مرجع خبری رئال مادرید : مارکا در گزارشی نوشت که بازگشت به رئال مادرید هرگز همانند ورود اولیه به این باشگاه نیست. راه از آکادمی «لا فابریکا» تا تیم اصلی همیشه دشوار بوده، اما بازگشت پس از خروج به ندرت رخ داده و به نوعی مأموریتی غیرممکن محسوب می‌شود؛ راهی که تنها معدودی از بازیکنان برگزیده موفق به پیمودن آن شده‌اند. برای بسیاری، خروج از والدبباس به معنای سفری یک‌طرفه است.
بر اساس گزارشی از «CIES Football Observatory»، رئال مادرید در ۲۰ سال گذشته بیش از هر باشگاه دیگری برای پنج لیگ معتبر اروپا بازیکن پرورش داده است؛ ۱۶۶ بازیکن و بیش از یک میلیون دقیقه بازی. با این حال، بازگشت دوباره به خانه برای اکثر آنها تقریباً غیرممکن بوده است. استعدادها در فوتبال اروپا فرصت می‌یابند، اما در مادرید به سختی جایی برایشان پیدا می‌شود.
استثناها کم‌شمارند. بازگشت‌هایی مانند خوسلو، فران گارسیا یا اخیراً آلوارو کارراس نمونه‌های نادری از تحقق این آرزو هستند. در عین حال، بازیکنانی چون گونزالو نیز توانستند بدون خروج، مستقیماً به تیم اصلی راه یابند. این نمونه‌ها بحث همیشگی را زنده می‌کنند: یک محصول آکادمی برای تثبیت در تیم اول به چه چیزی نیاز دارد؟
آلوارو نگردو، مهاجم برجسته کاسیای دهه ۲۰۰۰، با وجود استعداد در گلزنی، در سال ۲۰۰۷ راهی آلمریا شد تا فرصت بازی به دست آورد. عملکرد درخشانش سبب شد رئال مادرید در سال ۲۰۰۹ او را بازخرید کند، اما بازگشت به معنای فرصت نبود؛ چرا که خط حمله‌ای پرستاره با حضور رائول، فن نیستلروی، هیگواین و بنزما مجال چندانی باقی نگذاشت. نگردو همان سال راهی سویا شد و هرگز فرصت واقعی بازگشت نیافت. او بعدها اذعان کرد که رؤیای حضور در رئال مادرید برای بسیاری دست‌نیافتنی است و یافتن خوشبختی در جایی دیگر همان راه درست بود.
آلبرتو بوئنو نیز تجربه مشابهی داشت. او در ۱۳ سالگی به مادرید پیوست و در سه تورنمنت بزرگ برای تیم اصلی بازی کرد، اما همزمان با ورود رونالدو، بنزما و کاکا متوجه شد که ماندگاری در این سطح کاری بس دشوار است. او راه خود را در باشگاه‌هایی چون وایادولید، رایو وایکانو و سپس پورتو جست‌وجو کرد. تجربه‌ای که او را به این نتیجه رساند که بازیکنان آکادمی باید نهایت تلاش خود را به کار گیرند تا در میان بهترین‌های جهان جایی بیابند و اگر در رئال مادرید فرصتی نیافتند، جایگاه‌شان در فوتبال حرفه‌ای محفوظ خواهد بود.
خورخه کاسادو، کاپیتان سابق کاسیای نسل طلایی، هرگز فرصت بازی رسمی با تیم اصلی را نیافت، هرچند هم‌نسلانش مانند کارواخال، ناچو، موراتا و خوسلو موفق شدند. او بعدها در تیم‌هایی چون رئال ساراگوسا و بتیس ادامه داد و تجربه کرد که خروج از مادرید عقب‌گرد نیست، بلکه بخشی از مسیر حرفه‌ای است.
نمونه خاص دیگر میگل پالانکا بود که در ال‌کلاسیکوی سال ۲۰۰۸ در نیوکمپ به میدان رفت و تنها چند دقیقه مانده به پایان بازی مقابل والدس موقعیت گلزنی داشت. هرچند فرصت از دست رفت، اما همان لحظه کوتاه نامش را در حافظه‌ها ماندگار کرد. خودش بعدها اذعان کرد که سطحش برای ماندگاری در رئال کافی نبود، اما هیچ‌گاه احساس ناکامی نکرد، چرا که همیشه هدفش بازی در سطح اول فوتبال بود.
این داستان‌ها، چه از نگردو و بوئنو، چه از کاسادو و پالانکا، نشان می‌دهد که «لا فابریکا» کارخانه‌ای است که پیوسته استعداد به فوتبال عرضه می‌کند، اما تنها معدودی از آنها موفق می‌شوند دوباره به جایی که آغاز کرده‌اند بازگردند. پرسش همیشگی پابرجاست: برای موفقیت در رئال مادرید، یک بازیکن آکادمی به چه چیزی نیاز دارد؟ پاسخ شاید آمیزه‌ای از استعداد، صبر، زمان‌بندی دقیق و کمی بخت باشد.
ادوارد خیلی حیف شد
اودگارد