، و ظاهر همیشه آراسته‌اش باعث شده بود که برخی تصور کنند او بیشتر یک ستاره‌ی رسانه‌ای است تا یک فوتبالیست واقعی.

اما در زمین بازی، بکام یک جنگنده بود. او شدیداً تهاجمی و پرشور بازی می‌کرد. در یک بازی، داور او را به دلیل فحاشی به زبان اسپانیایی («hijo de puta» که به معنی توهین‌آمیزی است) اخراج کرد—زبانی که بکام تقریباً هرگز در ملأعام صحبت نمی‌کرد، اما در آن لحظه‌ی خشمگینانه برای بیان احساساتش از آن استفاده کرد!

او همچنین در جام جهانی با کارت قرمزش تقریباً به یک «خائن ملی» تبدیل شد. و بعدها، وقتی فابیو کاپلو تصور کرد که او به دلیل ترک مادرید دیگر انگیزه‌ای ندارد و او را کنار گذاشت، بکام بر خلاف انتظار، بازگشت و نقشی کلیدی در قهرمانی معجزه‌آسای رئال در لالیگا ایفا کرد.

بلینگام و بکام از نظر سبک بازی کاملاً متفاوت هستند، اما ریشه‌ی فوتبالی مشترکی دارند—فوتبالی که در آن گفتن «f**k off» قابل‌قبول است (البته بستگی به موقعیت دارد)، اما فریب دادن داور برای گرفتن پنالتی غیرقابل‌قبول.

بلینگام پس از اخراجش در بازی اخیر، سعی کرد نگاه مثبتی به قضیه داشته باشد:«فکر می‌کنم مهم است که بگویم داوران فوق‌العاده‌ای در اسپانیا وجود دارند. برخی اتفاقات ممکن است باعث شود کیفیت بسیاری از آن‌ها نادیده گرفته شود، اما چنین اتفاقاتی به بهتر شدن شرایط کمکی نمی‌کند.»

این حرف او تا حدی در تضاد با موضع باشگاه است، اما باز هم ریشه در فرهنگ فوتبالی انگلیس دارد. در فوتبال انگلیس، برخلاف اسپانیا، معمولاً سعی می‌شود داوران را از بحث‌های جنجالی خارج کنند—البته این روند نیز در حال تغییر است.

بلینگام یکی از بازیکنانی است که به‌شدت زیر ذره‌بین قرار دارد. اگرچه داوران ممکن است همیشه او را زیر نظر نداشته باشند، اما دوربین‌های تلویزیونی هر حرکت او را ضبط می‌کنند. بازی‌های رئال مادرید معمولاً با تعداد دوربین‌های بیشتری نسبت به اکثر مسابقات دیگر پخش می‌شود و اغلب یکی از این دوربین‌ها به‌طور اختصاصی روی بلینگام متمرکز است.

این شرایط هم فرصت است و هم تهدید. از یک طرف، همین دیده شدن باعث شده او یکی از محبوب‌ترین فوتبالیست‌های جهان باشد، اما از طرف دیگر، باعث می‌شود هر حرکتش—از جمله اعتراضات و صحبت‌هایش در زمین—به دقت بررسی شود.

در روزهای قبل از این مسابقه، رسانه‌های انگلیسی و سپس رسانه‌های اسپانیایی گزارش دادند که بلینگام در دربی مادرید بیش از حد صحبت کرده است. برخی داوران ممکن است به دلیل ناآشنایی با زبان انگلیسی این موضوع را نادیده بگیرند، اما برخی دیگر ممکن است توجه بیشتری به او داشته باشند و هوشیارتر عمل کنند.

حالا، او تیمش را در پامپلونا ده‌نفره کرد و بازی با تساوی به پایان رسید. اگر این امتیاز از دست رفته باعث شود که رئال قهرمانی را از دست بدهد، این مسئله تا مدت‌ها در ذهن بلینگام باقی خواهد ماند.

اما در نهایت، یک چیز را نباید فراموش کرد—بلینگام تنها ۲۱ سال دارد. این روحیه‌ی آتشین انگلیسی احتمالاً با گذر زمان و کسب تجربه، تحت کنترل در خواهد آمد.