مرجع خبری رئال مادرید: یک مدافع راست، یک مدافع میانی و یک مدافع چپ؛ دنزل دامفریس، ابراهیما کوناته و مارک کوکوریا. این‌ها سه مورد از چهار خرید رئال مادرید در تابستان جاری هستند. جالب اینکه دقیقاً همین پست‌ها فصل گذشته نیز تقویت شده بودند؛ فصلی که باشگاه با صرف نزدیک به ۱۷۰ میلیون یورو بازیکن جذب کرد (علاوه بر آن، ماستانتوئونو نیز به خدمت گرفته شد که قرار است به صورت قرضی به تیم دیگری برود). با این حال، هیچ‌یک از آن خریدها اکنون در جام جهانی حضور ندارند؛ معیاری که در این فضای فوتبالی به نوعی ملاک سنجش سطح بازیکنان محسوب می‌شود.
در واقع، رئال مادرید اکنون در حال خریدن بازیکن برای پست‌هایی است که پیش‌تر نیز برای آن‌ها هزینه کرده بود؛ موضوعی که هم اعترافی ضمنی به اشتباهات گذشته است و هم نشانه‌ای از تلاش برای جبران آن‌ها. جذب کوکوریا نه تنها یک پیام داخلی در باشگاه محسوب می‌شود، بلکه پیامی برای اتلتیکومادرید و بارسلونا نیز هست. این انتقال یادآور دوران کلاسیک فلورنتینو پرز است؛ مدیری که به توانایی‌اش در نهایی کردن انتقال‌های بزرگ شهرت داشت.
اگر انتخابات اخیر باشگاه ـ انتخاباتی که بسیاری اساساً نیازی به برگزاری آن احساس نمی‌کردند ـ فایده‌ای داشته باشد، آن فایده فشار بیشتر بر باشگاه برای فعالیت در بازار نقل‌وانتقالات بوده است. وعده‌ها و تحرکات انریکه ریکلمه باعث شد فلورنتینو پرز واکنش نشان دهد و مورینیو نیز این روند را تکمیل کرد.
مورینیو پذیرفته هدایت رئال مادرید را در شرایطی به مراتب دشوارتر از دوره اول حضورش بر عهده بگیرد؛ شاید به این دلیل که جایگاه و اعتبارش نیز دیگر مانند آن سال‌ها نیست. اما در عین حال، او حاضر نیست شکست بخورد. به همین دلیل، باشگاه در سیاست نقل‌وانتقالاتی خود تغییر جهت داده است. رئال پس از تجربه ناموفق ادن هازارد ـ ستاره‌ای باتجربه که عملکردش به شدت افت کرد ـ بیشتر به دو بازار خاص روی آورده بود: بازیکنان آزاد و استعدادهای جوانی که هنوز در حال رشد بودند.
اما مورینیو معتقد است برای خروج از وضعیت فعلی، به بازیکنانی نیاز دارد که بتوانند از همان ابتدا تأثیرگذار باشند؛ فوتبالیست‌هایی که تجربه حضور در بالاترین سطح رقابت‌ها را دارند و امتحان خود را پس داده‌اند. در همین چارچوب می‌توان جذب دامفریس، کوناته، کوکوریا و همچنین برناردو سیلوا را تحلیل کرد؛ بازیکنی که سال‌ها در لیگ برتر انگلیس در بالاترین سطح رقابت کرده و با وجود سن بالاتر، همچنان از آمادگی و کیفیت بالایی برخوردار است.
با این حال، هنوز یک هافبک مرکزی کم است؛ چه در حد یک ستاره بزرگ و چه در سطحی پایین‌تر. جذب چنین بازیکنی برای بازگرداندن تعادل به ترکیب ضروری به نظر می‌رسد.
پس از آن، ایجاد روحیه همبستگی، فداکاری و نظم در تیمی که نسبت به فصل‌های گذشته ساختار منسجم‌تری دارد، وظیفه‌ای خواهد بود که بابت آن به مورینیو دستمزد پرداخت می‌شود. او در این مسیر یک مزیت مهم نسبت به بسیاری از مربیان دیگر دارد: اقتدارش در برابر رختکن و مهم‌تر از آن، نفوذ و اعتبارش نزد مدیران باشگاه.
لوئیز نیتو – آس
اون مورینیو علف هرز و باقالی نیست گاد فادر باید به درخواست‌های گوش بده اگر گوش میداد کارلتو هنوز بود خیلی سه بوده دو ساله چماق هم نبردیم،,):
چرت میگه. آرنولد ک اشتباه نبود. کارراس هم که اشتباه نبود. ماست و هویسن تلنت هستن قرار نبوده سال اول بترکونن.
اینا سنشون بالائه فوق فوقش بتونن ۲ فصل تیم رو سر پا نگه دارن
ولی به نظرم همین می‌تونه به تیم کمک کنه
بهتر از چند تا بچه ساله که باهم درگیری داشته باشن و به هم مشت بزنن
احتمالا هم کاپیتانی رو به یکی از همینا یا کورتوا بدن که شاید یه زره تغییر کاپیتان هم به تیم کمک کنه
که به کسایی مثل عنیسیوس و سگورده نرسه
آفرین ۲ سال ! ۲سال دگه نیکو فاز میشه ۲۴ ساله اندریک ۲۲ سال جود میشه ۲۴ ساله گولر ۲۳ ساله والوردع شوامنی کیلین ۲۷ ساله وینی ۲۶ ساله کاراس هم میشه ۲۵ .اینا باتجربه میدان دیده میشن اصل مطلب اینه تا اون موقع هم رو خرید هافبک وسطای بزرگ نوس ویتینیا اولیسع کار میکنن
اولا ترکیب بالانس نبود
دوماب ژابی هم فرصت داده نشد
سوماحاشیه های تیم بسیاربالابودامسال
وگرنه تمامی خریدهااینده دارودرجه یک بودن همینامیرفتن بارسا میترکوندن
موقع ژابی همه دفاعمون بود