«لاپورتا و ادامه نفرت پراکنی دروغین علیه رئال مادرید»

مجع خبری رئال مادرید : خوان لاپورتا، که به ندرت سکوت اختیار می‌کند، دوباره سخن گفت تا بارسلونا را با «آزادی» و رئال مادرید را با «قدرت» همسان بداند. در دنیای دوقطبی او، که ساده‌سازی آن همچون قصه‌های کودکانه است، آن‌ها نماد روح انقلابی شورشیان جنگ ستارگان‌اند و مادرید تجسم امپراتوری، یا همان شر مطلق. روایتی که برای توده‌های همسو و افراد ساده‌اندیش، به‌راحتی قابل پذیرش است؛ تنها ایرادش این است که حقیقت ندارد.

تبلیغات باشگاه بارسلونا موفق شده‌اند این تیم را همچون شهیدی جلوه دهند که همیشه در حال مبارزه با قدرت حاکم است و مادرید را همواره در سوی مقابل قدرت قرار داده‌اند. اما کافی است چند ماه به عقب برگردیم تا یادآوری شود که شورای عالی ورزش اسپانیا (که زیر نظر دولت است) تنها چند ماه پیش اجازه ثبت نام دو بازیکن را صادر کرد که طبق قوانین موجود—که برای همه بجز این شورشیان دوست‌داشتنی اعمال می‌شود—نباید اجازه ثبت آن‌ها داده می‌شد. یا آنکه چگونه قرار است از پرونده معروف «نگریرا» (ماجرایی که نسخه ایتالیایی آن منجر به سقوط و محرومیت یوونتوس شد) به راحتی عبور کنند.

اما هرچه به عقب‌تر نگاه کنیم، شواهد بیشتری از همکاری و هم‌داستانی بارسلونا با قدرت وقت به چشم می‌خورد؛ قدرتی که امروز دقیقاً خلاف آن چیزی است که این باشگاه ادعای دفاع از آن را دارد. برای مثال، باید به سه نشان افتخار اعطا شده به ژنرال فرانکو توسط بارسلونا (در حالی که رئال مادرید هیچ نشانی دریافت نکرد) یا تسهیلاتی اشاره کرد که دولت فرانکو برای ساخت ورزشگاه نیوکمپ (امروزه اسپاتیفای کمپ نو) و پالائو به این باشگاه اعطا کرد. در همان زمان، ساخت ورزشگاه جدیدی در حومه شهر برای رئال مادرید (در سال ۱۹۷۳) رد شد و سانتیاگو برنابئو حتی مجبور شد با میلیان آستری دوئل کند.

واقعیت این است که هویت بارسلونا در تضاد و رقابت با رئال مادرید ساخته می‌شود، در حالی که برای رئال مادرید، بارسا تنها یک تیم مهم و ضروری برای رونق کسب‌وکار فوتبال است. با این حال، بخش بزرگی از هواداران رئال را آزار می‌دهد که واکنش رسمی باشگاه به این دشمنی و نفرت بی‌دلیل، تنها بی‌تفاوتی بوده است؛ رویکردی که تاکنون به قیمت از دست رفتن دو قهرمانی لیگ برای مادرید تمام شده است.

سانتی سیگرو – مارکا