مرجع خبری رئال مادرید: این اتفاق تابستان امسال و در نخستین روزهای بازگشت ژوزه مورینیو به رئال مادرید رخ داد. برای سرمربی پرتغالی که بین سالهای ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۳ هم در باشگاه حضور داشت، خیلی چیزها عجیب بود؛ بهخصوص اینکه احساس میکرد افراد زیادی دیگر در مجموعه نیستند.
برای مورینیو توضیح داده شد که باشگاه برنامهای برای بازنشستگی پیش از موعد کارکنانی که به ۶۰ سالگی رسیدهاند و سالهای مشخصی سابقه کار دارند آغاز کرده است. دستکم حدود ۶۰ نفر تصمیم گرفتند این پیشنهاد را بپذیرند.در میان آنها دو نفر از کارکنان تدارکات تیم اول، خورخه کازابیا و مانوئل اورتگا ملقب به «مانولین» بودند. آنها به آلخاندرو کازابیا ملحق شدند که در ماه مارس بازنشسته شده بود.
۲۲ مه، جمعه، آخرین تمرین فصل گذشته رئال مادرید بود و همان روز، آخرین روز کاری آنها هم شد. بازیکنان برایشان تونل افتخار تشکیل دادند و دو پلاک یادبود هم به آنها اهدا شد؛ پایان سالها کاری که اغلب دور از دوربینها و بدون سر و صدا انجام شده بود.
خورخه کازابیا عضوی از خانواده شناختهشده کازابیا است؛ خانوادهای که از زمانی که پدرش خولیو کازابیا در سال ۱۹۴۸ و در ۱۵ سالگی وارد باشگاه شد، به رئال خدمت کردهاند.
خولیو کازابیا در رئال مادرید تقریباً هر کاری انجام داد؛ از نگهبانی ورودیها و راهنمایی تماشاگران گرفته تا تلفنچی و مسئول استخر باشگاه که در کنار خیابان پادره دامیان قرار داشت؛ جایی که بعدها «لا اسکینا دل برنابئو» ساخته شد. او در نهایت به مسئول زمین تبدیل شد و ۲۲ سال این سمت را بر عهده داشت.
او همچنین در ماجرای معروف دروازه شکسته سال ۱۹۹۸ یکی از چهرههای کلیدی بود. همراه با آگوستین هررین، برادرش ادواردو و میگل آنخل به شهر ورزشی قدیمی رفتند تا یک دروازه دیگر بیاورند. خولیو در سال ۲۰۰۴ در الچه، جایی که برای استراحت رفته بود، درگذشت.
عموی خورخه، ادواردو کازابیا هم از سال ۱۹۸۰ تا زمان بازنشستگی در ۲۰۰۹ در رئال مادرید کار کرد. او که در مه ۲۰۲۰ درگذشت، مسئول زمین تیم اول بسکتبال و همچنین کاستیا بود و ریاست کانون هواداری مادریدیستا «کازابیا» را هم بر عهده داشت.
در سوی دیگر، مانوئل اورتگا بائنا یا همان «مانولین» قرار دارد؛ نوه مانولو کاراکول که شباهت ظاهری زیادی هم به او دارد.
مانولین ۳۸ سال بخشی از رختکن رئال مادرید بود. او در سال ۱۹۸۸ وارد باشگاه شد؛ جایی که پدربزرگش هم در آن زمان مشغول تعمیر خرابیهای شهر ورزشی قدیمی و ورزشگاه سانتیاگو برنابئو بود.
یکی از معروفترین خاطرات او را مارسلو تعریف کرده است. در فینال لیگ قهرمانان ۲۰۱۴ در لیسبون، مانولین متوجه شد اعضای کادر اتلتیکو مادرید در حال آماده کردن جعبههای پیراهنهای مخصوص جشن قهرمانی و شامپاین هستند. او این موضوع را به مارسلو گفت، اما لحظاتی بعد سرخیو راموس گل تساوی را زد. بازی به وقت اضافه رفت و در نهایت رئال مادرید قهرمان شد.
۳۸ سال حضور مانولین یعنی عبور از نسلهای مختلف بازیکنان؛ از کوئینتا دل بویتره، در سالی که شوستر هم آمد، تا امباپه و وینیسیوس. از دوران کهکشانیها تا BBC و سپس مثلث کروس، کاسمیرو و مودریچ.
او در این مدت ۹ قهرمانی رئال در لیگ قهرمانان را از نزدیک تجربه کرد؛ از هفتمین جام در آمستردام تا پانزدهمین قهرمانی در ومبلی. از شهر ورزشی قدیمی تا والدبباس.
با رفتن این دو نفر، تقریباً ۴۰ سال از تاریخ باشگاه هم از رختکن رئال مادرید خارج میشود. سالهایی پر از پیروزیهای بزرگ، شکستهای دردناک، خداحافظیهای تلخ و ورودهای امیدوارکننده؛ شاهدانی مستقیم بر تاریخ بهترین باشگاه قرن بیستم و بخشی از قرن بیستویکم.