«پرز بازی در میامی را برای بارسا برتری می‌داند و پرداخت 517 میلیون به آنها را نه!» ‌

مرجع خبری رئال مادرید: هر تیمی دوست دارد و امتیازی بزرگ خواهد بود اگر رئیس باشگاهش کسی مانند فلورنتینو پرز باشد با ۱۵ سال کمتر (اکنون ۷۸ ساله است). مدتی است فکر می‌کنم رئال مادرید حالتی «کمی قدیمی» یا همان وینتیج پیدا کرده است؛ زیرا بسیاری از تصمیمات این باشگاه بازتابی از خلق‌وخو، روحیه و شخصیت فلورنتینوی امروز است. تنها از این زاویه می‌توان برخی تصمیمات کودکانه را توضیح داد؛ مانند قهر کردن و نرفتن به مراسم توپ طلا، چون جایزه به وینیسیوس داده نشد.

یا برخی تصمیمات دیرهنگام مانند اینکه چرا رودریگو گوئس را خیلی زودتر نفروختند تا پیش از افت ارزشش. یا دوباره شکایت علیه تباس (هرچند در ظاهر علیه لالیگا است) صرفاً به این دلیل که رئیس رئال مادرید تصور می‌کند بازی احتمالی بارسلونا – ویارئال در میامی یک مزیت رقابتی برای بارسا محسوب می‌شود. در حالی که هر دو باشگاه به‌طور آزادانه پذیرفته‌اند آن دیدار را برگزار کنند و در عمل اگر مزیتی وجود داشته باشد، بیشتر برای بارساست تا در ویارئال با حضور دو هزار هوادار «کولس» بازی کند تا در میامی، زیرا در هر صورت بارسا باید بیرون از نیوکمپ به میدان برود. در واقع، این ویارئال است که می‌تواند مدعی شود ضرر دیده؛ چه از نظر باشگاه و چه از منظر هواداران.

اما جالب اینکه ویارئال نه تنها اعتراضی نکرده، بلکه با سخاوت به هواداران خود غرامت داده است: یا هزینه سفر به میامی را پرداخت می‌کند یا ۲۰ درصد از بهای بلیت‌های فصلی را به دلیل از دست دادن تنها یک بازی در ورزشگاه خانگی کم می‌کند. بارسا هم می‌توانست مخالف باشد، مثلاً به دلیل سختی سفر که بسیار بیشتر از رفتن به ویارئال است، اما او نیز نپذیرفت. در واقع، هر دو تیم معتقدند بازی در آنجا هم به سود خودشان است و هم به سود لالیگا؛ با هدف افزایش «ارتباط» و ترویج لالیگا در ایالات متحده تا در زمان فروش دوباره حق پخش بین‌المللی، ده‌ها میلیون یورو بیشتر نصیب لیگ شود و میان همه باشگاه‌های دسته اول و دوم تقسیم گردد. با این حال، فلورنتینو این بازی احتمالی را نزد شورای عالی ورزش اسپانیا (CSD)، فیفا و یوفا شکایت کرده و فقط مانده بود نزد واتیکان هم شکایتی ثبت کند!

سطح غیرمنطقی بودن برخی تصمیمات او واقعاً نگران‌کننده است. برای فلورنتینو عجیب نبود که بارسا با مزیت رقابتی بزرگ‌تری مواجه شود؛ وقتی که آنس القراری، فرد مورد اعتماد و جانشین احتمالی‌اش در رئال مادرید، به دستور خود او ۵۱۷ میلیون یورو از صندوق Sixth Street (شریک تجاری رئال مادرید) برای بارسلونا فراهم کرد، در قبال واگذاری ۲۵ درصد از حق پخش تلویزیونی بارسا به مدت ۲۰ سال. این «هدیه» را فلورنتینو به بارسا داد تا لاپورتا با صندوق CVC و لالیگا قرارداد نبندد؛ یکی دیگر از جنگ‌های شخصی او با تباس. همچنین، این لطف برای آن بود که لاپورتا از پروژه سوپرلیگ کنار نکشد؛ پروژه‌ای که حالا تنها دو باشگاه از آن دفاع می‌کنند.

این ماجرا در ژوئیه ۲۰۲۲ رخ داد. همان فصل (۲۳-۲۰۲۲)، بارسا با همین ۵۱۷ میلیون یورو و با ترفند فروش ۴۹ درصد از «بارسا استودیوز» به چند شرکت صوری به مبلغ ۲۰۰ میلیون یورو، توانست قانون فیرپلی مالی را دور بزند و تیمی قدرتمند بسازد. بعداً مشخص شد این معامله ساختگی بوده، اما فلورنتینو هیچ اعتراضی نکرد. با این پول‌ها، بارسا توانست بازیکنان کلیدی همچون لواندوفسکی، رافینیا و کونده را جذب کند، به‌علاوه کریستنسن و کسیه. پیش از آن نیز فِران تورس را خریده بودند و اندکی بعد اینیگو مارتینس را آزادانه به خدمت گرفتند. همه این خریدها توسط ماتئو آلمانی صورت گرفت؛ مدیر ورزشی‌ای که اسکلت اصلی تیم کنونی بارسا را شکل داد؛ تیمی که هنوز هم از همان بازیکنان برای کسب جام‌ها استفاده می‌کند.

فلورنتینو حتی درباره رسوایی ثبت غیرقانونی دنی اولمو در فصل گذشته و عفو سیاسی‌ای که شورای عالی ورزش به بارسا داد نیز سکوت اختیار کرد. با اینکه او رابطه نزدیکی با رودریگز اوریبس، وزیر ورزش و مادریدیستای شناخته‌شده دارد، هیچ واکنشی نشان نداد؛ نه تنها اعتراضی نکرد بلکه در عمل آن را تأیید کرد. به‌نظر می‌رسد او مشکلی با این ندارد که بارسا با ترفندها و «اهرم‌های مالی توخالی» جام‌ها را یکی پس از دیگری به دست آورد، چه با پولی که خود فلورنتینو در اختیارشان گذاشت و چه با سکوت همدستانه‌اش. در سه فصل اخیر، بارسلونا دو بار از سه بار قهرمان لالیگا شده و کمک‌های مستقیم یا غیرمستقیم فلورنتینو نقش بسزایی در آن داشته است.

اکنون اما، رئیس رئال مادرید از بازی احتمالی بارسا – ویارئال در میامی به‌عنوان تهدیدی برای عدالت رقابتی فریاد برمی‌آورد. همین‌طور از اندازه لوگوی لالیگا روی پیراهن مسابقات شکایت می‌کند. با عرض پوزش، اما این موضوع بیشتر به شوخی شبیه است. در همین حال، لاپورتا در خفا احتمالاً با تمسخر به همه این ماجرا نگاه می‌کند؛ حتی به خود رئال مادرید. فقط مانده است که او مدال طلای افتخار بارسا را به فلورنتینو بدهد و فلورنتینو هم آن را بپذیرد تا نمایش مضحک کامل شود.

در نهایت، باید گفت فلورنتینو بیشتر از هر چیز تحت‌تأثیر دشمنی شخصی با تباس و وسواس همیشگی‌اش بر سوپرلیگ است تا پایبندی به اصول یا منافع رئال مادرید. هواداران رئال نیز ظاهراً از این وضعیت ناراضی نیستند. اما اگر بارسا در پایان همین فصل هم قهرمان لالیگا شود، رئیس، باشگاه و هواداران رئال مادرید بهانه‌ای آماده دارند: همه تقصیرها گردن تباس است، چون بازی بارسا – ویارئال در میامی برگزار شد.

پدرو موراتا – مارکا