«ترکیب کنونی بهتر از دوران طلایی رئال مادرید نیست»

مرجع خبری رئال مادرید: قهرمانان: ناواس، کارواخال، راموس، واران، مارسلو، کروس، کاسمیرو، مودریچ، ایسکو، بنزما و کریستیانو. رئال مادریدِ قهرمانی دوازدهم و سیزدهم. اگر په په را به‌جای واران و بیل را به‌جای ایسکو بگذارید، تیم قهرمان یازدهم هم به دست می‌آید. این پرسش مطرح است که، به‌جز کورتوا و امباپه ــ که بهترین‌های پست خود در سطح جهانی‌اند ــ آیا بازیکنی از ترکیب فعلی می‌تواند جایی در آن یازده نفر داشته باشد؟ گمان می‌کنم هیچ‌کدام. بنابراین پیش از داوری درباره زیدان، لوپتگی، آنچلوتی یا ژابی ــ مدیرانِ روزهای پس از آن دوران ــ بد نیست بپذیریم که رئال مادریدِ امروز ترکیبی ضعیف‌تر از تیمی دارد که سه لیگ قهرمانان پیاپی را فتح کرد و این تفاوت، پیامدهای خود را دارد.

خریدها: از سال ۲۰۱۸، زمانی که کریستیانو رونالدو پس از قهرمانی اروپا از کشتی پیاده شد، رئال مادرید ۲۹ بازیکن جذب کرده که ۲۰ نفرشان هنوز در ترکیب هستند؛ در این مدت دو لیگ قهرمانان هم برده، اما نه با اقتداری که در آن سه سال جادویی با زیدان داشت. سرمایه‌گذاری‌های بزرگ ــ به‌جز کورتوا و امباپه ــ جواب ندادند. هازارد یک کهکشانیِ ناموفق بود و بلینگام، با وجود فصل نخستِ درخشانش، تهدید می‌کند که به همان سرنوشت دچار شود. در باقی موارد، باشگاه در برابر قدرت اقتصادی رو به فزونی لیگ قهرمانان، به هرچه دستش رسید چنگ زد: بازیکنانِ آینده‌دار که حکم تیر در تاریکی را دارند و فرصت‌هایی از اوتلتِ بازیکنانی که قراردادشان رو به پایان است.

واقعیت: هیچ هیئت‌مدیره‌ای حاضر نیست بپذیرد که با داشته‌های فعلی نمی‌توان فوتبال بهتری بازی کرد؛ زیرا چنین اعترافی به معنای خوداتهامی است. در رئال مادرید باور دارند که منابع بیش از نتایج است و شاید هم حق با آن‌ها باشد، اما باید پذیرفت ترکیب دهه گذشته تکرارناپذیر است؛ هم به‌سبب کیفیت بازیکنان و هم به‌سبب شخصیتشان. تصادفی نیست که تیم فعلی در آخرین جام جهانی باشگاه‌ها مقابل پاری‌سن‌ژرمن درهم‌کوبیده شد، برابر دو تیم انگلیسیِ این دوره لیگ قهرمانان شکست خورد و مقابل اتلتیکو تحقیر شد. توضیحِ ماجرا فقط در مربی خلاصه نمی‌شود.

لوئیز نیتو – آس