امباپه:«خودم را پادشاه نمی‌دانم؛ امیدوارم فرزندم از فوتبال متنفر شود!»

مرجع خبری رئال مادرید : کیلیان امباپه در گفت‌وگویی مفصل با روزنامه «اکیپ» به مرور ده سال حضور خود در فوتبال حرفه‌ای پرداخت و همچنین از نخستین روزهای حضورش در رئال مادرید سخن گفت. او در این مصاحبه بی‌سابقه صادقانه ظاهر شد و از جاه‌طلبی‌اش برای موفقیت با پیراهن سفید مادریدی‌ها پرده برداشت.

وقتی از او پرسیدند آیا حق دارد شکست بخورد، پاسخ داد: «نه. اما به همین دلیل هم به تو ارزش می‌دهند. چون همه چیز را می‌پذیری، تاب می آوری و همیشه می‌خواهی برنده شوی. من هرگز نخواسته‌ام شکست را بپذیرم، پس انتقاد از این بابت برایم آزاردهنده نیست. من از خودم بسیار سخت‌گیرم، سخت‌گیرتر از بسیاری، بنابراین انتقاد را با آرامش می‌پذیرم».

در پاسخ به این پرسش که آیا پول می‌تواند همه چیز را نابود کند، گفت: «بله، می‌تواند. هر چه پول بیشتری داشته باشی، مشکلات بیشتری خواهی داشت. برخی افراد نمی‌پذیرند که زندگی‌ات تغییر کرده است؛ آنها می‌خواهند همان تصویری را حفظ کنند که از دوران کودکی‌ات دارند. اما تو دیگر همان فرد نیستی. مسئولیت‌ها، تعهدات، کار و حساب پس دادن داری. اگر کسی در این مسیر همراهت باشد، داستان زیبایی شکل می‌گیرد. اینکه با همان خانواده و پایه‌ای از اعتماد رشد کنی و به اوج برسی، اتفاق خوبی است. اما گاهی این رابطه ادامه پیدا نمی‌کند و باید گفت. این به معنای از بین رفتن پیوند نیست، بلکه یعنی این رابطه دیگر جواب نمی‌دهد. گفتنش سخت‌تر از عمل کردن است و مشکل بسیاری از ورزشکاران و چهره‌ها همین است. من در مورد دنیای فوتبال نگاه تقدیرگرایانه دارم، اما نه درباره زندگی. زندگی فوق‌العاده است. فوتبال همان چیزی است که هست. دوست دارم بگویم کسانی که به ورزشگاه می‌آیند خوشبخت‌اند که تنها یک نمایش می‌بینند و از پشت پرده خبر ندارند. صادقانه بگویم، اگر این شور و علاقه را نداشتم، مدت‌ها پیش از فوتبال متنفر می‌شدم».

وقتی از او پرسیدند آیا در اطرافش دربار سلطنتی تشکیل شده است، گفت: «نه، نه. هیچ‌وقت پادشاه نیستی. من خوش‌شانس بودم که پول زیادی به دست آوردم، اما هرگز احساس نکردم که پادشاه باشم یا اختیار مطلق داشته باشم. اینکه هرچه بخواهم بگویند بله. وقتی باید “نه” گفت، باید “نه” گفت. خانواده‌ام بیشتر “نه” می‌گویند تا “بله” (با خنده). همیشه تعجب می‌کنم وقتی “بله” می‌شنوم».

در مورد ازدواج نکردن در سنین پایین توضیح داد: «نه، چون این انتخاب خودم بود. هرکسی زندگی‌اش را به شکلی متفاوت می‌سازد. من انتخاب کردم که فوتبال زندگی‌ام باشد و می‌خواستم بیشترین استفاده را از دوران حرفه‌ای‌ام ببرم. شاید اشتباه کرده باشم… (با لبخند). شاید هم درست انتخاب کرده‌ام. فقط آینده یا خدا در زمان خودش نشان خواهد داد. وقتی انتخابی انجام می‌دهی، نتیجه‌اش را راحت‌تر می‌پذیری».

در پاسخ به این پرسش که آیا تصور می‌کند فرزندانی داشته باشد که از فوتبال متنفر باشند، با خنده گفت: «امیدوارم چنین باشد. اما فکر می‌کنم متأسفانه توپ هیچ‌وقت خیلی دور نخواهد بود. در هر صورت، هرگز به فرزندم توصیه نمی‌کنم وارد دنیای فوتبال شود».

او درباره آخرین باری که گریه کرده است، گفت: «آخرین بار که برای فوتبال گریه کردم… من فقط وقتی گریه می‌کنم که مصدوم شوم. فکر می‌کنم شکست‌ها را به نوعی سزاورش هستیم. اما هیچ‌کس مستحق مصدومیت نیست. در شکست‌ها تأثیر مستقیم یا غیرمستقیم داری، اما مصدومیت چیزی است که شایسته‌اش نیستی. آخرین باری که نزدیک بود به خاطر فوتبال گریه کنم، وقتی بود که با پاری‌سن‌ژرمن در نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان ۲۰۲۱ مقابل منچسترسیتی شکست خوردیم. من آن زمان بازی نمی‌کردم و روی نیمکت بودم. احساس می‌کردم هیچ ارزشی ندارم، مثل برنده یک مسابقه VIP. در آن لحظات چه تفاوتی با میلیون‌ها نفر که از تلویزیون تماشا می‌کنند داری؟ هیچ».

او درباره تیم ملی فعلی فرانسه گفت: «این تیم بااستعدادترین است، بله. اما قوی‌ترین هنوز نه. تیمی با بیشترین پتانسیل است، قطعاً. در هر پست، بازیکنانی داریم که در بهترین باشگاه‌های جهان فیکس هستند. اما به عنوان یک تیم، هنوز قوی‌تر از تیم قهرمان جهان در ۲۰۱۸ یا تیمی که در ۲۰۲۲ به فینال رسید، نیستیم. آیا این تیم پتانسیل بهترین بودن را دارد؟ صد درصد. آیا به آن خواهد رسید؟ بستگی به خودمان دارد. با چنین بازیکنانی باید بلندپرواز باشیم».

در مورد احتمال حضور زیدان به‌عنوان سرمربی آینده تیم ملی فرانسه گفت: «با او نیازی به پیچیده کردن مسائل نیست. او زیدان است. هیچ‌کس نمی‌تواند به او نه بگوید. فقط خودش می‌تواند تصمیم بگیرد. اگر او باشد، عالی است، و اگر فرد دیگری هم باشد، اشکالی ندارد. اما زیدان تنها کسی در تاریخ فوتبال فرانسه است که تقریباً همه حقوق را دارد».

او درباره ماجرای شایعه تجاوز به یک زن در  استکهلم توضیح داد: «اصلاً نگرانم نکرد. فقط غم‌انگیز بود که دیدم همه از موضوعی به این جدی سوءاستفاده کردند. این اتفاق متأسفانه برای زنان بسیاری رخ می‌دهد، اما از آن برای تیترها و مقاله‌ها استفاده شد. هیچ‌کس حتی وقت نگذاشت بپرسد چه بر سر قربانی احتمالی آمده. و وقتی همه دیدند که من در این ماجرا دخالتی ندارم، چه شد؟ او فراموش شد، کسی ندانست کجاست، هیچ‌کس اهمیتی نداد. موضوعی حساس بود و مرا غمگین کرد. می‌دانستم بی‌گناه هستم چون پلیس هیچ‌گاه با من تماس نگرفت و نام من مطرح نشد. از همان ابتدا می‌دانستم مشکلی پیش نخواهد آمد، اما برای اطرافیان، به‌ویژه زنان، سخت بود. وقتی به کسی می‌گویی و در نگاهش می‌بینی که شاید یک درصد احتمال بدهد تو کاری کرده باشی، دردناک است. واکنش طبیعی زنانی است که اطرافم هستند، چون خیلی‌ها چنین تجربه‌هایی دارند. فقط باید بپذیری، سکوت کنی و به تمرین بروی. گاهی نظراتی می‌بینی، اما می‌پذیری. کارلو آنچلوتی به من گفت این عادلانه نیست. و من گفتم: جز سکوت و گل زدن چه کاری می‌توانم بکنم؟».

در خصوص اختلاف با پاری‌سن‌ژرمن گفت: «این حق قانونی من بود. فرایند قضایی طوری جلوه داد که انگار می‌خواستم به پی اس جی  آسیب بزنم. من فقط قرارداد کاری‌ام را امضا کرده بودم و تنها خواستم دستمزدی را که حقم بود دریافت کنم. چیزی علیه پی اس جی ندارم، این باشگاه را دوست دارم و دوستانی آنجا دارم. اما تنها راه گرفتن حقوقم همین بود. دوست داشته باشی یا نه، این یک شغل است. من از همان زمان می‌دانستم که دستمزدهایم پرداخت نمی‌شود. می‌توانستم همان موقع جنجال به پا کنم، اما ارزشش را نداشت. با این حال، وقتی می‌بینی دستمزدی که با زحمت به دست آورده‌ای پرداخت نمی‌شود، باید واکنش نشان دهی».

وقتی پرسیدند آیا از قهرمانی پی اس جی در لیگ قهرمانان ناراحت شده است، گفت: «من در تیم دوستانی دارم و کسانی که مرا می‌شناسند می‌دانند دوستی برایم اهمیت زیادی دارد. نمی‌توانی به تیمی که دوستانت در آن هستند پشت کنی، حتی اگر پی اس جی نباشد. داستان من در آنجا تمام شد و بدون هیچ حسرتی رفتم. حتی اشتباهاتی که مرتکب شدم، بخشی از داستان من هستند. وقتی آنجا بازی می‌کردم، خیلی نزدیک بودیم؛ به دو نیمه‌نهایی و یک فینال رسیدیم. قهرمان نشدیم و زمانم به پایان رسید. رئال مادرید مرا صدا زد؛ همیشه رؤیای من بود؛ می‌توانستم زودتر بروم…».

کیلیان امباپه درباره کارما گفت: «وقتی به موضوع نگاه می‌کنی شاید فکر کنی من یک بازنده تمام‌عیارم. در پاری‌سن‌ژرمن تیم به‌خوبی تقویت شده بود، همیشه به موفقیت نزدیک می‌شدیم… مقابل دورتموند شکست خوردیم، در حالی که ۴۰ بار شوت زدیم و هشت بار توپ به تیر دروازه خورد… هنوز هم واقعاً نمی‌توانم توضیح بدهم چطور صعود نکردیم. در پاری‌سن‌ژرمن، این دومین سال لوئیس انریکه است، ترکیب تیم تغییر زیادی نکرده و با بازیکنان جدید، مخصوصاً با جذب پاچو، به‌خوبی تقویت شده‌اند. در لالیگا هم قهرمانی را از دست دادیم، اما بارسلونا فصل فوق‌العاده‌ای داشت. ما در بازی‌هایی که آسان‌تر به نظر می‌رسید فرصت‌ها را از دست دادیم و در نهایت با سه امتیاز اختلاف عقب ماندیم. وقتی وارد جزئیات می‌شوی، می‌بینی دلایل زیادی وجود دارد».

امباپه درباره توپ طلا گفت: «می‌دانم امسال برنده نخواهم شد، اما انتخاب بین دو دوست صمیمی‌ام، عثمان دمبله و اشرف حکیمی، سخت است. مهم این است که عملکردشان به رسمیت شناخته شود».

او درباره برادرش اتان امباپه گفت: «وقتی فهمیدم که او هافبک است، خیالم راحت شد. این باعث می‌شود از مقایسه‌های بیهوده بین ما جلوگیری شود. من برادر بزرگ‌تر هستم و همیشه از او محافظت می‌کنم»